Tick Skywalker

คำอธิบายพระยศเจ้านายไทย

2011-03-04T07:49:00.003+07:00

คำอธิบายพระยศเจ้านายไทย

ฌานิทธิ์ สันตะพันธุ์

เจ้านาย หมายถึง พระบรมวงศานุวงศ์ หากพูดภาษาชาวบ้านก็คือ ญาติของพระมหากษัตริย์นั่นเอง

แท้จริงแล้วคำว่า “พระบรมวงศานุวงศ์” มีความหมายอันลึกซึ้งหมายถึง พระประยูรญาติใหญ่น้อยทั้งหมดทุกราชสกุลของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โดยประกอบด้วย 2 คำ คือ

พระบรมวงศ์ (บรมวงศ์ แปลว่า วงศ์ประเสริฐ หมายถึง วงศ์ใหญ่) หรืออาจจะกล่าวได้ว่าเป็น “พระญาติที่สนิทของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว” อันได้แก่ เจ้านายที่มีพระยศเป็น เจ้าฟ้า และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้า

พระอนุวงศ์ (อนุวงศ์ แปลว่า วงศ์น้อย) หรืออาจจะกล่าวได้ว่าเป็น “พระญาติห่าง ๆ ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ” อันได้แก่ เจ้านายที่มีพระยศตั้งแต่ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า ลงมาถึง หม่อมเจ้า ซึ่งหม่อมเจ้าถือเป็นพระอิสริยยศชั้นสุดท้ายในบรรดาพระบรมวงศานุวงศ์

นอกจากนี้ ยังมีคำที่พึงทำความเข้าใจและใช้ให้ถูกต้องคือคำว่า “ราชตระกูล” “ราชสกุล” “ราชนิกุล” และ “ราชินิกุล”

ราชตระกูล หมายถึง สกุลที่มิได้สืบเชื้อสายโดยตรงจาก พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช แต่มีการสืบสายจากสมเด็จพระเชษฐภคินี พระอนุชา และพระขนิษฐา ผู้เป็นพระโอรสและพระธิดาในสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก สำหรับสายพระพี่พระน้องนี้ บางครั้งก็เรียกกันว่า ราชตระกูลสายพระปฐมวงศ์ หรือ พระปฐมบรมราชวงศ์ มี 6 สกุล ดังนี้ นรินทรางกูร เทพหัสดิน มนตรีกุล อิศรางกูร เจษฎางกูร นรินทรกุล

ราชสกุล สกุลของผู้ที่สืบเชื้อสายโดยตรงจากพระมหากษัตริย์แห่ง พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรไทยซึ่ง ราชวงศ์จักรีนั้นราชสกุล ตั้งแต่รัชกาลที่ 1 จนถึงปัจจุบัน โดยมักจะเป็นพระนามของพระราชโอรส และยังมีราชสกุลในสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชอีก 18 ราชสกุล นามสกุลสำหรับผู้สืบเชื้อสายมาจากตระกูลวงศ์ในพระมหากษัตริย์ เกิดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2455 หลังจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงตราพระราชบัญญัตินามสกุลขึ้น โดยบัญญัติไว้ว่าผู้ที่สืบเชื้อสายทางบิดามาจากบรรพบุรุษคนเดียวกันให้ใช้ “นามสกุล” เดียวกัน ทำให้คนไทยทุกคนมีนามสกุลใช้และทำให้ทราบว่าใครเป็นพี่น้องหรือสืบเชื้อสายมาจากผู้ใด โดยผู้สืบเชื้อสายจากราชสกุล เรียกว่า “ราชนิกุล” กล่าวคือ เป็นบุคคลที่นับเนื่องราชราชสกุล ลำดับรองลงมาจากหม่อมเจ้า แม้มีคำนำหน้านามเป็นพิเศษอยู่ (คือหม่อมราชวงศ์และหม่อมหลวง) แต่ก็ถือเป็นสามัญชน และบุคคลที่สืบเชื้อสายต่อจากหม่อมหลวง ซึ่งจะไม่มีคำนำหน้านามเป็นพิเศษ แต่จะมี “สร้อย” นามสกุลต่อท้ายว่า “ณ อยุธยา” และรวมตลอดถึงสกุลอันสืบเนื่องมาจากกรมพระราชวังบวรสถานมงคล (วังหน้า) และกรมพระราชวังบวรสถานภิมุข (วังหน้า) นั้น เรียกว่า “บวรราชสกุล”

ส่วน ราชินิกุล หมายถึง สกุลที่เป็นพระญาติของสมเด็จพระเจ้าแผ่นดิน นับทางฝ่ายสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง (นับทางพระมารดา) เช่น สกุลบุนนาค แสง-ชูโต ณ บางช้าง เป็นต้น

อนึ่ง พระยศของเจ้านายนั้นมี 2 ส่วนคือ สกุลยศอย่างหนึ่ง กับอิสริยยศอีกอย่างหนึ่ง

1. สกุลยศ คือ พระยศที่ได้รับมาแต่ประสูติ หรือด้วยเหตุว่าสืบสายพระโลหิตมาแต่องค์พระมหากษัตริย์หรือเจ้านาย ในสมัยหลังนี้ปรากฏเป็น 3 ระดับใหญ่ ๆ คือ เจ้าฟ้า พระองค์เจ้า แลหม่อมเจ้า (ตั้งแต่หม่อมราชวงศ์ลงไปมิใช่เจ้า คงเป็นแต่เพียงผู้มีเชื้อสายสืบเนื่องในราชสกุลเท่านั้น)

1.1 ชั้นเจ้าฟ้า แบ่งเป็น 2 ชั้นย่อย

1.1.1 เจ้าฟ้าชั้นหนึ่ง หรือ เจ้าฟ้าชั้นเอก ได้แก่

(1) สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ (พระราชโอรส) และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ (พระราชธิดา) อันประสูติแต่สมเด็จพระนางเจ้า พระบรมราชินี โดยเหล่าพระบรมวงศานุวงศ์ด้วยกันและข้าราชบริพารมักเอ่ยว่า “ทูลกระหม่อม” นำหน้าพระนามอย่างลำลอง เช่น

- สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ กรมขุนเทพทวาราวดี (พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6) พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับสมเด็จพระศรีพัชรินทรา บรมราชินีนาถ ออกพระนามอย่างลำลองว่า “ทูลกระหม่อมโต”

- สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ กรมหลวงสุโขทัยธรรมราชา (พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7) พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับสมเด็จพระศรีพัชรินทรา บรมราชินีนาถ ออกพระนามอย่างลำลองว่า “ทูลกระหม่อมเอียดน้อย” เป็นพระอนุชาร่วมพระชนนีในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว

- สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าจักรพงศภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับสมเด็จพระศรีพัชรินทรา บรมราชินีนาถ ออกพระนามอย่างลำลองว่า “ทูลกระหม่อมเล็ก” เป็นพระอนุชาร่วมพระชนนีในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระเชษฐาธิราชร่วมพระชนนีในพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว

- สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิรินทรเทพรัตนสุดา (สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี) ออกพระนามอย่างลำลองว่า “ทูลกระหม่อมหญิงน้อย”

(2) สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ และสมเด็จพระเจ้าลูกเธออันประสูติแต่สมเด็จพระนางเจ้า พระบรมราชเทวี เป็นพระอัครมเหสีเช่นกัน แต่เป็นตำแหน่งรองจากสมเด็จพระราชินี (เช่น สมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา บรมราชเทวี ผู้เป็นพระอัยยิกาในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว) ออกพระนามอย่างลำลองว่า “ทูลกระหม่อม” เช่นกัน

- สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ามหิดลอดุลยเดช กรมหลวงสงขลานครินทร์ (สมเด็จพระมหิตลาธิเบศ อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก) พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับสมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา บรมราชเทวี ออกพระนามอย่างลำลองว่า “ทูลกระหม่อมแดง” เป็นต้นราชสกุลมหิดล

- สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับสมเด็จพระนางเจ้าสุขุมาลมารศรี พระราชเทวี ออกพระนามอย่างลำลองว่า “ทูลกระหม่อมชาย” เป็นต้นราชสกุลบริพัตร

1.1.2 เจ้าฟ้าชั้นสอง หรือเจ้าฟ้าชั้นโท ได้แก่

(1) สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ อันประสูติแต่ พระนางเจ้า พระวรราชเทวี พระมเหสีอันดับรอง (เช่น พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว) เจ้าฟ้าชั้นนี้เหล่าพระบรมวงศานุวงศ์และข้าราชบริพารมักเอ่ยเรียกว่า “สมเด็จ” เช่น

- สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าเพ็ชรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวกับพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี ปัจจุบันสถาปนาที่สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ

(2) สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ อันประสูติแต่พระอัครชายา พระราชชายา หรือพระวรราชชายา (เช่น พระอัครชายาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมขุนสุทธาสินีนาฏ)

- สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ายุคลทิฆัมพร กรมหลวงลพบุรีราเมศวร์ พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับพระอัครชายาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมขุนสุทธาสินีนาฏ ออกพระนามอย่างลำลองว่า “สมเด็จชายยุคล” พระองค์มีศักดิ์เป็นสมเด็จปู่ของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล หรือท่านมุ้ย

อนึ่ง โปรดสังเกตว่าเฉพาะเจ้านายชั้นเจ้าฟ้าจะมีคำนำหน้าสกุลยศว่า “สมเด็จ” อยู่เสมอ แต่เจ้านายชั้นอื่นจะไม่มี และในรัชกาลปัจจุบันเฉลิมพระนามสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอในรัชกาล ก่อน ๆ เป็น “สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้า”

1.2 ชั้นพระองค์เจ้า แบ่งเป็น 3 ชั้นย่อย

1.2.1 พระองค์เจ้าชั้นหนึ่ง คือ พระเจ้าลูกยาเธอ พระเจ้าลูกเธอ อันประสูติแต่พระสนม หรือเจ้าจอมมารดา กฎมณเฑียรบาล เรียกว่า “พระเยาวราช” เจ้านายชั้นนี้จะเอ่ยพระนามว่า “เสด็จ” เช่น

- พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้ากิติยากรวรลักษณ์ พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับเจ้าจอมมรดาอ่วม เอ่ยพระนามว่า “เสด็จชายกิติยากร” ต่อมาได้รับสถาปนาเป็น กรมพระจันทรบุรีนฤนาถ ก็ออกพระนามอย่างลำลองเป็น “เสด็จในกรมพระจันทบุรี” พระองค์มีศักดิ์เป็นเสด็จปู่ของสมเด็จพระนางเจ้า พระบรมราชินีนาถ

- พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้ารพีพัฒนศักดิ์ พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับเจ้าจอมมรดาตลับ ออกพระนามอย่างลำลองว่า “เสด็จชายรพี” ต่อมาได้รับสถาปนา เป็น กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์ก็ออกพระนามเป็น “เสด็จในกรมหลวงราชบุรี” พระบิดาแห่งกฎหมายและการศาลไทย

ในรัชกาลปัจจุบันเฉลิมพระนามพระเจ้าลูกยาเธอ พระเจ้าลูกเธอในรัชกาลก่อน ๆ เป็น “พระเจ้าบรมวงศ์เธอ” เว้นแต่พระเจ้าบรมวงศ์เธอพระองค์นั้นได้รับสถาปนาพระอิสริยยศทรงกรมเป็นเจ้าต่างกรมชั้น “กรมพระยา” ก็จะมีคำนำหน้าพระนามเป็น สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เหมือนชั้นเจ้าฟ้า เช่น

- สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ (พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร) พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับเจ้าจอมมารดาชุ่ม เป็นต้นราชสกุลดิศกุล และพระบิดาแห่งประวัติศาสตร์ไทย

1.2.2 พระองค์เจ้าชั้นสอง คือ พระราชนัดดา (หลาน) ของพระมหากษัตริย์อันประสูติแต่พระบิดาที่เป็น “เจ้าฟ้า” และมีพระมารดาเป็น “เจ้า” (เจ้าฟ้า พระองค์เจ้าหรือหม่อมเจ้า) มีคำนำหน้าพระนามว่า “พระเจ้าวร วงศ์เธอ” และเอ่ยพระนามว่า “พระองค์” หรือ “เสด็จพระองค์” เช่น

- พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคล) พระโอรสในสมเด็จ เจ้าฟ้ายุคลทิฆัมพร กรมหลวงลพบุรีราเมศวร์ (พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) กับพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมเขตรมงคล จึงมีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ออกพระนามอย่างลำลองว่า “เสด็จพระองค์ชายใหญ่” เป็นเสด็จพ่อในหม่อมเจ้าฐิติพันธุ์ ยุคล หรือท่านกบ

- พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุมภฏพงษบริพัตร พระโอรสในสมเด็จ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต (พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) กับ หม่อมเจ้าประสงค์สม มีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ออกพระนามอย่างลำลองว่า “เสด็จพระองค์ชายจุมภฏ” เป็นเจ้าของวังสวนผักกาด

อนึ่ง ในรัชกาลปัจจุบันโปรดพระทานสกุลยศแก่พระราชนัดดาเป็น “พระเจ้าหลานเธอ” เช่น

- พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าพัชรกิตติยาภา พระธิดาในสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมาร กับพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ ออกพระนามอย่างลำลองว่า “พระองค์ภา”

- พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าฑีปังกรรัศมีโชติ พระโอรสในสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมาร กับพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีรัศม์ พระวรชายา ออกพระนามอย่างลำลองว่า “พระองค์ฑี”

อย่างไรก็ตาม อาจมีข้อยกเว้นได้หากพระเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชโองการเป็นการเฉพาะ เช่น

- พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงศ์ พระโอรสในสมเด็จ เจ้าฟ้าจักรพงศภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ (พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) กับหม่อมคัทริน เดสนิตสกี ชาวรัสเซีย มีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่แรกประสูติเป็นหม่อมเจ้า เพราะมารดาเป็นสามัญชน แต่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสถาปนาขึ้นเป็นพระเจ้าวร วงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงศ์ พระองค์เป็นผู้ทรงพระนิพนธ์หนังสือ “เกิดวังปารุสก์” เป็นเสด็จตาของฮิวโก้ จุลจักร จักรพงศ์ คือเป็นพระบิดาของหม่อมราชวงศ์นริศรา จักรพงศ์ คุณหญิงแม่ของฮิวโก้

- พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าสิริวัณณวรีนารีรัตน์ พระธิดาในสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมาร กับหม่อมสุจาริณี มหิดล ณ อยุธยา เมื่อแรกประสูติเป็นหม่อมเจ้าหญิงดุจน้ำเพชร มหิดล ภายหลัง ทรงพระกรุณาโปรดฯ ให้สถาปนาขึ้นเป็นที่ “พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้า”

1.2.3 พระองค์เจ้าชั้นสาม ได้แก่

(1) พระราชนัดดาของพระมหากษัตริย์อันประสูติแต่พระบิดาและพระมารดาซึ่งเป็นพระองค์เจ้าทั้งคู่ เช่น

- พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิมลฉัตร พระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพ็ชรอัครโยธิน (พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยากร พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) กับ พระเจ้าวร วงศ์เธอพระองค์เจ้าประภาวสิทธินฤมล จึงมีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

(2) พระราชนัดดาของพระมหาพระมหากษัตริย์อันประสูติแต่พระบิดาเป็นเจ้าฟ้า แต่มารดาเป็นสามัญชน หรือที่เรียกว่า “หม่อม” เมื่อแรกประสูติเป็นหม่อมเจ้าแต่พระเจ้าอยู่หัวสถาปนาขึ้นเป็นพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า จึงเรียกพระองค์เจ้าชั้นนี้ว่า “พระองค์เจ้าตั้ง” หรืออาจพระราชทานเป็นพระวรวงศ์เธอ แต่ประสูติเลยก็ได้ เช่น

- พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากัลยาณิวัฒนา (สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอฯ) พระธิดาในสมเด็จ เจ้าฟ้ามหิดลอดุลยเดช กรมหลวงสงขลานครินทร์ (พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) กับหม่อมสังวาลย์ มหิดล ณ อยุธยา เมื่อแรกประสูติเป็นหม่อมเจ้ากัลยาณิวัฒนา ต่อมาพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดฯ ให้สถาปนาเป็นพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากัลยาณิวัฒนา

1.3 ชั้นหม่อมเจ้า มักเอ่ยคำนำหน้าพระนามว่า “ท่าน” หรือ “ท่านชาย” “ท่านหญิง” ได้แก่

1.3.1 พระราชนัดดาของพระมหาพระมหากษัตริย์อันประสูติแต่พระบิดาเป็นเจ้าฟ้าหรือพระองค์เจ้า แต่มารดาเป็นสามัญชน หรือที่เรียกว่า “หม่อม” และมิได้เป็นนางห้ามพระราชทาน เช่น

- หม่อมเจ้าศุภัทรดิศ ดิศกุล พระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ (พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) ท่านทรงเชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์ศิลปะ เคยเป็นคณบดีคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร

- หม่อมเจ้าหญิงพูนพิศมัย ดิศกุล พระธิดาในสมเด็จ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ

- หม่อมเจ้าทิพยฉัตร ฉัตรไชย พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอเธอ กรมพระกำแพงเพ็ชรอัครโยธิน (พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยากร) กับหม่อมเอื้อม ท่านเป็นนักแปล Subtitle ภาพยนตร์

- หม่อมเจ้าปิยะรังสิต พระโอรสในสมเด็จกรมพระยาชัยนาทนเรนทร (พระองค์เจ้ารังสิตประยูรศักดิ์ พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) กับหม่อมเอลิซาเบธ (Elisabeth Scharnberger)

- หม่อมเจ้าสุทธสิริโสภา พระธิดาในสมเด็จ เจ้าฟ้าจุฑาธุชธราดิลก กรมขุนเพชรบูรณ์อินทราชัย (พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) กับหม่อมลออ ภายหลังสถาปนาขึ้นเป็น พระวร วงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธสิริโสภา

1.3.2 พระโอรสหรือพระธิดาของพระองค์เจ้าชั้นสอง เช่น

- หม่อมเจ้าฐิติพันธุ์ ยุคล (ท่านกบ) พระโอรสในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล

- หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล (ท่านมุ้ย) พระโอรสในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ

- หม่อมเจ้าหญิงพันธุ์สวลี (พระมารดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ) พระธิดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล

2. อิสริยยศ คือ พระยศที่พระมหากษัตริย์พระราชทานให้แก่พระบรมวงศานุวงศ์ที่บำเพ็ญพระกรณียกิจแก่ชาติบ้านเมือง เรียกว่า “เจ้าทรงกรม” หรือ “เจ้าต่างกรม” มี 5 ชั้นดังนี้

2.1 กรมพระยา เช่น

- สมเด็จพระราชปิตุลาบรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุ์วงศ์วรเดช พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และเป็นพระอนุชาร่วมพระชนนีกับพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

