ของขวัญวันวาเลนไทน์

"รัก"

นับแต่มนุษยชาติถือกำเนิดขึ้น ได้สร้างสรรค์อารยธรรม ความเจริญอย่างต่อเนื่องและไม่เคยหยุดนิ่ง สิ่งหนึ่งที่มนุษยชาติไม่ว่าชาติใดภาษาใดเฝ้าเพียรพยายาม หานิยามความหมาย คำจำกัดความและความจำกัดคำมาโดยตลอด แต่ก็หามีผู้ใดเคยทำสำเร็จไม่ สิ่งนั้นคือ “ความรัก”

“ความรักคืออะไร” คำถามที่ไม่มีใครไม่เคยได้ยิน และไม่มีใครที่ไม่เคยถามตัวเองหรือคนรอบข้าง

สำหรับผู้เขียนแล้ว ผู้เขียนเห็นว่า

ความรักคือ “พลัง” อันทรงมหิทธานุภาพยิ่งใหญ่เหนือกว่าพลังทั้งสิ้นทั้งปวงในจักรวาลและพลังที่ว่านี้มีอยู่ “2 ด้าน” เสมอ

ความรักเป็นสิ่งที่หลายคนเฝ้าตามหามาตลอดชีวิต

ความรักเป็นสิ่งที่หลายคนต้องการหลีกเร้นให้ไกลห่าง

ความรักทำให้มีเสียงหัวเราะ

ความรักทำให้มีเสียงสะอื้นไห้

ความรักทำให้มีรอยยิ้ม

ความรักทำให้มีคราบน้ำตา

ความรักทำให้หลายคนมีกำลังลุกขึ้นก้าวเดินไปข้างหน้า

ความรักทำให้หลายคนล้มและหมดแรงก้าวเดินต่อ

ความรักทำให้หลายคนได้กำไร

ความรักทำให้หลายคนขาดทุน

ความรักทำให้คนตาบอด

ความรักทำให้คนตาสว่าง

ความรักทำให้ชีวิตถือกำเนิดขึ้น

ความรักทำให้ชีวิตต้องสิ้นไป

ความรักคือความหวัง

ความรักคือความสิ้นหวัง

ความรักคือยาวิเศษ

ความรักคือยาพิษ

ความรักคือของขวัญจากฟ้า

ความรักคือคำสาปจากนรก

ความรักนั้นแสนหวานชื่น

ความรักนั้นแสนขมขื่น

ความรักคือการพบเจอ

ความรักคือการจากลา

ความรักคือพลังสร้างสรรค์

ความรักคือพลังทำลายล้าง

ความรักสร้างสรรค์มนุษยชาติ

แต่มนุษยชาติกลับทำลายความรัก

ความรักคือสุข

ความรักคือทุกข์

แล้วตัวเราหละ

รู้จักความรักแล้วหรือยัง

ขอมอบเพลงนี้เป็นของขวัญวันลาเลนไทน์

ให้ตัวเอง

“แหละก็เหลือเรา นั่งอยู่เพียงผู้เดียว อยู่กับหัวใจสิ้นหวังและเลือนลาง

เหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน ต้องอยู่บนหนทางที่ตัวฉันเองไม่เคยได้เลือกเลย

แค่อยากจะเป็นเหมือนคนทั่วไป มีรักได้ดั่งใจต้องการ

นี่ตัวฉันผิดหรือไร ฉันต้องใช้หนี้กรรมให้ใคร เจ็บที่มันต้องเป็นอย่างนี้

มีชีวิตไม่เหมือนใคร ฉันไม่อาจเลือกทางได้เอง จะมีใครบ้างไหมที่จะมาเห็นใจ

สิ่งที่ฉันมีไม่เคยไขว่คว้ามัน แต่ที่ต้องการไม่เคยได้สมใจ

อยากให้เรื่องจริงเป็นเพียงแค่ฝันไป อยากจะรักใครที่เขารักฉันจริง

เข้าใจว่าความรักนั้นงดงาม แต่ฉันไม่มีวันจะได้เจอ

นี่ตัวฉันผิดหรือไร ฉันต้องใช้หนี้กรรมให้ใคร เจ็บที่มันต้องเป็นอย่างนี้

มีชีวิตไม่เหมือนใคร ฉันไม่อาจเลือกทางได้เอง จะมีใครบ้างไหมที่จะมาเห็นใจ

เจ็บที่มันต้องเป็นอย่างนี้ มีชีวิตไม่เหมือนใคร

ฉันไม่อาจเลือกทางได้เอง จะมีใครบ้างไหมที่จะมาเห็นใจ”