- สมเด็จเจ้าฟ้า กรมพระยานริศรานุวัติวงศ์ พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเป็นสถาปนิกใหญ่แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ผู้ทรงออกแบบอาคารกระทรวงต่าง ๆ ในสมัยรัชกาลที่ 5 ทรงออกแบบพระเมรุมาศในพิธีถวายพระเพลิงหลายรัชกาล และผู้ทรงพระนิพนธ์เพลงสรรเสริญพระบารมี

- สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ (พระองค์เจ้าเทวัญอุไทยวงศ์ พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) ทรงเป็นต้นราชสกุลเทวกุล เสนาบดีกระทรวงการต่างประเทศ ผู้เป็นดั่งพระหัตถ์ขวาของรัชกาลที่ 5 ในการพาสยามให้รอดพ้นภัยจากการล่าอาณานิคม

โปรดสังเกตว่าหากพระองค์เจ้าได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าต่างกรมชั้นกรมพระยาจะมีคำนำหน้าว่า “สมเด็จ” ด้วยดังกล่าวแล้ว

2.2 กรมพระ เช่น

- พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัฒน์วิศิษฏ์ พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเป็นต้นราชสกุลสวัสดิวัฒน์ พระบิดาในสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีในพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว

- สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนรัศมี กรมพระจักรพรรดิพงศ์ พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเป็นต้นราชสกุลจักรพันธ์ เป็นพระอนุชาร่วมพระชนนีกับพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

- สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับสมเด็จพระนางเจ้าสุขุมาลมารศรี พระราชเทวี ทรงเป็นต้นราชสกุลบริพัตร

- พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพ็ชรอัครโยธิน (พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยากร) พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับเจ้าจอมมารดาวาด เป็นพระบิดาแห่งการรถไฟไทย

2.3 กรมหลวง เช่น

- พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์ (พระองค์เจ้ารพีพัฒนศักดิ์) พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับเจ้าจอมมรดาตลับ เป็นพระบิดาแห่งกฎหมายและการศาลไทย

- พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตรอุดมศักดิ์ (พระองค์เจ้าอาภากรเกียรติวงศ์) พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับเจ้าจอมมรดาโหมด เป็นพระบิดาแห่งการทหารเรือไทย

- สมเด็จ เจ้าฟ้ามหิดลอดุลยเดช กรมหลวงสงขลานครินทร์ (สมเด็จพระมหิตลาธิเบศ อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก) พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับสมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา บรมราชเทวี (สมเด็จพระศรีสวรินทิรา บรมราชเทวี พระพันวสาอัยยิกาเจ้า)

2.4 กรมขุน เช่น

- สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจุฑาธุชธราดิลก กรมขุนเพชรบูรณ์อินทราชัย พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับสมเด็จพระศรีพัชรินทรา บรมราชินีนาถ และเป็นพระราชอนุชาร่วมพระชนนีกับพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นผู้ทรงก่อตั้งโรงเรียนเพาะช่าง

2.5 กรมหมื่น เช่น

- กรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ (พระองค์เจ้าทับ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3) พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย กับเจ้าจอมมารดาเรียม (สมเด็จพระศรีสุลาลัย)

- พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดม (พระองค์เจ้าเพ็ญพัฒนพงศ์) พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับเจ้าจอมมารดามรกฎ เป็นผู้ทรงพระนิพนธ์เพลงลาวดวงเดือน

อนึ่ง การอธิบายของผู้เขียนเป็นการอธิบายภาพกว้าง ๆ เฉพาะพระยศที่มักได้ยินในปัจจุบัน และพบเห็นบ่อยในหนังสือประวัติศาสตร์เท่านั้น หากต้องการศึกษากฎเกณฑ์ต่าง ๆ ในรายละเอียด ผู้เขียนขอแนะนำให้อ่าน “ธรรมเนียมราชตระกูลในกรุงสยาม” ซึ่งเป็นพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราชจัดพิมพ์ และหนังสือ “สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมารและฐานันดรแห่งพระราชวงศ์ของไทย” ซึ่ง คณะอนุกรรมการแผยแพร่พระราชกรณียกิจ ในคณะกรรมการเอกลักษณ์ของชาติจัดพิมพ์

แวมไพร์ Vs หมาป่า และหรือ ชนผิวขาว Vs อินเดียนแดง

2010-08-02T01:05:00.003+07:00

แวมไพร์ Vs หมาป่า และหรือ ชนผิวขาว Vs อินเดียนแดง

เรื่องที่ผมกำลังเขียนต่อไปนี้ เป็นสิ่งที่ผม “คิด” หลังจากได้ศึกษาประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกาในเรื่องการต่อสู่ระหว่างชนพื้นเมืองที่เราเรียกว่า “อินเดียนแดง” กับชนผิวขาวผู้รุกราน ซึ่งแน่นอนในที่สุดจบลงด้วยชัยชนะของชนผิวขาวผู้มีอาวุธและเทคโนโลยีที่ก้าวล้ำหน้ากว่า

นวนิยายเรื่อง « Twilight » ของ Stephenie Meyer วางโครงเรื่อโดยมีกลุ่มที่ “ไม่ใช่” มนุษย์ 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มแวมไพร์และกลุ่มหมาป่า ซึ่งทั้งสองกลุ่มเป็น “ศัตรูคู่อาฆาต” กันมาหลายร้อยปี การกำหนดลักษณะของตัวละครโดย “จงใจ” ให้แวมไพร์เป็นตัวแทนของกลุ่ม “ชนผิวขาว” และ หมาป่าเป็นตัวแทนของกลุ่ม “ชนพื้นเมือง” นั้น ผมมองว่า “มีประเด็น” เกี่ยวกับ การต่อสู้ของชนสองกลุ่มนี้แฝงอยู่

แน่นอนว่าผู้เขียนให้แวมไพร์ชนะหมาป่าอยู่ “ครึ่งหรือหนึ่งช่วงตัว” นั่นคือการที่เบลล่าตัดสินใจเลือก “เอ็ดเวิร์ด” เพราะรักเอ็ดเวิร์ด “มากกว่า” เจคอป

ฐานะทางเศรษฐกิจเป็นอีกประเด็นหนึ่งที่มีการ “สื่อ” ผ่านภาพลักษณ์ของตัวละคร

ตระกูลคัลเลนเป็นตระกูลที่ “มีอันจะกิน” ตระกูลหนึ่ง สังเกตได้จากรถราและบ้านช่องที่หรูหราและดูดีไปเสียทั้งหมด ในขณะที่พวกหมาป่าซึ่งเป็นชนพื้นเมืองเผ่าควิลิวซ์ไม่ได้มี “ทรัพยากร” มากมายเหมือนพวกชนผิวขาว ความจริงข้อนี้เกิดขึ้นกับชนพื้นเมืองอินเดียนแดงโดยทั่วไป ไม่ใช่กับเฉพาะเผ่าควิลิวซ์

ความขัดแย้งในทางเผ่าพันธุ์แสดงให้เห็นผ่านตัวละครในหลาย ๆ ฉาก แต่อย่างน้อยเผ่าควิลิวซ์กับตระกูลคัลเลนก็มี “สัญญาสงบศึก” ต่อกันภายใต้เงื่อนไขของการไม่ “หากินข้ามเขต” ซึ่งกันและกัน และที่สุดใน Eclipse ควิลิวซ์และคัลเลนก็บรรลุความร่วมมือต่อต้านกลุ่มแวมไพร์กำเนิดใหม่ภายใต้การบงการของ “หัวแดง” วิคตอเรีย เป็นการสะท้อนภาพการ “อยู่ร่วมกัน” และ “มิตรภาพ” ของชนเผ่าพื้นเมืองกับชนผิวขาว แต่ในขณะเดียวกันก็ยังไม่ลืมที่จะสะท้อนภาพความขัดแย้งที่มีมาแต่อดีต “ในระดับผู้ปกครอง” นั่นคือในฉากที่หลังจากคัลเลนและหมาป่ารวมกันกำจัดกองทัพแวมไพร์กำเนิดใหม่ได้สำเร็จ และพวก “โวตูลรี” ซึ่งเป็นเสมือนหนึ่ง “ฝ่ายปกครอง” ของพวกแวมไพร์เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุ หมอคัลไลน์บอกว่า “ต้องให้หมาป่าหลบไปก่อน พวกโวลตูรีไม่ยอมสงบศึกกับหมาป่าแน่ !!!”

แต่ฉากที่ผมประทับใจที่สุดอีกฉากหนึ่ง คือฉากที่หมอคัลไลน์ช่วยต่อกระดูกให้เจคอปที่บาดเจ็บ และพ่อของเจคอปขอบคุณหมอคัลไลน์ ทั้งสองจับมือกัน เป็นสัญลักษณ์แสดงถึงความสัมพันธ์ที่น่าจะดีขึ้นระหว่างหมาป่าและแวมไพร์

ความเป็นจริงทุกวันนี้ชนพื้นเมืองอินเดียนแดงเองก็แต่งงานกับชนผิวขาวไม่น้อย ที่สำคัญ « Taylor Lautner » ผู้รับบท « Jacob » นั้น ก็มีเชื้อสายอินเดียนแดงจากฝั่งทางแม่

อย่างไรก็ตาม ชนพื้นเมืองอินเดียนแดงทุกวันนี้ก็ยังคงถูกจัดให้อยู่ใน “เขตสงวน” ซึ่งเป็น “สัญลักษณ์” ของการ “กดขี่” ทางชนชาติที่กระทำโดยบรรพบุรุษของชนชาติที่หยิบยกเอาประเด็น “สิทธิมนุษยชน” มา “อาละวาด” กับประเทศต่าง ๆ อยู่เนือง ๆ !!!

Frozen Flowers อำนาจ ราคะ ใครจะหยุดได้ : ราชอาณาจักร ความรัก ความภักดีคุณจะเลือกสิ่งใด

2010-01-07T06:51:00.004+07:00

A Frozen Flower อำนาจ ราคะ ใครจะหยุดได้ :
ราชอาณาจักร ความรัก ความภักดีคุณจะเลือกสิ่งใด

ชีวิตเราทุกวันต้อง “ตัดสินใจ” มากกว่าหนึ่งครั้งแน่
หลายครั้งเป็นการตัดสินใจที่ง่าย หลายครั้งเป็นการตัดสินใจที่ยาก แต่จะมีกี่ครั้งที่คุณต้องตัดสินใจเลือกระหว่าง “ความอยู่รอด” “ความถูกต้อง” หรือ “ความพึงพอใจ” ของตนเอง

ผมเห็น Teaser ภาพยนตร์เรื่องนี้ตั้งแต่ก่อนจะเข้าฉาย แต่ไม่มีโอกาสได้เข้าไปชมในโรงภาพยนตร์ เมื่อได้มีโอกาสชมเอาเมื่อตอนนี้ ก็รู้สึกว่า หากเรา “สลัด” ประเด็นที่ล่อแหลมต่อศีลธรรมออกไป แล้วลอง เอาตัวเอง “เข้าไปนั่ง” เป็นตัวละครหลักทั้งสามตัวดูสิว่า ถ้าคุณเป็นเขา เขา และเขา คุณจะตัดสินใจอย่างไร

เรื่องราวใน “A Frozen Flower” ย้อนกลับไปในรัชสมัยราชวงศ์ ‘โครยอ’ อันอ่อนแอของเกาหลี ที่ตกเป็นประเทศราชของจักรวรรดิหยวนของชาวมองโกล อีกทั้งพระราชาเองยังมีความสัมพันธ์กับฮงริน หัวหน้าราชองครักษ์หนุ่มที่ทรงชุบเลี้ยง (และแอบปิ๊งปั๊ง) มาตั้งแต่เด็ก แม้จะมีพระมเหสีรูปโฉมงามสะคราญซึ่งเป็นราชธิดาของฮ่องเต้หยวนอยู่แล้วก็ตาม
หลังจากเหตุการณ์พยายามลอบปลงพระชนม์พระราชา ฮ่องเต้แห่งหยวนก็ได้ส่งสาสน์เร่งเร้าให้พระราชารีบมีรัชทายาทสืบทอดราช บัลลังก์ หาไม่แล้วจะแต่งตั้งขุนนางใหญ่ของหยวนมาดำรงตำแหน่งพระมหาอุปราชา สืบทอดราชบัลลังก์ต่อไป นั่นหมายถึง ราชวงศ์ ‘โครยอ’ จะถูกกลืนชาติโดยสมบูรณ์ พระราชาจึงแก้ปัญหาด้วยการออกอุบายให้ฮงรินมีสัมพันธ์กับพระมเหสีเพื่อให้พระนางตั้งครรภ์โอรสผู้จะเป็นรัชทายาทแห่งโครยอต่อไป

สำหรับตัวผมเองดูหนังเรื่องนี้แล้วมองว่า โศกนาฎกรรมที่เกิดขึ้นนั้นเป็น “ความผิด” ของใครกันแน่

มองเผิน ๆ อาจกล่าวได้ว่า ก็พระราชานั่นแหละเป็นต้นเหตุ เพราะตัวเองไม่สามารถมีเพศสัมพันธ์กับสตรีได้ จึงต้องคิดแผนประหลาด “ยอม” ให้ฮงรินราชองครักษ์หนุ่มหน้าหวานซึ่งเป็นแฟนของตัวเอง ไปรับใช้พระมเหสี เพียงเพื่อให้ได้รัชทายาทมาสืบราชบัลลังก์รักษาราชวงศ์โครยอไว้ (ทั้ง ๆ ที่เด็กที่จะเกิดมามิได้มีเชื้อสายราชวงศ์โครยอแม้เพียงน้อย) แต่หากเราลองเอาตัวเองเข้าไปนั่งอยู่ในใจของพระราชาดูบ้างหละ เราจะทำอย่างนั้นหรือเปล่า

ตอบยาก เพราะจริง ๆ แล้วถามว่าพระราชาทรงเจ็บปวดมั้ย
เพียงแค่ให้แฟนตัวเองมานอนกับเมียตัวเอง (งงมั้ยครับ) ก็คงมากพอ ซ้ำทั้งสองยังมารักกันจริง ๆ แถมยังมาเห็นฉากรักอันเร่าร้อนกลางหอพระสมุดหลวงอีก ถ้าไม่ใช่ทรงเห็นแก่ราชอาณาจักรโครยอและพระราชวงศ์ของบูรพมหากษัตริย์แล้วจะ ทรงตัดสินพระทัยเช่นนั้นหรือ

ฮงรินหละ ในฐานะหัวหน้าราชองครักษ์อันสนิท เขามีหน้าที่ต้องถวายการอารักขาพระราชาและยอมตายแทนพระราชาได้ สิ่งใดเป็นพระบัญชา ฮงรินย่อมต้องปฏิบัติตามื แต่ความพิศวาสที่เกิดขึ้นหลังจากการได้ลิ้มลองรสรักกับสตรีเพศ มิอาจทำให้ราชองครักษ์หนุ่มหน้าหวานหักห้าม “ราคะ” ในใจของตัวเองไว้ได้ เขาเลือกที่จะละทิ้ง “ความภักดี” ที่เคยถวายต่อพระราชาในฐานะราชองครักษ์ และที่มากกว่านั้นคือ สลัด “ความรัก” ที่เคยมีให้บุรุษเพศผู้ชุบเลี้ยงและมีสัมพันธ์สวาทกับตนมานานกว่าสิบปี แต่ถ้าเราลองเข้าไปนั่งในหัวใจของฮงรินดู เราจะเลือกสิ่งใด

แล้วพระมเหสี มิยิ่งหนักกว่าหรือ ทรงถูกปฏิบัติเสมือนหนึ่งเป็นเพียงสิ่งของหรือสัตว์เลี้ยง ที่บุรุษเพศนึกอยากจะยกให้ผู้ใดก็ได้ เมื่อพระราชาที่ทรงคิดว่าจะเป็นพระราชสวามีมีใจให้กับราชองครักษ์หนุ่ม มากกว่า หัวใจอันแห้งเหี่ยวกลับเหมือนได้ฝนจากฟ้าอันช่ำเย็น เมื่อราชองครักษ์หนุ่มซึ่งเคยเป็นคนรักของพระราชาเป็นผู้เติมเต็มมันให้กับนาง หากลองเข้าไปนั่งในใจขอเธอบ้าง เราจะเลือกสิ่งใดระหว่างความถูกต้อง ศีลธรรม ประเทศชาติ หรือความสุขทางเพศที่ได้จากผู้ชายที่เธอรัก

แต่ที่แน่ ๆ หนังเรื่องนี้ไม่เหมาะกับพวก "หัวโบราณ" ครับ

สังคมไทย สังคมแห่งการ “ลูบหน้าปะจมูก”

2009-12-25T02:29:00.002+07:00

สังคมไทย สังคมแห่งการ “ลูบหน้าปะจมูก”

ผมตัดสินใจลุกขึ้นมาเขียนเรื่องนี้ เพราะรู้สึก “เบื่อ” กับสังคมไทย แม้ว่าขณะที่เขียนนี้ผมจะไม่ได้อยู่ในประเทศไทย แต่ผมสัมผัสได้จากการแสดงออกของ คนไทย “ส่วนหนึ่ง” ที่พอมีภาพยนตร์หรือละคร "แบบก้อง – พี" แบบที่ผู้ที่ “อ้างตัว” ว่าเป็นผู้รักเสรีภาพ รักความเท่าเทียม ต่อสู้เพื่อสิทธิสตรีบ้าง สิทธิมนุษยชนบ้าง ต่อต้านการแบ่งแยกชนชั้น หรืออะไรก็แล้วแต่สุดแสนสวยหรูแล้วแต่จะเรียก กลับนิ่งเฉย ไร้ปฏิกิริยา ต่อพฤติกรรม “ตั้งแง่” รังเกียจหรือรำคาญแค่แม้กระทั่ง "กระแส" กระทู้ในชุมชนออนไลน์ มิพักต้องพูดถึงตัว “บุคคล” หรือ “พฤติกรรม” ซึ่งคนส่วนหนึ่งในสังคมยังคงมองว่าเป็น “สิ่งผิด”

สำหรับเรื่องของ “กระแส” ความนิยมที่เกิดจากภาพยนตร์ก็ดี ละครก็ดี คงต้องยอมรับว่ามันก็เป็น "แค่" กระแสจริง ๆ เหมือนกรณี "โต้ง-มิว" เมื่อสองปีก่อน แต่ที่ผมอยากรู้มากไปกว่านั้นคือถ้า “มี” แบบนี้อีก จะ “เป็น” แบบนี้กันอีกมั้ย ทั้งฝ่ายผู้ถูกเรียกว่า "ผู้สร้างกระแส" และ "ผู้รำคาญกระแส"

และอยากรู้ยิ่งขึ้นไปอีกว่า "นักสิทธิมนุษยชน" ก็ดี "นักเสรีนิยม" ก็ดี "ผู้ใฝ่หาความเท่าเทียม" ก็ดี เคยเก็บประเด็นเหล่านี้มา "ขบ" กันบ้างหรือไม่ เคยคิดจะออกมาพูดถึง สิทธิมนุษยชนของคนกลุ่มนี้บ้างหรือไม่

หรือคนเหล่านั้น ก็แค่พวก “ลูบหน้าปะจมูก” ไปวัน ๆ และใช้ชีวิตอยู่ในวงการนักกฎหมาย โดยอ้างสิทธิมนุษยชน เสรีภาพ และความเท่าเทียม เพื่อรับใช้เป้าประสงค์ของตนเองเท่านั้น

ผมกล่าวทั้งสิ้นในฐานะนักกฎหมายที่สนใจประเด็นสังคม

...จะร้องเพลงชาติไทยให้ใครฟัง...

2009-11-15T00:22:00.005+07:00

ธงชาติไทยไกวกวัดสะบัดพลิ้ว
แลริ้วริ้วสลับงามเป็นสามสี
ผ้าผืนน้อยบางเบาเพียงเท่านี้
แต่เป็นที่รวมชีวิตและจิตใจ

ชนรุ่นเยาว์ยืนเรียบระเบียบแถว
ดวงตาแน่วนิ่งตรงธงไสว
"ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย"
ฟังคราวใดเลือดซ่านพล่านทั้งทรวง

ผืนแผ่นดินถิ่นนี้ที่พำนัก
เราแสนรักและแสนจะแหนหวง
แผ่นดินไทยไทยต้องครองทั้งปวง
ชีพไม่ล่วงใครอย่าล้ำมาย่ำยี

เธอร้องเพลงชาติไทยมั่นใจเหลือ
พลีชีพเพื่อชาติที่รักทรงศักดิ์ศรี
เพลงกระหึ่มก้องฟ้าก้องธาตรี
แม้ไพรีได้ฟังยังถอนใจ

แต่สิ่งหนึ่งซึ่งไทยร้าวใจเหลือ
คือเลือดเนื้อเป็นหนอนคอยบ่อนไส้
บ้างหากินบนน้ำตาประชาไทย
บ้างฝักใฝ่ลัทธิชั่วน่ากลัวเกรง

ทุกวันนี้ศึกไกลยังไม่ห่วง
แต่หวั่นทรวงศึกใกล้ไล่ข่มเหง
ถ้าคนไทยหันมาฆ่ากันเอง
จะร้องเพลงชาติไทยให้ใครฟัง

จาก นภาลัย (ฤกษ์ชนะ) สุวรรณธาดา, รวมบทกลอน ดอกไม้ใกล้หมอน, พิมพ์ครั้งที่ 6 (กรุงเทพฯ : ต้นอ้อ แกรมมี่, 2551)

จะร้องเพลงชาติไทยให้ใครฟัง.mp3 -

41 ปีที่ "ครู" จากไป

2009-08-20T11:00:00.002+07:00

41 ปีที่ “ครู” จากไป

16 สิงหาคม ที่ผ่านมาเป็นวันครบรอบที่ “ราชาเพลงลูกทุ่งไทย (คนเดียวและตลอดกาล) : ครูสุรพล สมบัติเจริญ” จากโลกนี้ไป หลังจากเลิกแสดงที่วิกแสงจันทร์ ตรงข้ามวัดหนองปลาไหล อ.กำแพงแสน จ.นครปฐม ครูกำลังเดินกลับไปที่รถยนต์ส่วนตัวพร้อมกับทองใบ รุ่งเรืองลูกทีมคนสนิท ขณะที่ครูกำลังไขกุญแจเปิดประตูรถด้านคนขับชายลึกลับคนหนึ่งเดินเข้ามาด้านหลังพลันเสียงปืนดังขึ้น 2 ปัง ครูร้องขึ้นว่า “ยิงผมทำไม” เสียงปืนนัดที่ 3 ดังขึ้น ร่างของราชาเพลงลูกทุ่งไทยร่วงลงกับพื้น และจากทุกคนไปด้วยอายุเพียง 37 ปี ทิ้งไว้เพียงผลงานอันอมตะและทรงคุณค่าให้พวกเราได้ศึกษาต่อไป

ผมคงไม่ขอเล่าประวัติของครูให้ยืดยาวที่นี่นะครับ (ขออนุญาตเรียกท่านว่า “ครู” เพราะผมถือว่าท่านเป็น “ครูเพลง” เป็นยอดอัจฉริยะและเป็นนักร้องลูกทุ่งคนแรกที่ผมรู้จัก) ถ้าท่านผู้อ่านที่ไม่เคยแม้แต่เงี่ยหูฟังเพลงลูกทุ่งอันเป็นรากเหง้าของเราชาวสยามแล้ว เกิดสำนึกเล็ก ๆ อยากจะเริ่มสนใจบ้างว่าเพลงลูกทุ่งเป็นยังไงก็หาอ่านรายละเอียดในวิกิพีเดียเอาแล้วกันนะครับ รวมทั้งประวัติของครูด้วย แต่ในที่นี้ผมจะขอพูดถึงความคิดความเห็นเกี่ยวกับครูและวงการเพลงลูกทุ่งไทยสักเล็กน้อยครับ

1. ครูคือผู้ “คลี่คลาย” ยุคเพลงรำวง – รำโทน สู่ยุคลูกทุ่งเต็มตัว ในยุคก่อนหน้าที่ครูจะมีชื่อเสียงนั้น เพลงที่ชาวบ้านในชนบทนิยมร้องรำกันเกือบทั้งหมดเป็นเพลงที่เรียกว่า “จังหวะรำวง” ครับ ศิลปินที่โด่ดเด่นมากในยุคนั้น ได้แก่ ครูเบญจมินทร์ (ตุ้มทอง โชคชนะ) เจ้าของเพลง “รำเต้ย” : สวยก็จริงนะสาว ขาวก็จริงนะน้อง แม้นมีทองจะให้เจ้าแต่ง ... และเฉลิมชัย ศรีฤๅชา เจ้าของเพลง “เบิ่งโขง” : เบิ่งน้ำโขง ไหลคดไหลโคง โขงเอ๋ยเอื่อยมา... ครูเองก็เริ่มโด่งดังด้วยการ “ปล่อย” ผลงานในลักษณะของเพลงรำวงเช่นกัน จนกระทั่งสามารถขึ้นมาทาบรัศมีกับราชาเพลงรำวงอย่างเบญจมมินทร์ได้ ครูทำให้เพลงรำวงมีเนื้อหาที่หลายหลายขึ้น จนคลี่คลายไปสู่การเป็นเพลงลูกทุ่งในที่สุด

2. ครูคือศิลปินยอดอัจฉริยะที่มีความสามารถรอบตัว ในวงการเพลงลูกทุ่ง ตั้งแต่ยุคก่อนหน้าครูและหลังจากที่ครูเสียไปแล้ว ไม่มีศิลปินคนไหนที่จะมีความสามารถที่หลากหลาย “ครบเครื่อง” ได้อย่างครู บางคนร้องเพลงได้จับใจผู้ฟังแต่กลับร้องได้แนวเดียว เช่น แนวหวาน แนวสนุกสนาน แนวเศร้า บางคนร้องเพลงได้หลากหลายแนวอยู่แต่ไม่มีความสามารถในทางการประพันธ์เพลง

3. ครูอยู่ในวงการเพียง 10 กว่าปี แต่กลับครองใจแฟนเพลงได้อย่างเหนียวแน่น นั่นเป็นเพราะบุคลิกของครูที่มีสิ่งที่ในสมัยนี้เขาเรียกว่าเป็น “เอนเตอร์เทนเนอร์” โดยเฉพาะ “เสียงหัวเราะ” และการพูดในระหว่างท่อนโซโล่ของเพลงอันเป็นเอกลักษณ์ของครู

4. ครูสร้างลูกศิษย์ลูกหาไว้ประดับวงการเพลงลูกทุ่งจำนวนมาก ทั้งก่อนและหลังจากที่ครูตั้งวงดนตรีสุรพล สมบัติเจริญ ไม่ว่าจะเป็นก้าน แก้วสุพรรณ ผ่องศรี วรนุช ละอองดาว สกาวเดือน ไพรวัลย์ ลูกเพชร ยงยุทธ เชี่ยวชาญชัย เมืองมนต์ สมบัติเจริญ กังวานไพร ลูกเพชร จิตรกร บัวเนียม เป็นต้น

สิ่งที่ผมบอกเล่าไปเป็นเพียงส่วนหนึ่งของความยิ่งใหญ่ของราชาเพลงลูกทุ่งไทยครับและเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ที่ผ่านมา คณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติได้ประกาศยกย่องครูเป็น “ปริยศิลปิน” คือ ศิลปินอันเป็นที่รักยิ่งของประชาชน เป็นการยืนยันถึงความยิ่งใหญ่ของ “ราชาเพลงลูกทุ่งไทย” เพียงคนเดียวที่แม้เวลาผ่านไป 41 ปีแล้วก็ยังไม่มีใครก้าวขึ้นมาครองตำแหน่งนี้แทนครูได้ครับ

โค้ชกับนักกีฬา

2009-03-09T08:36:00.004+07:00

โค้ชกับนักกีฬา

สวัสดีครับ ท่านที่รัก

หลังจากห่างหายไปเกือบปี กลับมาครานี้ด้วยความรู้สึกอยากเขียนอย่างล้นปรี่ หลังจากไม่รู้จะเขียนอะไรมานานแสนนาน

ความรู้สึกอยากเขียนนี้เกิดจากเหตุการณ์ 2 เหตุการณ์ ที่ผมจับมันมาผสมคลุกรวมเป็นเนื้อเดียวกัน โดยใช้ "การอุปมา" เครื่องมือที่ผมนิยมชมชอบมาใช้ (อีกแล้ว)

ต้องเท้าความอย่างนี้ครับ เมื่อวันศุกร์ที่แล้วผมซื้อ DVD ภาพยนตร์เรื่องหนึ่งมาดู แต่ปรากฏว่าแผ่นมีปัญหา เปิดไม่ได้ วันจันทร์ต่อมาจึงนำไปเปลี่ยน ทางร้านนำแผ่นใหม่มาลองให้ก็ปรากฏว่ามีอาการเดียวกันทั้ง 3 แผ่น สรุปว่าคงมีปัญหาทั้ง lot ทางร้านจึงบอกให้ผมเลือก DVD เรื่องอื่นไปแทน

ต่อมา เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาผมได้มีโอกาสไปห้างสรรพสินค้าแห่งนั้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไปเดินดูอีกร้านหนึ่งไปพบ VCD ภาพยนตร์เรื่องที่ผมยังไม่ได้ดูนั้น (ร้านแรกที่ผมซื้อ มีขายแต่ DVD) เลยตัดสินใจซื้อมา คิดว่าเอาวะถ้ามีปัญหาอีกก็แล้วแต่บุญกรรมละกัน ก็อยากดูนี่หว่า

พอซื้อมาก็ปรากฏว่า มีปัญหากระตุกนิดหน่อยในแผ่นแรกแต่ก็ดูได้จนจบ ส่วนแผ่นที่สองไม่มีปัญหา เป็นอันว่าผมก็ได้ดูภาพยนตร์เรื่องนี้ (ซึ่งไม่มีโอกาสได้ดูในโรง) เสียที

อ้อ ลืมบอกไป ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับนักกีฬากระโดดน้ำ 3 คนที่ฝันจะไปโอลิมปิก แต่ก็มีอุปสรรคต่าง ๆ กันไป แต่จากความตั้งใจ "ซ้อม" อย่างนักทำให้ทุกคนได้ไปถึงฝันในที่สุด

ผมดูจบแล้วเกิดความรู้สึกว่า การเล่นกีฬา เล่นดนตรี หรือร้องเพลงนั้น "การซ้อม" เป็นสิ่งสำคัญมาก ยิ่งซ้อมมากก็จะเกิดความชำนาญ เพราะสมองจะสามารถจดจำรายละเอียดต่าง ๆ ได้ และเมื่อต้องเล่นอีกก็จะทำได้เหมือนเป็นความเคยชิน นอกจากนี้อีกส่วนหนึ่งที่มีส่วนสำคัญเรียกว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของนักกีฬาทุกคนก็คือ "โค้ช" หรือผู้ฝึกสอนครับ ในฐานะที่โค้ชเป็นผู้มีประสบการณ์มาก่อน เคยผ่านการแข่งขัน เคยผ่านสถานการณ์ต่าง ๆ มาหมด เมื่อมาสอนนักกีฬาจึงทำให้เห็นเทคนิคการทำคะแนนต่าง ๆ และจุดที่ต้องปรับปรุง และที่สำคัญ โค้ชที่ตาแหลมจะเห็น "แวว" ของนักกีฬาว่าใครมีแววที่จะสามารถขึ้นไปถึงระดับยอดฝีมือได้ แต่ทั้งนี้ต้องได้รับการถ่ายทอดเทคนิคที่ดี และตัวนักกีฬาเองต้องมีความอดทนและตั้งใจจริงด้วยครับ เพราะแท้จริงแล้วโค้ชเป็นเพียงผู้ชี้แนะแนวทางเท่านั้น

"ณ วินาทีที่ลงแข่ง เราถือว่าหน้าที่ของโค้ชหมดลงแล้ว (โดยเฉพาะกีฬาที่ใช้เวลาแข่งขันสั้น ไม่มีการขอเวลานอก) นักกีฬาต้องรวบรวมสมาธินำความรู้และเทคนิคที่โค้ชเคยสอนทั้งหมดมาปรับใช้กับสถานการณ์ต่าง ๆ ให้ได้"

โค้ชได้แต่เป็นกำลังใจและคอยลุ้นอยู่ข้างสนามเท่านั้น ดู ๆ ไปแล้วบางครั้งเราจะเห็นว่าโค้ชหรือผู้จัดการทีมลุ้นเสียยิ่งกว่านักกีฬาเองซะอีก

การเรียนก็เช่นกันครับอยากฝากไปยังน้อง ๆ ทั้งหลายว่า ผู้เรียนนั้นอุปมาดั่งนักกีฬา ผู้สอนอย่างผมเปรียบเหมือนโค้ช ผมพยายามสอนทุกอย่างที่ผมรู้และคิดว่าผู้เรียนควรจะรู้ แต่แค่นั้นไม่พอครับ นักกีฬาเองต้องตั้งใจฝึกซ้อม "อย่างหนัก" ด้วย เน้นว่าอย่างหนักนะครับ ถ้าอยากทำให้ได้ถึงเหรียญทอง การอ่านทำความเข้าใจ ทบทวน และจดจำสิ่งที่พี่สอนไป นับว่าสำคัญยิ่งกว่า

แต่การเรียนอาจง่ายกว่ากีฬานึดนึงในแง่ที่ว่าเหรียญทองไม่ได้มีเหรียญเดียวครับ คนออกข้อสอบและตรวจข้อสอบเค้าพร้อมจะให้ A ทุกคนที่ "สามารถแสดงให้เห็นได้ว่า" มีความรู้เพียงพอ เน้นว่า "แสดง" นะครับ เพราะคนตรวจจะรู้ว่าผู้สอบมีความรู้แค่ไหนอยู่ที่การสื่อแสดงออกในสมุดคำตอบครับ อย่างที่เคยสอนครับ "รู้อะไรที่เกี่ยวข้องเขียนให้หมด ไม่ต้องเกรงใจว่าเค้าจะรู้แล้ว"

แน่นอนว่าความสามารถแต่ละคนไม่เท่ากัน บางคนมีพรสวรรค์ก็เหนื่อยน้อยหน่อย ฉะนั้นคนที่ไม่มี ยิ่งต้องพยายามเป็นหลายเท่าครับ ไม่มีโค้ชคนไหนอยากเห็นนักกีฬาของตัวเองแพ้หรอกครับ อยากชนะด้วยกันทุกคน แต่ต้องช่วยกันทั้งสองฝ่ายครับ

การร้องเพลงก็เหมือนกันครับ "ครูเพลง" เป็นเพียงผู้ชี้แนะว่าตรงนี้ร้องอย่างนี้ เอื้อนอย่างนี้ ตรงนี้สูงไป ตรงนี้ต่ำอีกนิด ผมเองก็เคยเรียนร้องเพลงประสานเสียงและเคยเข้าห้องอัดมาแล้ว อยากบอกว่า "โคตรยาก" ครับกว่าจะอัดเพลงได้เพลงนึง เพราะต้องร้องถูกต้องทุกตัวโน้ตและจังหวะ ผิดนิดเดียวเริ่มใหม่ครับ นักร้องบางคนกว่าจะอัดเพลงได้เพลงเดียวใช้เวลาเป็นวัน ต้องร้องเป็นร้อยเที่ยวครับ

พูดในฐานะคนสอนแล้ว คราวนี้พูดในฐานะคนเรียนบ้าง สำหรับคนกำลังจะสอบวิทยานิพนธ์อย่างผม อาจารย์ที่ปรึกษาก็เปรียบเสมือนโค้ชครับ คอยให้คำชี้แนะว่าเราควรเพิ่มประเด็นนั้น ตัดประเด็นนี้ แก้อย่างโน้นอย่างนี้ เพื่อให้ตัวเล่มวิทยานิพนธ์ออกมาดีที่สุด ให้ถูกกรรมการสอบแก้น้อยที่สุด แต่ทั้งสิ้นทั้งปวงอยู่ที่การเขียนและนำเสนอของเราครับ

ยังไงก็อยากฝากไปยังทุกคนครับ "ความสำเร็จไม่เคยได้มาโดยง่าย" ความขยัน อดทนและตั้งใจจริงเท่านั้นครับ ที่จะพาเราไปถึง

2008-05-21T10:52:00.002+07:00

มิรู้จักเขียนอันใดดี

จริง ๆ ครับ มาคราวนี้เพราะรู้สึกว่า ว่างเว้นการ up blog ไปเสียนาน แต่ก็คิดว่าอย่างไรเสีย แม้จะไม่รู้จะเขียนอะไร ก็ต้องเข้ามาเขียน เพราะว่างเว้นศึกสงครามมานานกว่า 200 ปี (ม่ายช่าย !)

สาเหตุของการว่างเว้นนั้นมาจากหลายประการ คือ

1. ปัจจุบัน มนุษยชาตินิยมการเล่น hi5 มากนัก ผู้เขียนจึงหันเหความสนใจไปยัง hi5 แทน หากท่านใดยังเมตตา ใคร่สนทนาปราศรัยกับผู้เขียนอยู่ก็ใคร่ขอเรียนเชิญไปพบปะเจรจาได้ ณ http://tick-skywalker.hi5.com

2. ผู้เขียนรู้สึกสลดหดหู่ใจกับพฤติกรรมทั้งสิ้นทั้งปวงของรัฐบาลชุดปัจจุบันของไทย ซึ่งตั้งหน้าตั้งตาจะแก้ไขรัฐธรรมนูญ โดยเร็วที่สุด ทั้งที่ยังมิได้ศึกษาวิเคราะห์อย่างเป็นระบบ ว่าประเด็นใดควรแก่การแก้ไข และควรแก้ไขไปเป็นอย่างไร และสิ่งที่น่าขบขันเป็นยิ่งนักคือ ก่อนจะมีการรัฐประหารในปี 2549 นั้น สังคมไทยพูดกันมากนักว่า รัฐธรรมนูญ 2540 "มีปัญหา" ต้องแก้ไข แต่วันนี้ พ.ศ. 2551 รัฐบาลกลับจะไปหยิบรัฐธรรมนูญ 2540 กลับมาใช้ "ทั้งดุ้น" จึงเป็นสาเหตุให้ผู้เขียนรู้สึก "สงสาร" บ้านเมืองเป็นยิ่งนักที่มีบุคคลประเภทนี้ "นั่งเมือง"

ประเด็นเรื่องการแก้ไขรัฐธรรมนูญนี้ มีท่านผู้รู้ และผู้ (อวดตัวว่า)รู้ ออกมาพ่นน้ำลายบนจอแก้วกันมากพอแล้ว ผู้เขียนจึงไม่ใคร่จักเจรจาความไปให้มากกว่านี้

พบกันใหม่เมื่อว่างเว้นไปอีกนาน...

ก่อนจะแก้รัฐธรรมนูญ อย่าลืมแก้ไขนิสัยตัวเองด้วยนะจ้ะ

ไปและ ๆ

2008-03-31T13:44:00.003+07:00

แนะนำหนังสือ

พักนี้ เจอหน้าบรรดาผู้รักใคร่ชอบพอกันเมื่อใดเป็นต้องพูดถึงสภาพอากาศของประเทศไทยที่ร้อนแรงขึ้นทุกวัน อุณหภูมิการเมืองก็ร้อนแรงไม่น้อย แล้วยังมีเรื่องวุ่น ๆ เกี่ยวกับ “เป่าเป้ย” หรือ “ลูกอัณฑะ” นั่นเอง ครับ
หลายท่านที่ไม่ได้ติดตามข่าวนี้ คงสงสัยว่าเหตุใดผมจึงแวะมาพูดถึงเรื่อง “ในที่ลับ” แบบ “โจ่งแจ้ง” เช่นนี้
เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมามีข่าววัยรุ่นจำนวนหนึ่งที่ “อยากเป็นผู้หญิง” ไปให้หมอตัดอัณฑะด้วยหวังว่าจะทำให้มีลักษณะเป็นหญิงมากขึ้น
สำหรับเรื่องนี้ผมเองไม่มีความเห็นอะไรมากมาย เพราะไม่ได้มีความรู้ทางการแพทย์มากพอจะพูดจาอะไรให้มีน้ำหนักได้ แต่เท่าที่ผมทราบมา การตัดลูกอัณฑะทิ้งนั้นคงใกล้เคียงกับ “การทำขันที” ของจีนในยุคก่อน เพียงแต่การทำขันทีนั้นจะตัดองคชาติออกไปด้วย ผลจากการตัดลูกอัณฑะซึ่งเป็นอวัยวะที่ผลิตฮอร์โมนเพศชายก็คือจะทำให้ผู้นั้นมี “ความเป็นชาย” ลดลง หนวดเคราหลุดร่วง แต่หาได้ทำให้มี “ความเป็นหญิง” มากขึ้นไม่
ฉะนั้นการตัดลูกอัณฑะออกจึงมิน่าจะเป็นวิธีการทำให้กลายเป็นผู้หญิงอย่างที่ต้องการได้ครับ

มาเข้าเรื่องที่ผมต้องการพูดในวันนี้ดีกว่าครับ
หลายท่านคงพอทราบว่าช่วงนี้มีงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ที่ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติติ์ซึ่งเป็นงานมหกรรมใหญ่อีกงานหนึ่งของปี โดยเฉพาะสำหรับผมแล้วถือว่าเป็นงานที่ต้อง “ไปเดิน” ทุกครั้ง แต่เมื่อเดือนตุลาที่ผ่านมาไม่ได้ไปเนื่องจากเป็นช่วงของการ “ย้ายบ้าน” ดังที่เคยบ่นให้ฟังไปก่อนหน้านี้ มาครั้งนี้ก็อั้นมานานจึงหมายมั่นปั้นมือต้องไปเดินอย่างน้อย 2 วัน ให้หายเหนื่อย แล้วผมก็ได้ไปเมื่อวันที่ 27 และ 28 มีนา ที่ผ่านมาครับ ทั้ง 2 ครั้งก็ได้หนังสือมาหลายเล่มครับ มีบางเล่มที่เห็นว่าควรจะแนะนำท่านทั้งหลาย

เล่มแรกที่อยากจะแนะนำมากที่สุดคือ
“สัญญาประชาคม หลักสิทธิทางการเมือง” เป็นหนังสือแปลจาก Du Contrat Social ของ Rousseau แปลโดยคุณ วิภาดา กิตติโกวิท ทับหนังสือสำนักพิมพ์จัดพิมพ์

ถ้าจะให้กล่าวถึงรุสโซ และสัญญาประชาคม คงไม่ต้องพูดอะไรมากครับ เพราะคนที่ร่ำเรียนกฎหมายหรือรัฐศาสตร์มาย่อมรู้จัก ทฤษฎีอำนาจอธิปไตยเป็นของประชาชน ของรุสโซกันดี ทฤษฎีนี้เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้การเมืองการปกครองของโลกพลิกโฉมจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ไปสู่ระบอบประชาธิปไตย ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา หนังสือเล่มนี้เป็นการหยิบงานชิ้นเอกของรุสโซมาแปลใหม่ด้วยภาษาที่อ่านเข้าใจง่ายและมีการให้คำอธิบายเพิ่มเติมให้เราให้ใจมากยิ่งขึ้นด้วย จึงเหมาะอย่างยิ่งกับผู้ที่ต้องการจะเป็น หรือ อ้างตัวว่าเป็น “นักประชาธิปไตย” ครับ

เล่มที่สองและเล่มที่สาม ที่อยากจะแนะนำเป็นหนังสือ 2 เล่มที่ผม “ตั้งใจ” จะไปหาซื้อที่งานนี้มาแต่แรกครับ นั่นคือ พระราชนิพนธ์ “แม่เล่าให้ฟัง” และ “เจ้านายเล็ก ๆ – ยุวกษัตริย์” ในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ จริง ๆ ที่บ้านผมเคยมี “แม่เล่าให้ฟัง” อยู่ แต่จำได้ว่า โดนปลวกกินไปเกินครึ่งเล่ม จึงตั้งใจจะหาซื้อมานานแล้วครับ ผมเคยพูดเรื่องนี้ให้เพื่อนบางคนฟัง เพื่อนคนนั้นแปลกประหลาดใจว่า “ปลวก” มาเกี่ยวข้องกับหนังสือได้อย่างไร ก็ในเมื่อไม้ยังกินได้แล้วกับผลิตภัณฑ์ไม้แปรรูปอย่างกระดาษเป็นไรจะไม่พ้นฟันของปลวกไปได้ ยิ่งกับบ้านไม้หลังเก่าของผมซึ่งเป็นแหล่งอาหารชั้นเยี่ยมของปลวกด้วยแล้ว ก็น่าจะเข้าใจได้นะครับ

ส่วนเล่มที่สี่ “เฉลิมพระเกียรติอัครศิลปิน ขลุ่ยบรรเลงเพลงพระราชนิพนธ์” ของ อ.ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี
เหตุที่ผมอยากจะแนะนำเล่มนี้ก็เพราะจริง ๆ แล้วนอกจากผมจะเป็นคนชอบเสียงเพลงและเสียงดนตรี ผมยังหลงใหลมนต์เสน่ห์ของเสียงขลุ่ยมานานแสนนานแล้วครับ ยิ่งตอนนี้ก็รู้สึกคึก หยิบขลุ่ยที่เคยเรียนเมื่อสมัย ม. 1 มาฝึกเป่าอีกครั้ง ก็ได้ไปเจอหนังสือเล่มนี้แหละครับ นอกจากจะมีโน้ตเพลงพระราชนิพนธ์ให้ฝึกเป่าและเล่าประวัติของเพลงแล้ว ยังพูดถึงประวัติความเป็นมาและประเภทของขลุ่ย ตลอดจนการนำเครื่องดนตรีไทยไปบรรเลงดนตรีสากล และยังมี CD เพลงพระราชนิพนธ์ที่บรรเลงขลุ่ยโดย อ.ธนิสร์ แถมให้ด้วยครับ
การศึกษาครั้งนี้ทำให้ผมได้ต่อยอดความรู้ทางทฤษฎีดนตรีและเทคนิคการร้องเพลงที่เคยร่ำเรียนกับ อ.ปัญญา ประดิษฐ์ธรรม เจ้าของผลงานเพลงใจรัก (“เมื่อดวงใจมีรัก ดั่งเจ้านกโผบิน บินไปไกลแสนไกล...”) ตั้งแต่สมัย ม.1 อีกด้วยครับ หลังจากเคยคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีความสามารถทางดนตรีในการเล่นเครื่องดนตรีได้แม้นแต่ชนิดเดียวนอกจาก ความชอบ “ร้องเพลง” เท่านั้น ทำให้ผมรู้ว่าคนที่เล่นดนตรีได้ อ่านโน้ตเป็น จะทำให้ร้องเพลงโดยมี “ความแม่นยำ” ในตัวโน้ตมากขึ้นครับ

เล่มสุดท้าย สำหรับคนที่อยากจะศึกษา “ประวัติศาสตร์” สามก๊ก แบบลัด ๆ เร็ว ๆ
ขอแนะนำ “การ์ตูน สามก๊ก ฉบับเรื่องจริง” ของคุณธนพร ครับ
เนื่องจากเป็นการ์ตูนจึงอ่านง่ายเหมาะสำหรับทุกเพศทุกวัย และเป็นการถ่ายทอดเรื่องราวของสามก๊กในส่วนที่เป็นประวัติศาสตร์จริง ๆ ซึ่งเป็นคนละฉบับกับสามก๊กฉบับนิยายที่เรารู้จักกันแพร่หลายในรูปของ หนังสือสามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) หรือที่ปรากฏเป็นภาพยนตร์ทางโทรทัศน์ก็ตาม ซึ่งก็มีโครงเรื่องเหมือนกันแต่แตกต่างกันในรายละเอียดบางประการเท่าที่ฉบับนิยายมักจะต่อเติมเสริมแต่งให้ไปตามสมควรครับ

สำหรับงานสัปดาห์หนังสือนี้ก็จะมีไปจนถึงวันที่ 7 เมษายน นี้ครับ ก็สำหรับท่านที่พำนักอยู่ในประเทศไทยก็มีโอกาสอีก 7 วันครับ ท่านใดไม่เคยคิดที่จะไป ผมว่าลองไปเดินเล่น ๆ ดูก็ดี อาจจะได้เจอดาราที่ท่านชื่นชอบอยู่ก็ได้ครับ

ป.ล. แนะนำให้ทุกคนไม่ว่ามี เคยมี หรือยังไม่มีความรัก ไปดู "ปิดเทอมใหญ่ หัวใจว้าวุ่น" ซะ แล้ว Summer นี้ หัวใจคุณจะชุ่มชื่น

2008-03-13T21:54:00.001+07:00

สวัสดีครับ

ไม่ได้ Update มานานกว่า 1 เดือนครับ ด้วยเหตุผลหลายประการ ตั้งแต่ “การสอบปลายภาค” ที่เพิ่งจบลงไปเมื่อวันที่ 3 มีนาคม ที่ผ่านมา ก็เป็นอันว่า Course Work นั้นสิ้นสุดแล้ว ต่อไปคง “ตัวใครตัวมัน” สำหรับวิทยานิพนธ์ครับ นอกจากนั้นแล้วช่วงที่ผ่าน ๆ มาผมก็ (รู้สึกเอาเองว่า) ยุ่ง ๆ อยู่กับงานหลากหลายรูปแบบตามประสาผู้มีอาชีพ “รับจ้างทั่วไป” ครับ

วันนี้ก็ยังไม่มีอะไรมาพูดคุยมากมายครับ เพราะข่าวสารบ้านเมืองของเราก็ไม่ได้มีอะไรที่น่าตื่นตาตื่นใจมากมาย คงดู ๆ การทำงานของรัฐบาลไปเรื่อย ๆ เมื่อไหร่มีอะไรที่น่าสนใจก็จะมาคุยให้ฟังครับ

อีกเรื่องคือ ช่วงนี้หลังจากที่สถานีโทรทัศน์สาธารณะ Thai PBS นำภาพยนตร์สามก๊กมาออกอากาศ ก็ทำให้ผมกลับมาศึกษาทบทวนเรื่องสามก๊กอีกครั้งหลังจากห่างเหินไปนาน จนหลงลืมไปมาก ท่านใดอยากทราบความเป็นมาและเรื่องย่อของสามก๊กก็ลองไปอ่านได้ครับ ผมเคยเขียนลงไว้ในนี้ตั้งแต่เปิด Blog ใหม่ ๆ http://tick-skywalker.blogspot.com/2006/08/blog-post_115510480548073747.html

แต่สิ่งหนึ่งที่อยากฝากไว้คือ ทั้งสามก๊กต่างขับเคี่ยวรบพุ่งกันเป็นสามารถ ชีวิตแลกด้วยชีวิตไปมีรู้กี่หมื่นกี่แสน แต่ลงท้ายแล้วผู้ชนะกลับไม่ใช่ทั้งวุยก๊ก (แซ่โจ) จ๊กก๊ก (แซ่เล่า) หรือ ง่อก๊ก (แซ่ซุน) เลย ทุกก๊กต่างพ่ายแพ้ต่อพวกแซ่สุมาซึ่งเป็นขุนนางใหญ่ในวุยก๊ก ที่ได้ยึดอำนาจในวุยก๊กแล้วปราบจ๊กก๊กกับง่อก๊กตามมา

“...ขากระถางแบ่งสามสิ้นกัน ทั้งหลายนี้มอดมลายกลายเป็นฝัน ชนรุ่นหลังพิเคราะห์เห็นเป็นสำคัญ ทุกสิ่งสรรพ์ “สูญเปล่า” จงเข้าใจ ฯ”

ขอบคุณนะ

2008-02-08T12:36:00.002+07:00

ของขวัญวันวาเลนไทน์

"รัก"

นับแต่มนุษยชาติถือกำเนิดขึ้น ได้สร้างสรรค์อารยธรรม ความเจริญอย่างต่อเนื่องและไม่เคยหยุดนิ่ง สิ่งหนึ่งที่มนุษยชาติไม่ว่าชาติใดภาษาใดเฝ้าเพียรพยายาม หานิยามความหมาย คำจำกัดความและความจำกัดคำมาโดยตลอด แต่ก็หามีผู้ใดเคยทำสำเร็จไม่ สิ่งนั้นคือ “ความรัก”

“ความรักคืออะไร” คำถามที่ไม่มีใครไม่เคยได้ยิน และไม่มีใครที่ไม่เคยถามตัวเองหรือคนรอบข้าง

สำหรับผู้เขียนแล้ว ผู้เขียนเห็นว่า

ความรักคือ “พลัง” อันทรงมหิทธานุภาพยิ่งใหญ่เหนือกว่าพลังทั้งสิ้นทั้งปวงในจักรวาลและพลังที่ว่านี้มีอยู่ “2 ด้าน” เสมอ

ความรักเป็นสิ่งที่หลายคนเฝ้าตามหามาตลอดชีวิต

ความรักเป็นสิ่งที่หลายคนต้องการหลีกเร้นให้ไกลห่าง

ความรักทำให้มีเสียงหัวเราะ

ความรักทำให้มีเสียงสะอื้นไห้

ความรักทำให้มีรอยยิ้ม

ความรักทำให้มีคราบน้ำตา

ความรักทำให้หลายคนมีกำลังลุกขึ้นก้าวเดินไปข้างหน้า

ความรักทำให้หลายคนล้มและหมดแรงก้าวเดินต่อ

ความรักทำให้หลายคนได้กำไร

ความรักทำให้หลายคนขาดทุน

ความรักทำให้คนตาบอด

ความรักทำให้คนตาสว่าง

ความรักทำให้ชีวิตถือกำเนิดขึ้น

ความรักทำให้ชีวิตต้องสิ้นไป

ความรักคือความหวัง

ความรักคือความสิ้นหวัง

ความรักคือยาวิเศษ

ความรักคือยาพิษ

ความรักคือของขวัญจากฟ้า

ความรักคือคำสาปจากนรก

ความรักนั้นแสนหวานชื่น

ความรักนั้นแสนขมขื่น

ความรักคือการพบเจอ

ความรักคือการจากลา

ความรักคือพลังสร้างสรรค์

ความรักคือพลังทำลายล้าง

ความรักสร้างสรรค์มนุษยชาติ

แต่มนุษยชาติกลับทำลายความรัก

ความรักคือสุข

ความรักคือทุกข์

แล้วตัวเราหละ

รู้จักความรักแล้วหรือยัง

ขอมอบเพลงนี้เป็นของขวัญวันลาเลนไทน์

ให้ตัวเอง

“แหละก็เหลือเรา นั่งอยู่เพียงผู้เดียว อยู่กับหัวใจสิ้นหวังและเลือนลาง

เหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน ต้องอยู่บนหนทางที่ตัวฉันเองไม่เคยได้เลือกเลย

แค่อยากจะเป็นเหมือนคนทั่วไป มีรักได้ดั่งใจต้องการ

นี่ตัวฉันผิดหรือไร ฉันต้องใช้หนี้กรรมให้ใคร เจ็บที่มันต้องเป็นอย่างนี้

มีชีวิตไม่เหมือนใคร ฉันไม่อาจเลือกทางได้เอง จะมีใครบ้างไหมที่จะมาเห็นใจ

สิ่งที่ฉันมีไม่เคยไขว่คว้ามัน แต่ที่ต้องการไม่เคยได้สมใจ

อยากให้เรื่องจริงเป็นเพียงแค่ฝันไป อยากจะรักใครที่เขารักฉันจริง

เข้าใจว่าความรักนั้นงดงาม แต่ฉันไม่มีวันจะได้เจอ

เจ็บที่มันต้องเป็นอย่างนี้ มีชีวิตไม่เหมือนใคร

ฉันไม่อาจเลือกทางได้เอง จะมีใครบ้างไหมที่จะมาเห็นใจ”

(การกลับมาของ) สามก๊ก

2008-02-05T15:04:00.000+07:00

(การกลับมาของ) สามก๊ก

ตอนแรกเห็นโฆษณา ผังทดลองออกอากาศของสถานีโทรทัศน์สาธารณะ ไทย พีบีเอส เห็นเน้นรายการ (สำหรับ) เด็ก (แต่ไม่รู้ว่าเด็กจะดูรึเปล่า) กับสารคดีทั้งของไทยและต่างประเทศ แต่พอเห็น ภาพยนตร์สามก๊กออกอากาศในเวลา 22.30 น. ทุกวันแล้ว อยากบอกว่า สถานีแห่งนี้ได้ใจผมไปเต็ม ๆ ครับ

เพราะอะไรเหรอครับ เหตุผลก็คือ เพราะภาพยนตร์สามก๊กชุดนี้ เป็นของจีนแผ่นดินใหญ่ สมบูรณ์ที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา สามารถ "จำลอง" สามก๊ก ได้ดีมาก ผมเองเคยดูแล้วไม่ต่ำกว่า 4 รอบ แต่ก็ยังอยากดูอีก

ช่างเป็นของขวัญวันตรุษจีนที่ยอดเยี่ยมที่สุดครับ

2008-01-18T11:52:00.000+07:00

รัฐ (บาล) แห่งสยาม

ในประเทศสารขันธ์

สมการ

ถ้า มิว = หมัก
หญิง = เหนาะ
โดนัท = มาร์ค
โต้ง = เติ้ง

เดิม โต้งกับมิวเคยร่วมรัฐบาลกันมาหลายสมัย ที่สำคัญคงเป็นครั้งที่โต้งเป็นนายก ราวปี 38 มิวเป็นรองนายก
ต่อมาเวลาผ่านไปเหตุการณ์ก็ผันผ่านไป โต้งมาเป็นแฟนกับสาวสวยเลือกได้อย่างโดนัท ในช่วงปี 49 แต่ยิ่งเวลาผ่านไปราวปลายปี 50 โต้งเริ่มมีท่าทีเปลี่ยนไป เริ่มเฉยชากับโดนัท เริ่มตีตัวออกห่าง และท้ายที่สุดโต้งก็กลับไปคบกับมิว ทิ้งให้โดนัทเป็นฝ่ายค้านพรรคเดียว ส่วนหญิงก็แอบชอบมิวอยู่แล้ว เมื่อได้โอกาสก็ร่วมรัฐบาลกับมิวทันที

ดูเหมือนว่าหนังเรื่อง “รัฐ (บาล) แห่งสยาม” จะจบลงต่างจาก “รักแห่งสยาม” อยู่ไม่น้อย เพราะในรักแห่งสยามนั้นโต้งตัดสินใจบอกกับมิวว่า “เราคงคบกับมิวเป็นแฟนไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเราไม่ได้รักมิวนะ”

เพลง (ร่วมรัฐบาล) กันและกัน

ถ้าบอกนโยบายนี้เขียนให้เธอ เธอจะเชื่อมั้ย
มันอาจไม่เพราะไม่ซึ้งไม่สวยงามเหมือนนโยบายทั่ว ๆ ไป
อยากให้รู้ว่านโยบายถ้าไม่รักก็เขียนไม่ได้
แต่กับเธอคนดีรู้มั้ย ฉันตัดสินใจร่วมรัฐบาลกับเธออย่าง่ายดาย

เธอคงเคยเห็นนโยบายมานับร้อยพัน
มันอาจจะโดนใจแต่ก็มีหลักการเหมือน ๆ กัน
แต่ถ้าเธออ่านนโยบายนี้ นโยบายที่เขียนเพื่อเธอเท่านั้น
เธอจะเข้าใจความหมายแล้วเราจะได้ร่วมรัฐบาลกัน

*ให้มันเป็นนโยบายบนทางเดินเคียง
ที่จะมีเสียงข้างมากของเธอกับฉัน
อยู่ด้วยกันตราบนานนาน
ดั่งในใจความบอกในกวี ว่าตราบใดที่มีผลประโยชน์ย่อมอยู่ร่วมกัน
คือทุกครั้งที่ผลประโยชน์ของเราตรงกัน ฉันมีปลายทาง

มีความจริงอยู่ในการเมืองตั้งมากมาย
และที่ผ่านมาฉันใช้เวลาเพื่อแสวงหาผลประโยชน์
แต่ไม่นานก็เพิ่งรู้ ว่าทุกครั้งที่มีเธอใกล้
ว่าทั้งชีวิตคือทำนอง เธอก็เป็นดั่งคำร้อง
ที่เพราะและซึ้งจับใจ
*

มีผลประโยชน์ให้เรากอบโกยและมีเสียงข้างมากของเธอกับฉัน
มีทางกินให้เรากินร่วมเคียงและมีเสียงข้างมากของเธอกับฉัน

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

2007-12-24T20:30:00.001+07:00

เก็บตกหลังเลือกตั้ง

เรื่องแรก บทความใหม่ล่าสุดของผม เรื่อง “ประชาธิปไตยแบบพอเพียง: แนวทางสถาปนาสังคมประชาธิปไตยที่ยั่งยืน” ซึ่งจริง ๆ แล้วผมเขียนเสร็จตั้งแต่กลางเดือนพฤศจิกายน ก่อนจะเกิดปรากฏการณ์ “ซึมลึก” ครับ ซึ่งก็โชคดีนะครับที่ผมรีบเขียนให้เสร็จก่อน ไม่อย่างนั้นถ้าล่วงเลยมาถึงช่วง 2 – 3 อาทิตย์ที่ผ่านมาคงไม่มีอารมณ์ทำอะไรแน่ ๆ ครับ ความตั้งใจก็คือต้องการให้เป็นบทความเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเนื่องในมหามงคลวโรกาสเจริญพระชนมพรรษาครบ 80 พรรษา และเพื่อนำเสนอแนวทางการเมืองที่ดีครับ
อ่านบทความ http://www.pub-law.net/publaw/View.asp?publawIDs=1169

เรื่องที่สอง ผลการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ที่ผ่านมาผมมีข้อสังเกต เล็ก ๆ น้อย ๆ ดังนี้ครับ

1. ถ้าวิเคราะห์กันในเชิงการเมืองหรือเชิงรัฐศาสตร์ที่โทรทัศน์ทุกช่องทำกันอยู่เกลื่อนกลาดดาษดานั้นก็จะวิเคราะห์ได้ว่า
1.1 เหตุที่ทำให้พรรคพลังประชาชน “ได้ใจ” ประชาชนไปมากมายนั้นก็มาจาก กระบวนการสร้างภาพมายาและเมฆหมอกคำลวงของหัวหน้าพรรคและแกนนำพรรคในการรณรงค์หาเสียงว่า “ถ้าพรรคอื่นเป็นรัฐบาล แล้ว พ.ต.ท.ทักษิณ จะไม่ได้กลับเมืองไทย จะถูกทำลาย ถูกฝังกลบ ถูกเหยียบย่ำจนจมธรณีสารพัดสาระเพแต่จะยกมาอ้าง ส่งผลให้ “ทักษิณแฟนคลับ” ในภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เทคะแนนให้พรรคที่สัญญาว่าจะพาคนที่พวกเค้ารักกลับมา ซึ่งน่าคิดว่าการพยายามโยงเรื่องที่ไม่เกี่ยวกันให้มาเกี่ยวกันนั้นเหมาะสมหรือไม่ อย่างไร
1.2 เหตุที่พรรคประชาธิปัตย์ยังคงไม่สามารถเจาะ “พื้นที่” ภาคอีสานได้ ทั้ง ๆ ที่ได้คะแนนสัดส่วน “พอสมควร” เป็นเพราะคนอีสานยังมีความรู้สึกไม่ชอบคนใต้แบบฝังหัวว่าคนใต้ชอบดูถูกคนอีสาน เรื่องนี้คงพูดยากครับ ผมเองก็เป็นลูกอีสานแท้ ๆ เกิดที่อุบลฯ ก็คงบอกได้แค่ว่า ถ้าคนเราทำตัวไม่ให้เค้าดูถูกได้ มันก็คงไม่มีปัญหาครับ

2. ถ้าวิเคราะห์กันในเชิงระบบหรือในเชิงกฎหมายมหาชนคือดูโครงสร้างของรัฐธรรมนูญที่กำหนดระบบเลือกตั้งและการแบ่งเขตของกกต. แล้วก็จะเห็นว่า
2.1 ระบบเลือกตั้งที่กำหนดให้มี สส. แบบแบ่งเขตมากกว่า สส. สัดส่วนหลายเท่าคือ 400 ต่อ 80 นั้นทำให้ คะแนนระบบสัดส่วนซึ่งโดยหลักแล้วจะต้องเป็นคะแนนที่จะชี้หรือกำหนดจำนวนที่นั่งในสภาหรือกำหนดพรรคที่จะเป็นรัฐบาลกลับกลายเป็นแค่ส่วนประกอบหรือส่วนเติมเต็มจำนวน สส. นิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้น ว่ากันอันที่จริงถ้าผู้ร่างรัฐธรรมนูญออกแบบโครงสร้างระบบเลือกตั้ง “แบบเยอรมัน” จำนวน สส. ในสภาจะสะท้อนความประสงค์ของประชาชนในการกากบาทลงคะแนนได้ตรงกับความเป็นจริงมากกว่านี้ จำนวนที่นั่ง สส. ในสภาเปลี่ยนโฉมหน้าไปมาก และการช่วงชิงโอกาสในการจัดตั้งรัฐบาลจะสนุกกว่านี้อีกมาก

2.2 ระบบเลือกตั้งที่มีการ “รวมเขต” เลือกตั้งเดิมหลายเขตเข้าด้วยกัน และการแบ่งเขตของ กกต. ทำให้พื้นที่ที่เคยเป็นฐานเสียงของอดีต สส.บางคน “มีปัญหา” ส่งผลให้เกิดปรากฎการณ์ “ช้างล้ม” ขึ้นในการเลือกตั้งครั้งนี้ครับ
อดีต สส. หลายสมัย จำนวนมากที่ “สอบตก” ในการเลือกตั้งครั้งนี้ (แต่แน่นอนก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าส่วนหนึ่งมาจากกระแสของพรรคด้วย) เอาในกรุงเทพเฉพาะเขตที่ผมคุ้นเคยเช่น

- เขตบ้านผมเอง กรุงเทพมหานคร เขต 12 บางพลัด บางกอกน้อย ตลิ่งชัน ทวีวัฒนา เขตนี้เดิมในช่วงรัฐธรรมนูญ 40 แยกเขตกันครับ ทางบางพลัด (บ้านเก่าผม) นั้นเดิมเป็นพื้นที่ของพรรคไทยรักไทย มีคุณภิมุข สิมะโรจน์เป็นเจ้าของพื้นที่ 2 สมัย ส่วนบางกอกน้อยนั้น เดิมเป็นพื้นที่เหนียวแน่นที่สุดพื้นที่หนึ่งของประชาธิปัตย์มีคุณองอาจ คล้ามไพบูลย์เป็นเจ้าของพื้นที่ ส่วนตลิ่งชัน (บ้านใหม่ของผม) เป็นของคุณปิติพงศ์ เต็มเจริญจากไทยรักไทยมาหลายสมัยเช่นกัน
แต่มาครั้งนี้ พลังประชาชนส่งคุณปิติพงศ์นำทีม และไป “ขุด” พี่กี้ อริสมันต์ของผม จากอดีต ส.ส. เขตบางพลัด เมื่อ 10 ปีที่แล้วตั้งแต่ยุคที่พรรคพลังธรรมยังทรงพลังอยู่มาลงประกบกับ ดร.สมพรต ซึ่งเคยลงในเขตบางกอกน้อยคราว 2 เม.ย. 49 โดยหวังให้ฐานเสียงในตลิ่งชันของปิติพงศ์อุ้มอีก 2 คนเข้าสภา
แต่ไม่สำเร็จครับ เพราะฐานเสียงของคุณองอาจ ในบางกอกน้อยที่เข้มแข็งมาก แถมยังได้ ชนินทร์ รุ่งแสง อดีต ส.ก.หลายสมัยของบางกอกน้อย มาตอกย้ำความแน่นปึ้กของบางกอกน้อยอีก พลังบารมีของประชาธิปัตย์ในบางกอกน้อยจึงได้ “แผ่รัศมีบารมี” มายังเขตข้างเคียงครับ

- กรุงเทพมหานคร เขต 9 ธนบุรี คลองสาน บางกอกใหญ่ จอมทอง เดิมเขตธนบุรีมีคุณอเนก หุตังคบดีเป็นเจ้าของพื้นที่มานาน แต่คราวนี้โดนการจัดเขตเลือกตั้งมารวมกับบางกอกใหญ่ซึ่งเป็นพื้นที่เดิมของตระกูล “จันทรพิทักษ์” ที่เป็น “ขวัญใจ” ชาวบางกอกใหญ่มานาน ที่กล้าพูดเช่นนี้เพราะผมผูกพันกับเขตนี้ไม่น้อยกว่าบ้านตัวเองครับ ญาติผู้ใหญ่ของผมมีบ้านอยู่หลังวัดอรุณครับ
แม้ว่าในการเลือกตั้งครั้งก่อนในเขตบางกอกใหญ่ สุรันต์ผู้น้องจะพ่ายแพ้ให้กำนันมานะ คงวุฒิปัญญาซึ่งเป็นผู้กว้างขวางในเขตภาษีเจริญ และวิลาศ ผู้พี่จะพ่ายแพ้กระแสไทยรักไทยให้ ศิลัมพา ลูกสาวเสี่ยติ่ง สัมพันธ์ เลิศนุวัฒน์ เพราะฐานเสียในคลองสานอ่อนกว่า แต่มาคราวนี้สองพี่น้องจับมือกันแถมยังได้นันทพร วีรกุลสุนทรจากเขตจอมทองมาเสริมทัพ ทำให้ล้มช้างทั้ง อเนก ศิลัมพา และสุวัฒน์ได้สำเร็จ

เรื่องที่สาม ขอแสดงความยินดีกับรัฐบาลใหม่ครับ
ไม่ว่าใครจะเป็นรัฐบาลก็ตาม ผมขอพยากรณ์ไว้ตั้งแต่วันนี้เลยครับว่า รัฐบาลชุดที่จะตั้งขึ้นต้นปีหน้าจะอยู่ได้ไม่เกิน 2 ปีครับ ขอย้ำว่าจำนวน “มือ” ในสภาไม่ใช่เครื่องยืนยันเสถียรภาพของรัฐบาลเสมอไปครับ

รัฐบาลทักษิณ 2 มีจำนวนมือกว่า 370 ยังต้อง “ยุบสภาหนี” กลุ่มพันธมิตรครับ
แล้วกับนายกที่มีวุฒิภาวะทางอารมณ์ต่ำกว่าคุณทักษิณมาก และมีแนวทางการ (ไม่) ทำงานที่ต่างกับคุณทักษิณมาก บุคลิกการทำงานแบบลุย ติดดินของคุณทักษิณ กับบุคลิกการ (ไม่) ทำงาน แบบ “ลูกพระยา” ของคุณสมัคร ที่พี่น้องชาว กทม. รู้อยู่เต็มอก ซึ้งอยู่เต็มใจว่า ตลอด 4 ปีของผู้ว่า 1 ล้านคะแนนคนนี้ ชาวกรุงเทพฯ ต้อง “ลุยน้ำ” มาแล้วกี่ครั้งครับ

2007-10-17T09:56:00.000+07:00

ประกาศ

ขณะนี้ผมกำลังยุ่งอยู่กับการ "ย้ายบ้าน" ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะทำในชีวิตนี้ เพราะ

1. ผม "รัก" บ้านที่ซอยวัดรวกบางบำหรุ ที่อยู่มาตั้งแต่เด็ก ตลอด 24 ปี มาก
2. การดำเนินการต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นขายบ้านหลังเก่า และการซื้อบ้านหลังใหม่ ตลอดจนการเก็บของและขนของเป็นอะไรที่เหนื่อยและวุ่นวายมาก

ตอนนี้อยู่ในช่วงของการซ่อมแซมและตกแต่งในบ้าน เมื่อแล้วเสร็จก็จะย้ายของ ซึ่งยังไม่แน่ใจว่าจะเสร็จทันเปิดเทอมหรือไม่

แต่เหตุที่ตัดสินใจซื้อบ้านหลังนี้มีเหตุผลเพียงประกาศเดียวคือ บรรยากาศรอบ ๆ ดีมาก เพราะอยู่ริมคลองชักพระ (คลองที่มีตลาดน้ำตลิ่งชิน) อีกฝากนึงของคลองเป็นทุ่งโล่ง ลมพัดเย็นตลอดวัน ผมเห็นครั้งแรกยังไม่คิดว่าในกรุงเทพฯ จะมีแบบนี้ด้วย ไว้ผมจะถ่ายรูปมาลงให้ดูละกัน

บ้านหลังนี้อยู่ในซอยแก้วเงินทอง 2 ถนนแก้วเงินทอง (เข้าซอยจรัญสนิทวงศ์ 35) แขวงคลองชักพระ เขตตลิ่งชัน

ดังนั้น พักนี้ผมคงห่างหายจากหน้าจอไปสักระยะหนึ่งครับ

ไว้ทุกอย่างลงตัวเมื่อไหร่จะเล่าเหตุผลที่จำเป็นต้องย้าย ตลอดจนประสบการณ์หลากหลายที่ได้รับจากการนี้ครับ

2007-09-06T13:21:00.000+07:00

ลาวดวงเดือน : เพลงที่คนไทยต้องฟัง

คลิกที่นี่ http://his1222.exteen.com/

2007-08-27T11:13:00.000+07:00

รัฐธรรมนูญ D + (ฉบับพิสดาร)

(พิสดารแปลว่า "ละเอียด" นะครับ)

ต่อเนื่องจากการนำเสนอความคิดความเห็นเรื่องรัฐธรรมนูญ D+ ของผมได้รับเสียงตอบรับ ทั้งจากครูบาอาจารย์ และเพื่อนฝูงเป็นอย่างดี

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ผมได้รับเอกสารรายงานผลการออกเสียงประชามติ ชุดที่ กกต. ประกาศในเว็บไซต์ จึงลอง "ตัดเกรด" รายจังหวัดดูครับ ผลปรากฏว่า

ถ้า A = 80

B+ = 75

B = 70

C+ = 65

C = 60

D+ = 55

D = 50

F น้อยกว่า 50

ถ้านับจำนวนจังหวัด ที่ได้แต่ละเกรด จะได้ดังนี้

A = 13

B+ = 6

B = 8

C+ = 8

C = 7

D+ = 8

D = 2

F = 24

คือ มีจังหวัดที่ผ่าน 52 จังหวัด

ไม่ผ่าน (F) 24 จังหวัด

คราวนี้ลองมาดูเกรดเฉลี่ยกันบ้าง

ถ้าค่าน้ำหนัก

A = 4

B+ = 3.5

B = 3

C+= 2.5

C = 2

D+ = 1.5

D = 1

F = 0

เกรดเฉลี่ย (13 x 4) + (6 x 3.5) + (8 x 3) + (8 x 2.5) + (7 x 2) + (8 x 1.5) + (2 x 1) + (24 x 0) ทั้งหมดหารด้วย 76 คือจำนวนจังหวัดทั้งหมด

= 52+21+24+20+14+12+2+0 หาร 76

= 145 หาร 76

= 1.91

เกรด เฉลี่ย ของนิสิต คนนี้คือ 1.91 ครับ

1.91 เทียบเป็นเกรดพยัญชนะ ก็คือ D + อีกนั่นเอง ครับ เพราะ D = 1, D+ = 1.5, C = 2

ในขณะที่คะแนนรวมทั้งประเทศที่คิดรวม เห็นชอบ 10,747,441 เสียงนั้น คิดเป็นร้อยละ 56.69 อย่างที่พูดไปครวที่แล้ว ก็คือ เกรด D + ครับ

คราวนี้ลองมาดูคะแนนรายภาคบ้างครับ

ภาคกลาง 65.38 = C+ = 2.5

ภาคใต้ 86.47 = A = 4

ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 36.53 = F = 0

ภาคเหนือ 53.15 = D = 1

(รวมเฉลี่ยทั้งประเทศ 56.69 = D +)

คราวนี้ถ้าคิดคะแนนรายภาค แบบเกรดเฉลี่ยบ้างหละ

= 2.5 + 4 + 0 + 1 หารด้วย จำนวนภาค คือ 4

= 7.5 หาร 4

= 1.88

ก็ D + อีกนั่นและครับ

ฉะนั้น ไม่ว่าจะนั่งคิด นอนคิด ยืนคิด ตีลังกาคิด คะแนนผลประชามติที่ออกมาก็คือ นิสิตที่เรียนได้ ผลคะแนนเฉลี่ยตลอดหลักสูตร เท่ากับ ประมาณ 1.9 ครับ

ผมไม่แน่ใจว่า คนที่ได้ GPA 1.9 นั้นมหาวิทบาลัยจะยอมอนุมัติปริญญาบัตร ให้หรือไม่

พอดีพอร้าย น่าจะโดน Retire ตั้งแต่ อยู่ ปี 2 แล้วกระมัง

น่าเศร้าที่ต้องใช้ "ของ" ที่มีคุณภาพระดับ D+ เป็นกลไกในการบริหารประเทศ

2007-08-22T10:14:00.000+07:00

รัฐธรรมนูญ D +

จากผลการลงประชามติเห็นชอบรัฐธรรมนูญ ตามที่ กกต. ประกาศตัวเลขใน web site คือ คะแนนเห็นชอบคิดเป็นร้อยละ 56.69 และคะแนนไม่เห็นชอบ ร้อยละ 41.37 นั้น ผมมีข้อพิจารณาดังนี้ครับ

1. ตัวเลข 56 % นั้นเป็นตัวเลขที่มีนัยสำคัญทางการเมืองอย่างยิ่ง เพราะจะส่งผลอย่างน้อย 2 ประการ

1.1 สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วคือ การประกาศ “ยอมแพ้” ของกลุ่ม นปก. ซึ่งเมื่อวานนี้ผมสามารถยืนรอรถเมล์ที่สนามหลวงได้โดยไม่ "รำคาญหู" อีกต่อไป และรู้สึกดีใจแทนตำรวจที่ได้กลับไปดูแลความปลอดภัยของบ้านเมืองได้ หลังจากที่ต้องนั่งเฝ้าพวกเย้ว ๆ ไร้สาระ มาหลายเดือน
แม้ว่าอาจจะมีการกลับมาชุมนุมใหม่ได้อีกครั้งหากเกิดเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์บางอย่างเช่น พล.เอก สนธิ ประกาศลงเลือกตั้ง

1.2 ทำให้ความชอบธรรมของรัฐธรรมนูญฉบับนี้อยู่ในระดับที่พอไปได้ คือพอที่จะกำราบพวกโหวตล้มได้ในระดับหนึ่ง เพราะ 56 – 41 = 15 เป็นตัวเลขที่ไม่น้อย แต่ความชอบธรรมที่ว่านี้ก็ไม่สูงชนิดที่ทำให้รัฐธรรมนูญนี้แตะต้องไม่ได้ (เหมือนอย่างที่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชอบอ้าง 19 ล้านเสียง) ณ จุดนี้เองที่พอจะเปิดทางในการแก้ไขรัฐธรรมนูญให้กระทำได้ง่ายขึ้น หากรัฐบาลหรือผู้กุมเสียงในสภาทั้งสอง หลังการเลือกตั้ง ยอมลงมาเล่นด้วย

2. กลไกกำนัน ผู้ใหญ่บ้านที่รัฐบาลโดยเฉพาะอย่างยิ่งมหาไทยพยายามใช้นั้น แทบจะไม่ได้ผลจริงในทางปฏิบัติ อาจเป็นเพราะ

2.1 กำนัน ผู้ใหญ่บ้านลงไปทีหลัง อดีต ส.ส. ไม่ว่าจะเป็น ภาคไหน แนวโน้มคะแนน เป็นไปตามคะแนนของ ส.ส. ฐานเสียงเดิม ซึ่งลงไป “บอก” ชาวบ้านว่าให้ รับ หรือ ไม่รับ

2.2 เฉพาะอย่างยิ่งภาคอีสาน จากการพูดคุยกับญาติพี่น้องที่ อุบลฯ บ้านเกิดของผม ได้ความว่า มีการรณรงค์คว่ำร่างรัฐธรรมนูญ โดยบิดเบือนเนื้อหาว่า ถ้ารัฐธรรมนูญผ่าน จะเลิกโครงการ 30 บาท, รัฐธรรมนูญเขียนห้ามทักษิณกลับเมืองไทย หรือห้ามทักษิณเล่นการเมืองอีก ทำให้ชาวอีสาน โดยเฉพาะตามต่างอำเภอซึ่งรักทักษิณอยู่แล้ว กลัวหนักเข้าไปอีกจึงรีบไปโหวตไม่รับร่างรัฐธรรมนูญ กลไกกำนัน ผู้ใหญ่บ้านก็ไม่อาจต้านกระแสไม่รับเช่นนี้ได้

3. คะแนน ร้อยละ 56 หรือ 56 ส่วน 100 นั้นถ้าให้ตัดสินอย่างการสอบไล่ ก็หมายความได้เพียงอย่างเดียวคือ นิสิตคนนี้ได้เกรด D+ ในวิชานี้

3.1 เราอาจจะเปรียบการลงมติร่างรัฐธรรมนูญครั้งนี้เป็น “การสอบ” ของนิสิต คนหนึ่งซึ่งอาจจะเป็นการสอบปลายภาคของวิชาใดวิชาหนึ่ง หรืออาจจะเป็นการสอบวิทยานิพนธ์ก็ได้ ตัวนิสิตผู้เข้าสอบก็ไม่ใช่ใครที่ไหนครับ แต่เป็น ส.ส.ร. ทั้งหมดนั่นเอง และกรรมการตรวจข้อสอบ หรือกรรมการสอบวิทยานิพนธ์ก็คือประชาชนผู้มีสิทธิออกเสียงประชามติในครั้งนี้นั่นเอง

3.2 การที่นิสิตผู้นี้ทำคะแนนได้เพียง 56 ส่วนร้อยหรือได้เกรด Dog + นั้นอาจมาจากหลายเหตุปัจจัย
3.2.1 เหตุปัจจัยฝ่ายนิสิตผู้เข้าสอบเอง เช่น นิสิตเตรียมตัวมาไม่ดีพอ อ่านหนังสือมาน้อย เพดานความรู้ต่ำกว่าข้อสอบที่ถาม ขาดความเข้าใจในองค์ความรู้ทั้งภาพกว้างและความลึกซึ้ง

3.2.2 เหตุปัจจัยฝ่าย กรรมการผู้สอบ ซึ่งมีจำนวนมาก เช่น กรรมการบางคนตั้งมาตรฐานไว้สูงมาก กรรมการบางคนมีความรู้น้อยกว่านิสิตผู้สอบ บางคนตรวจข้อสอบโดยไม่ได้อ่านสมุดคำตอบเลยเพราะความรู้ต่ำกว่าผู้เข้าสอบเสียอีก แต่มีคำตอบไว้ในใจแล้ว กรรมการบางคนมีอคติต่อนิสิตว่านิสิตเป็นลูกของอาชญากร กรรมการบางคนมักง่ายปล่อย ๆ ให้ผ่านไปเถอะจะได้จบ ๆ ไป โดยไม่คิดเลยว่าเป็นการปล่อยให้นิสิตที่ไม่มีความรู้ ไม่มีคุณธรรม ไม่มีคุณภาพ จบออกไปจากสถาบันของเรา

3.3 โดยสรุปก็คือจะอย่างไรก็ตามผลการสอบก็ออกมาแล้ว จะพอใจหรือไม่ก็คงต้อง “เคารพกติกา”
ซึ่งอย่าลืมว่า “กติกาของคุณ ก็ไม่ใช่กติกาของผม” (ทั้ง 2 ประโยค เป็นคำพูดของอดีตนายกรัฐมนตรีทั้งคู่ ประโยคแรกเป็นของอดีตนายกรัฐมนตรีที่โดนรัฐประหารเมื่อปีที่แล้ว
ประโยคหลังเป็นของอดีตนายกรัฐมนตรี 2 สมัย ซึ่งเข้ามาหลังเหตุการณ์ รสช. และพฤษภาประชาธรรม)

แต่ก็ลองคิดดูแล้วกันครับว่า เรียนหนังสือได้ D+ เนี่ย น่าภาคภูมิใจมาก?
ทำอย่างไรดีหละ ลองปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้นสิ

ป.ล. ใครสัญญาอะไรไว้อย่าลืมแล้วกัน “รับก่อน แก้ทีหลัง”

ลืมไม่ลง
...ไม่ลืม ไม่ลืมไม่เลือน เหมือนเดือนคู่ฟ้า ไม่ลืมรสรักที่เคยฟากฝัง
ไม่ลืมความหลังเมื่อครั้งผ่านมา จวบจนชีวาสิ้นก็ไม่ลืม
ไม่ลืม ไม่ลืมไม่เลือน ชั่วเดือนและปี ไม่ลืมรักเราที่เคยสุขสันต์
ไม่ลืมความฝันเมื่อครั้งก่อนนี้ กี่เดือนกี่ปีฉันก็ไม่ลืม
ขอเพียงแต่เธออย่าเผลอลืมก่อน ส่วนฉันแน่นอนไม่เคยจะลืม
ยังจำรสหวานอันซึ้งซ่านใจ ไม่เคยแหนงหน่ายเปลี่ยนใจหลงลืม
ดูดดื่มเพียงนี้หรือพี่จะลืม
ไม่ลืม ไม่ลืมสัญญาที่เคยผูกพัน
ว่าเราสองคนจะครองหมั้นหมาย กอดคอกันตายมิคลายจากกัน
ตราบสิ้นชีวันฉันก็ไม่ลืม…
(เพลงลืมไม่ลง ครูสุรพล สมบัติเจริญ ราชาเพลงลูกทุ่งไทย)

หลายคนอาจเรียกรัฐธรรมนูญฉบับนี้ว่าฉบับ ค.ม.ช. บ้าง

ฉบับทหารบ้าง

ฉบับ สสร. 2 บ้าง

ฉบับเผด็จการบ้าง

ฉบับ คถช. (คลุมถุงชน) บ้าง

แต่สำหรับผม ต่อแต่นี้ไป ผมจะเรียก “ชื่อเล่น” รัฐธรรมนูญฉบับนี้ว่า “รัฐธรรมนูญ Dog +” ครับ

2007-08-10T22:06:00.000+07:00

ประกาศ !

เปิดตัว Blog ใหม่

ผมตัดสินใจเปิด Blog ใหม่ โดยยังไม่ได้ปิด Blog นี้ แต่ "แยก" เรื่องของสาระหรือเรื่องหนัก ๆ กับเรื่องความบันเทิง เรื่องเบา ๆ หรือข่าวคราวเกี่ยวกับวงการบันเทิงออกไป พูดคุยในอีก Blog หนึ่งครับ Blog นั้นคือ http://his1222.exteen.com/ เหตุที่เลือกใช้ Exteen เพราะชุมชนของ Exteen เป็นกลุ่มที่เน้นเรื่องความบันเทิงกันเป็นส่วนใหญ่ครับ

ก็เอาเป็นว่าไม่มีอะไรมากครับ เป็นการบอกกล่าวและเชิญชวนให้ตามไปชมกันได้ครับ

ขอบคุณครับ

2007-08-09T12:09:00.000+07:00

ผมได้รับ E-mail ฉบับหนึ่ง จากรุ่นพี่ที่โรงเรียนสมัยมัธยม เผอิญพี่คนนี้สนิทกับผมพอสมควร เพราะเมื่อตอนเค้าเรียนอยู่ ม. 5 ที่โรงเรียนทิวไผ่งาม คุณแม่ผมเป็นครูประจำชั้นพี่คนนี้

E-mail ฉบับนี้มีชื่อว่า "ในหลวงทรงร้องไห้" (ซึ่งจริง ๆ แล้ว ต้องใช้คำว่า "ทรงกันแสง") ผมอ่านแล้วเห็นว่าควรนำมาลงไว้ จึงได้ยกข้อความใน E-mail นั้นมาลงไว้ทั้งหมด ดังนี้

"อ่านแล้วไม่รู้จะช่วยอะไรได้ไหม ทุกวันนี้สังคมเป็นสังคมแล้งอุดมการณ์ คงหาคนที่จะมีจิตสำนึกตรงนี้ยาก ไม่รู้ว่าใครเป็นต้นฉบับแต่ขอแสดงความนับถือเขาด้วยความจริงใจอ่านๆไปแล้วรู้สึกยังไงกันบ้าง?? สนุกเหมือน foward เมล์เรื่อง 10 วิธีทำให้ความรักยืนยาวหรือเปล่า??

Ben ตอนแรกว่าจะreplyกลับไปหาทุกคน ที่คุณส่ง mail นี้ไปแต่มานึกว่าเดียวเค้าจะงงว่าผม เป็นใคร...เพียงแค่อยากออกความเห็น [ไม่ใช่สิต้องเป็นความรู้สึก] บ้าง ส่วนตัวผมเองอ่านแล้วก้ออยากให้หลายๆคนได้มีโอกาสได้อ่าน รับรู้แล้ว..ถ้ารู้สึกก้อคงจะดีกว่าแค่เข้าใจ เมื่อวันที่ 8 มีนา ที่ผ่านมาได้ไปงานที่โรงเรียน เหมือนเช่นทุกปี ตอนกลับเดินมาตามตึกยาวเพื่อจะกลับมาทางประตูด้านเพาะช่างยังไม่ถึงบริเวณเศาลหลวงพ่อปู่ พบอาจาร์ยท่านหนึ่งนั่งอยู่ จำได้ว่าเป็นอาจารย์สุธี ท่านเกษียณไปแล้ว ไม่รู้คุณรู้จักรึเปล่ากราบอาจารย์ท่านแล้ว สังเกตเห็นว่าอาจารย์ร้องไห้อยู่ ท่านบอก เพิ่งได้พบกับรุ่นพี่ที่มาในงาน รุ่นที่เท่าไหรก้อไม่ได้ถาม เป็นนายทหารราชองครักษ์ชั้นผู้ใหญ่ พี่เค้าเล่าให้อาจารย์ฟังว่าในหลวงท่านทรงเสียพระทัยมาก อาจารย์ใช้คำว่า...ในหลวงทรงร้องให้..เห็นบ่อยมาก...ทรงเสียใจที่เมืองไทยจะสิ้นในรัชกาลของท่าน แล้วกระนั้นหรือ

อ่านบทความนี้แล้วอยากกลับไปบอกอาจารย์ว่า...คงไม่หรอก ถ้าคนไทยจะรุ้จักคำว่า'หน้าที่'มากกว่า'สิทธิ' เรา[บังเอิญ]เคยชินกับการเป็น..ผู้รับ...จากคนคนหนึ่งที่เกิดมาเป็น..ผู้ให้...ให้มาตลอด

เคยชินจนลืมไปว่าวันนี้ถึงเวลาแล้วรึยังที่เราควรจะผู้ให้แก่พระองค์ท่านบ้าง...กราบลาอาจารย์ ไหว้หลวงพ่อปู่แล้วย้อนกลับไปตามตึกยาว ไปไหว้ พระผู้ให้กำเนิดโรงเรียน อธิฐาษขอให้พระองค์ท่านช่วยคุ้มครองให้หลานท่านทรงมีแต่ความสุข..ทรงมีพระพลานามัยที่แข็งแรง...เพียงแค่ไม่อยากได้ยินว่า ในหลวงทรงร้องไห้

ความสุขของพระมหากษัตริย์ หนึ่งปีที่ผ่านมาเราใส่เสื้อเหลืองเราใส่สายรัดข้อมือสีเหลืองคนนับแสนไปนั่งรอเป็นชั่วโมงๆ หน้าพระที่นั่งอนันตสมาคมเพื่อจะได้เห็นพระพักตร์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเพียงไม่กี่นาทีวันนั้น ในขณะที่ทั้งโลกเริ่มเสื่อมศรัทธาในระบบการปกครองโดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข เราได้แสดงให้โลกได้เห็นว่ามีประเทศเล็กๆ ประเทศหนึ่งที่คนทั้งชาติยังซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อราชวงศ์จักรี และพระมหากษัตริย์อันทรงเป็นที่รักยิ่งของคนไทย

สิบสองปีที่ผ่านมาพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระประชวรหนักด้วยโรคหัวใจเพราะทรงงานหนักเกินไป ในขณะเดียวกัน สมเด็จพระราชชนนีก็ทรงพระประชวรหนักอยู่ ณ โรงพยาบาลศิริราชเช่นกัน เรายังจำรูปในหนังสือพิมพ์ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินไปทรงเยี่ยมพระราชชนนีไม่กี่วันหลังจากการผ่าตัดใหญ่ถวาย พระหัตถ์ข้างหนึ่งกุมอยู่ที่พระอุระและในพระหัตถ์อีกข้างหนึ่งทรงถือม้วนแผนที่กรุงเทพฯ เพราะน้ำกำลังท่วมกรุงอยู่ ยังจำกันได้ไหม?

34 ปีที่ผ่านมา.....วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ.2516 เป็นครั้งแรกในรัชกาลที่เกิดวิกฤติด้านการเมืองรุนแรงที่สุดวันนั้นนิสิตนักศึกษาและประชาชนนับหมื่นนับแสนเดินขบวนประท้วงรัฐบาล เหตุการณ์ร้ายแรงยิ่งขึ้นตำรวจทหารยิงประชาชน ในขณะที่นิสิตนักศึกษาก็เผาสถานที่ราชการ เกิดกลียุคทุกหย่อมหญ้า คนไทยฆ่าคนไทยด้วยกันเองคืนนั้น สถานีโทรทัศน์ทุกช่องถ่ายทอดสดจากพระราชวังสวนจิตรลดา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงมีพระราชดำรัสกันคนไทยทุกคนว่า “คนไทยจะฆ่าคนไทยด้วยกันไม่ได้ ทุกอย่างต้องสงบโดยฉับพลัน”และทุกอย่างก็สงบโดยฉับพลันหลังจากนั้นไม่นานมีฝรั่งคนหนึ่งมาถามผมว่า “เป็นไปได้อย่างไร ที่คนๆ เดียวจะมีอำนาจเหนือคนทั้งประเทศได้อย่างนั้น?” ผมไม่ได้ตอบแต่ตอนนั้นใจผมคิดถึงประโยคที่ มรว. คึกฤทธิ์ ปราโมชฯ ได้ให้สัมภาษณ์กับสถานีโทรทัศน์ BBC ว่า พระองค์ทรงเป็น 'SOUL OF THE NATION' หรือ "จิตวิญญาณของคนไทยทั้งชาติ" ยังจำกันได้ไหม?

แล้ววันนี้เรากำลังทำอะไรกันอยู่?

เราสร้างค่านิยมผิด ๆว่าคนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่มีเงินมากที่สุดเราโกงทุกครั้งที่มีโอกาส

เราเรียกร้องประชาธิปไตยโดยคิดถึงแต่“สิทธิ” แต่ลืมคำว่า “หน้าที่”

เรากำลังฆ่ากันเองทุกวันในภาคใต้

เราสร้าง “กฎหมู่” ให้เหนือ “กฎหมาย”

เราเดินขบวนประท้วงในทุกอย่างที่เราไม่เห็นด้วย

เราก้าวร้าวต่อกัน

เราแตกแยกกัน

และทั้งโลกกำลังจับตามองเราอยู่

เราเคยหยุดคิดกันบ้างไหมว่า พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวของเรา จะทรงเสียพระทัยเพียงใด? 80 ชันษาของพระองค์ท่านหากเปรียบกับคนธรรมดาก็สมควรที่จะได้พักเต็มที่ ได้รับการดูแลและระมัดระวังเป็นพิเศษ ไม่สมควรที่จะตรากตรำทำงานหนักหรือกระทบกระเทือนใจแต่อย่างใดแต่กลับเป็นว่า ในปีที่ครบ 80ชันษาของพระองค์ท่านยังต้องทรงงานอยู่ตลอดเวลาทั้งๆที่ทรงต้องอยู่ภายใต้การถวายการดูแลของคณะแพทย์ พระองค์ต้องรับทุกข์ของคนไทยทั้งชาติ ความสุขของพระมหากษัตริย์พระองค์นี้ ไม่ใช่จะประทับอยู่ในพระราชวังใหญ่โตสวยงาม แห่ล้อมด้วยข้าราชบริพาร หากแต่ความสุขของพระมหากษัตริย์พระองค์นี้คือ เมื่อประชาชนของพระองค์ท่านรักสามัคคีกัน รู้จักความพอเพียงและมีสติเพียงเท่านี้เอง

แล้ววันนี้เรากำลังทำอะไรกันอยู่?

หรือนี่คือการแสดงความกตเวทีต่อพระมหากษัตริย์ของเรา?"

2007-07-24T12:13:00.000+07:00

บ้านเมืองของเราบอบช้ำพอหรือยัง ?!?

เมื่อคืนที่ผ่านมา (23 ก.ค.) ผมนั่งดูข่าวการชุมนุมของกลุ่ม “น.ป.ก.” ที่เคลื่อนขบวนจากท้องสนามหลวงไปยังบ้านสี่เสาเทเวศร์ของประธานองคมนตรีโดยเคลื่อนขบวนผ่านถนนราชดำเนินนอกและมีการ “ปะทะ” กับกำลังเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ตั้งด่านสกัดอยู่บนสะพานมัฆวานรังสรรค์ กลุ่มผู้ชุมนุมใช้ความรุนแรงผ่าด่านตำรวจไปได้จากนั้นก็รุกต่อไปยังบ้านสี่เสาเทเวศร์และก็สามารถไปปักหลักชุมนุมปราศรัยบริเวณหน้าบ้านสี่เสาฯ ได้เป็นครั้งแรก
จนกระทั่งเวลาประมาณ 4 ทุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจได้ใช้ความพยายามสลายการชุมนุมโดยปราศจากอาวุธ 3 ครั้งแต่ไม่สำเร็จ ครั้งสุดท้ายได้ใช้แก๊สน้ำตายิงเปิดทางทำให้กลุ่มผู้ชุมนุมจึงถอยร่นไปทางแยกตลาดเทเวศร์จากนั้นแกนนำที่ปราศรัยอยู่จึงประกาศชัยชนะและถอนกำลัง ก่อนที่ตำรวจจะเข้ากวาดล้าง

ผมเข้าใจว่าฝ่ายรัฐเองก็คงมองยุทธวิธีของฝ่ายผู้ชุมนุมออกว่า พยายามยั่วยุให้เจ้าหน้าที่ใช้ความรุนแรงเข้าสลายกลุ่มผู้ชุมนุม เงื่อนไขทั้งสิ้นทั้งปวงจึงอยู่ที่การนี้ “ฝ่ายใดใช้ความรุนแรงก่อน ฝ่ายนั้นแพ้” แต่จากตัวเลขผู้บาดเจ็บที่สำนักข่าวไทยนำเสนอ คือ เจ้าหน้าที่ตำรวจ 77 นาย ทหาร 1 นาย ประชาชน 28 นาย !?!
ผมนั่งดูข่าวนี้ซ้ำไปซ้ำมาจากโทรทัศน์หลายช่อง พร้อม ๆ กับความรู้สึก “สงสาร” ประเทศชาติบ้านเมืองที่ต้องประสบพบเจอกับเหตุการณ์รุนแรงแบบนี้มาตั้งแต่ต้นปีที่แล้ว และก็ต่อเนื่องมาอย่างไม่รู้ว่าจะจบลงเมื่อใด ต่างกันก็แต่กลุ่ม (เสียผลประโยชน์) ที่ออกมาเคลื่อนไหวเปลี่ยนหน้าไปเป็นอีกขั้วหนึ่งเท่านั้น

เท่าที่พูดคุยกับชาวบ้านร้านตลาดทั่ว ๆ ไปที่ไม่ใช่นักกฎหมาย ส่วนใหญ่ (ประมาณร้อยละ 90) จะประสานเสียงกันว่าเมื่อไหร่บ้านเมืองจะกลับมาร่มเย็นเป็นสุขเหมือนเมื่อก่อนสักที พลันถามคนที่ต้องผ่าน “สนามหลวง” ทุกคืนอย่างผมว่า “นี่...วันนี้มีอีกเปล่าเนี่ย” ผมก็ต้องตอบเหมือนกันทุกครั้งว่า “มีทุกวันแหละครับ คงมีจนถึงเลือกตั้งมั้ง” แต่ในใจลึก ๆ ผมก็ยังไม่ค่อยแน่ใจว่า ถ้ารัฐบาล (อ่อนหัด) ชุดนี้สามารถประคับประคองรัฐนาวาสยามลำนี้ผ่านพ้นมหาวาตภัยครั้งนี้ไปได้และ (ก.ก.ต.) จัดการเลือกตั้งจนสำเร็จเสร็จดีได้รัฐบาลผสม ซึ่งหลายฝ่ายก็ “ฟัน” แล้วว่าน่าจะเป็น “ป.ช.ป. + ช.ท. + ม.ห.ช” แล้ว จะยังมีกลุ่มผู้ชุมนุมออกมาประท้วงอีกหรือเปล่าโดยอ้างว่ารัฐบาลใหม่เป็นรัฐบาลที่สืบทอดอำนาจของ ค.ม.ช. หรือเป็นรัฐบาลนอมินี

การปราศรัยโดยใช้ถ้อยคำหยาบคาย รุนแรงกล่าวหาพาดพิงถึงบุคคลที่สามโดยไม่มีพยานหลักฐานยืนยันข้อกล่าวหาเหล่านั้น นับว่าเป็นการปราศรัยที่ “ใช้ไม่ได้” และไม่ควรเรียกว่าการปราศรัยด้วยซ้ำแต่ต้องเรียกว่า “การตั้งเวทีด่าชาวบ้าน” ซึ่งชาวบ้านในที่นี้ก็ไม่ใช่ชาวบ้านร้านตลาดอย่างที่ผมพูดคุยอยู่ทุกวันซะด้วย แต่เป็น “ชาวบ้านสี่เสาฯ” !?!
ผมเองเคยเขียนถึงกลุ่มผู้ชุมนุมกลุ่มนี้ไปแล้วครั้งหนึ่งในเรื่อง “แด่คนไทยผู้รักไทย” ครั้งนี้คงไม่ขอพูดซ้ำเพราะจะกลายเป็นแผ่นเสียงตกร่องแบบที่หลาย ๆ คนเป็นอยู่ในเวลานี้

คนที่มีสติและปัญญาคงคิดได้ว่า ถ้าความรุนแรงเกิดขึ้นอีก ความสูญเสียจะเกิดขึ้นกับบ้านเมืองแค่ไหน
คนที่มีสติและปัญญาคงคิดได้ว่า ถ้าความรุนแรงเกิดขึ้นอีก คนที่จะเสียใจที่สุดไม่ใช่พ่อแม่ ลูกเมียที่บ้านหรอกหรือ
คนที่มีสติและปัญญาคงคิดได้ว่า เมื่อใดที่ไทยฆ่ากันเอง หายนะอันใดจักตามมา
คนที่มีสติและปัญญาคงคิดได้ว่า คุณจะรู้สึกอย่างไรถ้าคุณเป็นพ่อแม่ หรือลูกเมียของตำรวจซึ่งต้องปฏิบัติหน้าที่รับมือกับการจลาจลแบบนี้
คนที่มีสติและปัญญาคงคิดได้ว่า คนที่ใช้รถใช้ถนนจะเดือนร้อนแค่ไหนจากการถูกแย่งพื้นที่บนถนน ซึ่งรัฐจัดไว้สำหรับการคมนาคมขนส่ง
คนที่มีสติและปัญญาคงคิดได้ว่า ชาวบ้านชาวช่องแถวนั้นทั้งหมดจะหลับจะนอนได้อย่างไร ถ้ายังมีการพ่นน้ำลายใส่ไมโครโฟนดังลั่นในช่วงเวลาหลัง 4 ทุ่มไปแล้ว
คนที่มีสติและปัญญาคงคิดได้ว่า สิทธิมนุษยชนที่อ้างแบบแผ่นเสียงตกร่องนั้นมีขอบเขตแค่ไหนกันแน่
คนที่มีสติและปัญญาคงคิดได้ว่า เมืองไทยได้รับสมญาจากชาวโลกว่า “สยามเมืองยิ้ม” แต่วันนี้กำลังจะถูกเปลี่ยนเป็น “สยามเมืองเย้ว ๆ”
คนที่มีสติและปัญญาคงคิดได้ว่า คนในสังคมส่วนใหญ่เห็นด้วยกับการกระทำในคืนวันที่ 22 ก.ค.หรือไม่
คนที่มีสติและปัญญาคงคิดได้ว่า คนไทยอยากเห็นความวุ่นวายหรือความสงบ
คนที่มีสติและปัญญาคงคิดได้ว่า มีวิธีที่ไม่รุนแรงและเสียเลือดเนื้อได้อีกล้านแปดแสนเจ็ดวิธีการ ที่จะแสดงออกถึงความไม่เห็นด้วยกับการรัฐประหารและผลิตผลจากการรัฐประหาร ซึ่งหนึ่งในวิธีการเหล่านั้นคือ การแสดงออกในวันที่ 19 สิงหาคมนี้ ใน “คูหา”

และสุดท้าย...คนที่มีสติและปัญญาคงคิดได้ว่า บ้านเมืองของเราบอบช้ำพอหรือยัง ?!?

ก่อนจะจากไปขอทิ้งท้ายเนื่องในโอกาสวันอาสาฬหบูชาที่จะมาถึงในวันที่ 28 กรกฎาคมนี้ว่า ธรรมะที่พุทธองค์ทรงแสดงแก่ปัญจวัคคีย์ในวันเพ็ญเดือน 8 ที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน อันเป็นปฐมเทศนาที่เรียกว่า “ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร” อันหมายความว่า พระสูตรที่เริ่มหมุนกงล้อแห่งธรรมนั้น มีใจความสำคัญคือเรื่องแนวทางการบำเพ็ญตนที่พึงหลีกเลี่ยงแนวทาง “สุดโต่ง” 2 แนวทางได้แก่ “กามสุขัลลิกานุโยค” คือ ย่อหย่อนเกินไป และ "อัตตกิลมถานุโยค" คือตึงเกินไป แต่พึงบำเพ็ญโดย “มัชฌิมาปฏิปทา” การปฏิบัติสายกลาง ไม่ยิ่งไม่หย่อนจนเกินไป

ป.ล. โปรดติดตามข้อเขียนเรื่อง “ขอฅิดอีกครั้ง ก่อนลงประชามติ” ที่นี่ เร็ว ๆ นี้...

แนะนำหนังสือ

2007-07-17T14:41:00.001+07:00

เมื่อวันจันทร์ที่ 16 ที่ผ่านมา ได้มีโอกาสไปเดินเล่นศูนย์หนังสือฯ อีกครั้ง เดินดูไปเรื่อย ๆ ถึงแถวหนังสือวิทยาศาสตร์ทั่วไป ก็เปิด ๆ หนังสือภาพ พวกโลกของเรา ร่างกายของเราที่เป็นหนังสือปกแข็ง ๆ มีภาพประกอบสวย ๆ เยอะ ไว้สอนเด็กน่ะครับ ผมชอบดู แต่ไม่มีเงินซื้อ (แหงะ ๆ) ระหว่างที่ก้ม ๆ เงย ๆ อยู่นั้นเอง

พลัน... สายตาก็เหลือบไปเห็นหน้าปกหนังสือเล่มหนึ่งหน้าตาแบบเนี้ย

เป็นใบปิดภาพยนตร์เรื่อง STAR WARS : Episode III Revenge of the Sith ซึ่งเป็นตอนที่ชอบที่สุดซะด้วย ในวินาทีนั้นสมองก็ตัดสินใจซื้อหนังสือเล่มนั้นทันทีโดยยังไม่ได้แม้แต่จะหยิบหรือเปิดอ่านดู

และเมื่อหยิบขึ้นมาก็สัมผัส (Feel) โดยใช้พลัง (Force)! ได้ว่าเป็นหนังสือที่บางมาก ความหนาไม่น่าเกิน 100 หน้า เมื่อเปิดดูข้างในคร่าว ๆ ก็พบว่ามีเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องราวของความรู้ทางวิทยาศาสตร์ที่ภาพยนตร์ SWs อ้างถึง เช่นเรื่องระบบดาวที่มีสิ่งมีชีวิตหลากหลายรูปแบบอยู่กว่าร้อย พันระบบ, เรื่องของหุ่นยนต์ หรือดรอยด์, เรื่องดาบพลังแสง (Light Saber), เรื่องพลัง (Force) ฯลฯ โดยวิเคราะห์ถึงความเป็นไปได้ในทางวิทยาศาตร์ และความอาจจะเป็นไปได้ในอนาคตครับ

อ้อ...หนังสือชื่อ วิทยาศาสตร์ในสตาร์วอส์ เขียนโดย ดร.นำชัย ชีววิวรรธน์ แห่งศูนย์พันธุวิศวกรรมและเทคโนโลยีชีวภาพแห่งชาติ หรือ ไบโอเทค ในสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ครับ คำนิยมโดย ดร. สมเกียรติ อ่อนวิมล

ก็เป็นอันว่าเดินอยู่ชั่วโมงกว่า ได้หนังสือเล่มบาง ๆ มาเล่มเดียว หลังจากอ่านจบก็รู้สึกว่า อยากจะนำมาแนะนำให้ท่านทั้งหลายลองหามาอ่านดู เพราะ

ผมไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์ เรียน ม.ปลาย สายศิลป์ – คำนวณ (ทั้ง ๆ ที่ไม่ค่อยถูกกับคณิตศาสตร์) แต่ผมชอบอ่านเรื่องวิทยาศาสตร์ที่เป็นบรรยายโวหารล้วน ๆ ไม่มีการคำนวณ หนังสือเล่มนี้ทำให้ผมซึ่งมีความรู้ทางวิทยาศาสตร์น้อยมาก เข้าใจวิทยาศาสตร์ได้ง่ายและได้รับความรู้ทางวิทยาศาสตร์ใหม่ ๆ เป็นจำนวนมากครับ

ข้อคิดที่ผมได้รับจากหนังสือเล่มนี้มีอยู่ 2 ข้อ คือ
1. ผมแน่ใจมากขึ้นว่า SWs ไม่ใช่ภาพยนตร์วิทยาศาสตร์ แต่เป็นภาพยนตร์แนวแฟนตาซี (Fantasy) คือสิ่งที่ Lucas ถ่ายทอดออกมานั้นเป็น “จินตนาการ” ที่กว้างไกล จนบางเรื่องไม่มีโอกาสเป็นไปได้เลย เช่น เรื่องทากอวกาศบนดาวเคราะห์น้อย และจินตนาการเหล่านั้นก็กว้างไกลเกินกว่าวิทยาศาสตร์ของมนุษย์ชาติจะสร้างได้ในเวลาอันใกล้นี้

2. แต่อย่างไรก็ตาม ผมลองนึก ๆ ดูอีกที เมื่อเกือบสองร้อยปีที่แล้ว ใครจะคิดว่าวันนี้เราจะมี Computer ซึ่งนับวันจะมีขนาดเล็กลงและมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น ดังนั้น ก็ไม่แน่เหมือนกันว่า อีก 500 ปีข้างหน้าจินตนาการ “บางส่วน” ของ Lucas อาจจะเป็นจริงก็ได้ เพราะมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงภูมิปัญญามากที่สุด เท่าที่เรารู้จักในเวลานี้ครับ

May the Force be with us all.

ขอพลังสถิตย์กับเราทุกคน

http://nstda.or.th/cyberbookstore/book/974-229-737-1.html

รัฐธรรมนูญจัตวานุภาพ

2007-07-10T14:04:00.000+07:00

นานา อันว่าด้วยรัฐธรรมนูญและการเมืองไทย

"รัฐธรรมนูญจัตวานุภาพ"

เมื่อคืนนี้ (9 กรกฎาคม 2550) ได้มีโอกาสชมรายการ "ตัวจริง ชัดเจน" ของคุณจอม เพชรประดับ ทาง ITV มีการพูดถึงเรื่องการลงประชามติในร่างรัฐธรรมนูญ มีวิทยาการ 2 ท่านคือ ดร.โคทม อารียา อดีต กกต. กับ ดร.ชัยวัฒน์ สถาอานันท์ แห่งคณะรัฐศาสตร์ ธรรมศาสตร์

ที่น่าสนใจคือ คำพูดประโยคแรกของ อ.ชัยวัฒน์ ท่านเปรียบเทียบรัฐบาลที่แล้วกับรัฐบาลนี้ไว้อย่างน่าฟังว่า "รัฐบาลที่แล้วเป็น "ประชาธิปไตยอำนาจนิยม" คือได้รับการเลือกตั้งมาอย่างประชาธิปไตย แต่เมื่อเข้ามากลับมีพฤติกรรมใช้แนวทางอำนาจนิยม

ในขณะที่รัฐบาลนี้เข้ามาโดยระบอบอำนาจนิยมแต่เมื่อเข้ามาแล้วพยายามแสวงหาและคืนความเป็นประชาธิปไตยให้สังคม จึงถูกเรียกว่า เป็น "อำนาจนิยมประชาธิปไตย""

จะอย่างไรก็ตาม กลับมาสู่เรื่องของเราในครั้งนี้ ความจริงอย่างหนึ่งที่เรารับกันก็คือ ร่างรัฐธรรมนูญฉบับนี้ ถูกร่างขึ้นในสถานการณ์บ้านเมืองที่ไม่ปรกติ เต็มไปด้วยความขัดแย้งทางความคิดอย่างใหญ่หลวง ชนิดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ชาติไทย เพราะมีความพยายามจากทั้ง 2 ขั้วอำนาจและขั้วความคิดที่จะผลักดันร่างรัฐธรรมนูญให้ผ่านการลงประชามติโดยทุกวิถีทาง และพยายามปลุกระดมให้มีการล้มร่างรัฐธรรมนูญโดยทุกวิถีทางเช่นกัน จึงเห็นได้ว่ารัฐธรรมนูญนั้นไม่ใช่เป็นแต่เพียงกฎหมายลายลักษณ์อักษรที่มีสถานะสูงสุด กำหนดโครงสร้างสถาบันการเมือง รับรองสิทธิเสรีภาพและกำหนดกลไกตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐ ตามความหมายอย่างนิติศาสตร์เท่านั้น หากแต่เป็น "ปรากฎการณ์ทางการเมือง" (Political Phenomenon) อย่างหนึ่งซึ่งมีที่มาจากสภาวการณ์ในการเมืองในแต่ละยุคแต่ละสมัย ในขณะเดียวกันก็มีอิทธิพลต่อระบบการเมืองด้วยเช่นกัน

สำหรับผู้เขียนแล้ว มิได้มองรัฐธรรมนูญในเชิงระบบหรือโครงสร้างเพียงอย่างเดียว หากแต่มองรัฐธรรมนูญอย่างเป็นวัฒนธรรมหรือวิถีชีวิตของสมาชิกในสังคมการเมืองด้วย เพราะรัฐธรรมนูญไม่ใช่เพียงสมุดไทยที่อยู่บนพาน หากแต่เป็นกฎเกณฑ์บรรทัดฐานทางการเมืองที่ต้องนำมาใช้บังคับกับ "มนุษย์" เมื่อสิ่งใดก็ตามมาเกี่ยวข้องกับมนุษย์หรือ "คน" เข้าแล้วไซร้ ย่อมมีสิ่งที่เรียกว่า "วัฒนธรรม" เข้ามาเกี่ยวข้องเมื่อนั้น

ผู้เขียนเห็นว่า สภาพของวัฒนธรรมทางรัฐธรรมนูญของไทยนั้น หากวิเคราะห์ตั้งแต่อดีตเริ่มมีรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราวใน พ.ศ. 2475 จนถึงปัจจุบันจะพบว่ามีความแตกต่างจากรัฐธรรมนูญของตะวันตกอยู่ประการหนึ่งคือ รัฐธรรมนูญลายลักษณ์อักษรนั้นมี “ไส้ใน” เป็นรัฐธรรมนูญไม่เป็นลายลักษณ์อักษรแทรกอยู่ นั่นคือ กลุ่มต่าง ๆ ในสังคมซึ่งเป็น “พลังขับเคลื่อน” ระบบการเมืองการปกครองของไทยมาตลอด 75 ปี ได้แก่ กลุ่มบุคคลที่ยึดกุม หรือกุมบังเหียนกลไกทางรัฐธรรมนูญของไทย นั้นมีอยู่ 4 กลุ่มด้วยกัน ได้แก่

1. สถาบันพระมหากษัตริย์ ซึ่งทรง “ปกเกล้า” เหล่าพสกนิกรด้วยความร่มเย็นเป็นสุข สมดังเนื้อเพลงภูมิแผ่นดิน นวมินทร์มหาราชา ที่ว่า “…อ้าองค์สุริศรีมีธรรมส่อง ปกครองอย่างทรงพระเมตตา ดุจบิดร เหล่าประชาทุกข์ร้อนใด ๆ กรายมา โอ้ฟ้าเป็นดั่งฝนดับไฟ...”

2. พี่น้องประชาชนกลุ่มอาชีพเกษตรกรในต่างจังหวัดและกลุ่มอาชีพรับจ้างในกรุงเทพมหานคร ซึ่งคิดเป็นประมาณ ร้อยละ 80 ของสังคมไทย ซึ่งเป็นตัวชี้ขาดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในแต่ละครั้ง

3. ประชาชนกลุ่มธุรกิจ นายทุนและปัญญาชน คนชั้นกลาง ซึ่งมีอยู่ประมาณร้อยละ 20 ของสังคม กลุ่มนี้จะเป็นตัวชี้ขาดการดำรงอยู่ของรัฐบาลไม่ว่าจะเป็นรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งหรือไม่ก็ตาม (โดยอิงจากทฤษฎีสองนคราประชาธิปไตย)

4. กลุ่มข้าราชการ ซึ่งหมายรวมถึง “กองทัพ”

พลังขับเคลื่อน “กงล้อแห่งรัฐธรรมนูญ” ทั้ง 4 อานุภาพนี้เอง ถูกเรียกว่า “รัฐธรรมนูญจัตวานุภาพ”

[1]

ตัวอย่างการแสดงพลังของรัฐธรรมนูญจัตวานุภาพที่เพิ่งเกิดขึ้นคือ ปรากฏการณ์การชุมนุมเรียกร้องของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย และเหตุการณ์เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2549 สาเหตุ (ส่วนหนึ่ง) เกิดจากตัวรัฐธรรมนูญปี 2540 เองที่ปฏิรูประบบการเมือง โดยดึงกลุ่มนายทุน ชนชั้นกลาง และกลุ่มข้าราชการ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งข้าราชการทหาร) “ออกจากระบบการเมือง” คือออกจากวุฒิสภาในระบบแต่งตั้งเดิม (ซึ่งผสานเข้ากับวัฒนธรรมทางการเมืองของไทยได้เป็นอย่างดี) วุฒิสภาซึ่งเคยเป็น “เวที” ให้คนกลุ่มนี้ได้แสดงออกถูกปิดลง “เกลียว” ที่ถูกขันจนเขม็งถึงที่สุดจึงแตกออก ยังผลให้รัฐธรรมนูญฉบับประชาชนแตกสลายลงในชั่วข้ามคืน พร้อมกับการที่จัตวานุภาพกลุ่มที่ 4 ทวงบทบาทของตนกลับคืนมา

ดังนั้น เมื่อพิจารณาบริบททางการเมืองของไทย (ซึ่งมีอิทธิพลต่อการดำรงอยู่ของรัฐธรรมนูญทุกฉบับ) แล้ว เห็นว่าหากยังคง “ปิดเวที” สำหรับ “พลัง” กลุ่มที่ 3 และกลุ่มที่ 4 ต่อไปแล้วก็พยากรณ์ได้ไม่ยากนักว่า ปรากฏการณ์ต่าง ๆ ที่เคยเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2549 จะต้องหมุนวงจรกลับมาอีกครั้งในอีกไม่กี่เพลานี้เป็นแน่แท้

ในเมื่อกฎหมายมีหน้าที่ประการหนึ่งคือ หน้าที่จัดสรรทรัพยากร (Allocation of Resources) ให้แก่กลุ่มผลประโยชน์ (Interest Groups) ทุกกลุ่มในสังคมอย่างเป็นธรรม ทางหนึ่งที่จะลดความเขม็งเกลียวลงได้คือการ “ปรับเปลี่ยน” โครงสร้างของ "สถาบันการเมือง" ให้เป็นผู้แทนของกลุ่มผลประโยชน์ ทุกกลุ่มในสังคมอย่างเหมาะสม พอเหมาะพอควรกับบริบททางการเมืองของไทยซึ่งไม่เหมือนที่ใดในโลก (แต่ไม่ทิ้งหลักการ "ความเป็นผู้แทนของปวงชน") เราจึงไม่อาจออกแบบรัฐธรรมนูญและสถาบันการเมืองโดย “นำเข้า” หลักการและหลักกฎหมายจากตะวันตกมา “ทั้งดุ้น” โดยไม่ปรับปรุงให้พอเหมาะสอดรับกับสังคมการเมืองของไทย แต่ก็ต้องไม่ทิ้งอุดมการณ์หลักคืออุดมการณ์ประชาธิปไตย

ดังนั้น สิ่งหนึ่งซึ่งผู้ร่างรัฐธรรมนูญไม่ว่ายุคใดสมัยใดต้องคำนึงถึงอยู่เสมอคือ หลักประชาธิปไตย ซึ่งมีองค์ประกอบ 3 ส่วน คือ อุดมการณ์ประชาธิปไตย หลักการของประชาธิปไตย และวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย การร่างรัฐธรรมนูญจะต้อง “ไม่ทิ้ง” องค์ประกอบข้อใดข้อหนึ่งของหลักประชาธิปไตยเสีย และยิ่งไปกว่านั้นคือ “กฎหมายเป็นปรากฏการณ์ทางสังคม” ดังนั้นการร่างกฎหมายจึงปฏิเสธเสียไม่ได้ที่จะต้องคำนึงถึง “ความเหมาะสม” ของแต่ละสังคมซึ่งมีที่มาทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมประเพณี อุปนิสัยใจคอของคนในชาติที่แตกต่างกันด้วย ความยากของการร่างรัฐธรรมนูญในประเทศด้อยพัฒนาทางประชาธิปไตยอย่างประเทศไทยคือ ชนชั้นนำของไทยประสงค์จะวาง “ระบบ” ประชาธิปไตย แต่วัฒนธรรมของ “คน” ส่วนใหญ่ในสังคมยังไม่เอื้อต่อการพัฒนาไปสู่ประชาธิปไตย ดังนั้น “กำแพง” ที่ผู้ร่างรัฐธรรมนูญต้องข้ามผ่านไปให้จงได้คือการผสาน “หลักการตะวันตก” เข้ากับ “คนตะวันออก” อย่างพอเหมาะพอเจาะโดยไม่สูญเสียความเป็นประชาธิปไตย.

[1] จัตวา แปลว่า สี่, อานุภาพ แปลว่า อำนาจ ความยิ่งใหญ่ จัตวา + อานุภาพ = จัตวานุภาพ เป็นคำสมาสแบบสระสนธิ แปลจากคำหลังไปคำหน้า เพราะคำหลังเป็นคำหลัก คำหน้าเป็นคำขยาย แปลว่า อำนาจทั้งสี่

บทความ "ภาคต่อ" ของเรื่อง "วัฒนธรรมทางการเมือง"

2007-07-10T10:40:00.000+07:00

เรื่อง “วัฒนธรรมทางการเมืองแบบพลเมือง : แนวทางการสร้างสังคมประชาธิปไตย”

ที่นี่ http://www.pub-law.net/publaw/View.asp?publawIDs=1117

ประชาธิปไตย คืออะไรกันแน่

ตะวันตกเขาทำอย่างไรถึงเป็น "สังคมประชาธิปไตย"

แล้วที่ผ่านมาเรามัว มะงุมมะงาหลา ทำอะไรอยู่

เรา "หลงทางหรือ"

เราเข้าใจอะไร ๆ ดีพอหรือยัง

ป.ล. อยากให้ลองฟัง เสียงการสัมมนา เรื่อง “พระมหากษัตริย์ในระบอบประชาธิปไตย” ที่สถาบันพระปกเกล้าจัดขึ้นเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2550 จะมีความตอนหนึ่งของการสัมมนาว่า "...อย่ามองไทยด้วยแว่นหรือสายตาหรือทัศนคติแบบเทศ เช่นไปยกกรณีของอังกฤษซึ่งคุ้นมาเป็นแบบอย่าง แล้วเมื่อพบว่าในประเทศใดไม่ตรงกับอังกฤษก็รู้สึกว่าผิดประหลาด ซึ่งไม่เป็นธรรมสำหรับผู้ถูกมองซึ่งมีที่มาทางประวัติศาสตร์ และสภาวการณ์ปัจจุบันที่แตกต่างกัน..."

http://www.kpi.ac.th/mod_news/news_view.asp?id=Nzgg&g=MSAg&rand=1183943749718

ป.ล. 2 "สังคมไทยต่างจากสังคมตะวันตกมากนัก การยกเอาระบบ โครงสร้างแบบตะวันตกมาครอบใส่สังคมตะวันออก ทั้งดุ้น โดยทันทีนั้น ถูกทางแล้วหรือ"??????

ถ้าถูกทางแล้วจะอธิบายเส้นทาง 75 ปีหลังจาก 2475 ของไทยว่าอย่างไร ??????

แด่คนไทยผู้รักไทย

2007-06-27T10:09:00.000+07:00

2 – 3 สัปดาห์มานี้ นอกจากผมจะวุ่น ๆ อยู่กับการ “ตามความเคลื่อนไหว” ของร่างรัฐธรรมนูญ ซึ่งจำเป็นต้องตาม เพราะต้องเสนอ paper รายงานเรื่องโครงสร้างและที่มาของวุฒิสภาในวิชากฎหมายรัฐสภาของ ท่านอาจารย์มนตรี รูปสุวรรณ (ขออภัยที่เอ่ยนาม)

ผมดู ๆ แล้ว ร่างรัฐธรรมนูญนี้จะดีหน่อยก็เรื่องเขตอำนาจศาลปกครองและศาลรัฐธรรมนูญที่ทำให้ชัดเจนขึ้นจากรัฐธรรมนูญ 40 แต่ “มั่ว” และ “เพี้ยน” ในเรื่องของ “โครงสร้างสถาบันการเมือง” มากที่สุด โดยเฉพาะระบบเลือกตั้ง ส.ส. ซึ่งผม “รับไม่ได้อย่างแรง” ทั้งระบบรวมเขตเรียงเบอร์ และสัดส่วนอะไรนั่น แล้วยังโครงสร้างที่มาของวุฒิสภาซึ่งผมขอพยากรณ์ไว้เลยว่า “เจ๊งแน่” ครับ แต่โดยภาพรวมสำหรับผมถือว่าร่างรัฐธรรมนูญนี้ได้เกรด C ครับ เอาว่าผมจะพยายาม หาเวลาเขียนเรื่อง “โครงสร้างของรัฐสภาที่เหมาะสมสำหรับประเทศไทย” ออกมาก็แล้วกันครับ

จากการนั่งดูข่าว เดียวกัน ซ้ำ ๆ จากทีวีหลาย ๆ ช่อง ในช่วงอาทิตย์สองอาทิตย์มานี้ รวมทั้งการพูดคุยกับคนรู้จักทั้งในและนอกห้องเรียน ทั้งที่เป็นและไม่ได้เป็นนักกฎหมาย ตลอดจน “ภาพที่ได้เห็น” และ “เสียงที่ได้ยิน” ทุก ๆ ครั้งที่ผมต่อรถกลับบ้านที่ “สนามหลวง” เสียงลำโพงดังแว่วมาตั้งแต่รถเลี้ยวขึ้นสะพานผ่านพิภพลีลา ผ่านพระแม่ธรณีบีบมวยผม เสียงนั้นชัดขึ้นและฟังได้ศัพท์ตอนก้าวลงจากรถเมล์และวิ่งข้ามทางม้าลายหน้าศาลยุติธรรมมาฝั่งสนามหลวง เพื่อรอรถเมล์อีกสาย หลาย ๆ สิ่งหลาย ๆ อย่างที่เห็น ที่ได้ยิน ทำให้ผมมีความรู้สึก ที่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรครับ

รู้สึกเบื่อคนไทย (ส่วนหนึ่ง) ที่ไร้วินัย ไร้ระเบียบ ไม่เคารพกติกา (ซึ่งเป็นคำพูดของคนที่พวกเขา “รัก” ที่เคยใช้เรียกกลุ่มคนที่เรียกร้องในลักษณะเดียวกัน สถานที่เดียวกัน)
นักวิชาการจากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ท่านหนึ่ง ได้เล่าให้ฟังในชั้นเรียนภาษาฝรั่งเศสเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาว่า ท่านกับเพื่อนอาจารย์จากคณะรัฐศาสตร์ได้ไปสำรวจ “กลุ่มสนามหลวง” ได้พูดคุยกับกลุ่มผู้ที่มา “นั่ง” อยู่ที่สนามหลวงเมื่อวันศุกร์ที่ 22 ที่ผ่านมา ได้ข้อเท็จจริงว่า
“จะมีการชักชวนจากหัวคะแนนในพื้นที่ให้มาร่วมชุมนุม โดยจะได้รับค่ายานพาหนะแตกต่างกันไปตามแต่ระยะทางใกล้ไกล เช่น บางแคได้ 200.- ถ้าเจริญนครได้ 300.- โดยจะมีการแจกข้าวกล่องซึ่งมีผัดกระเพราราดข้าวแล้วธนบัตรจะใส่ซองพลาสติกอยู่ที่ก้นกล่องข้าวโดยมีอาหารทับอยู่ อาจารย์ท่านนี้ยังเปรียบเทียบให้ฟังด้วยว่า ท่านเคยไปสำรวจเวทีพันธมิตรเมื่อปีที่แล้วด้วย พบว่าข้าวของพันธมิตรนั้นนุ่มกว่าของ PTV และกับข้าวจะใส่ถุงพลาสติกแยกต่างหากไปเลอะเทอะ ไข่ต้มก็จะให้เราปลอกเอง”

ในขณะที่เพื่อนร่วมชั้นเรียนคนหนึ่งซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่อยู่ในคณะแพทยศาสตร์ ศิริราชพยาบาล ก็เล่าให้เพื่อน ๆ ในชั้นเรียนฟังว่า มีคนงานแถวบ้านมาบ่นว่า ตอนที่เค้ามาจ้างเค้าบอกจะให้ 300.- แต่พอไปถึงจริง ๆ แล้วได้แค่ 150.- จึงสันนิษฐานกันว่าเกิดขบวนการ “กินหัวคิว” เกิดขึ้น
นอกจากนี้ยังมีผู้กำกับคิว โดยจะมีการให้สัญญาณโดยยกแผ่นป้ายเป็นจังหวะให้ผู้ที่มานั่งอยู่คอยปรบมือเป็นระยะ ซึ่งอาจารย์ท่านนั้นใช้คำว่า “เป็นละครฉากหนึ่ง”

เนื้อหาของการพูด เท่าที่ผมฟังด้วยหูตัวเองเกือบทุกวัน ไม่มีสาระข้อเท็จจริงอะไรมากไปกว่า “คำหยาบคาย” ซึ่งผมไม่ควรนำมากล่าวซ้ำ เอาเป็นว่าเป็นการพาดพิงบุคคลอื่นเช่น ประธานองคมนตรี ตุลาการรัฐธรรมนูญ ค.ม.ช. รัฐบาล พรรคประชาธิปัตย์ หรือแม้กระทั่งกลุ่มพันธมิตรของคุณสนธิ ลิ้มทองกุล ซึ่ง “หมอเหวง” ก็เคยร่วมอยู่ ก็ยังโดนเปรียบเทียบเป็นสัตว์สี่เท้าชนิดหนึ่ง

ตอนเช้าที่ผมผ่านสนามหลวง ภาพที่เห็นทุกวันคือเจ้าหน้าที่รักษาความสะอาดและรถเก็บขยะของ กทม. ต้องมาเก็บขยะที่พวกไร้ระเบียบวินัย ทิ้งไว้ในแต่ละคืน เพิ่มภาระให้กับเจ้าหน้าที่กทม. โดยยังได้เงินเดือนเท่าเดิม !

ผมคงไม่มีอะไรพูดมากไปกว่านี้ครับ แต่อยากจะฝากไว้ด้วยสไตล์เดิม ๆ คือ ใช้บทเพลงเป็นสื่อแทนความรู้สึกไปยังท่านทั้งหลายครับ เผอิญว่าเมื่อสัปดาห์ก่อนไปเจอเพลงเพลงหนึ่งซึ่งจำได้ว่าเคยได้ยินเมื่อสมัยเด็ก ๆ แต่พอได้ฟังอีกครั้งรู้สึกเข้ากับสถานการณ์ขณะนี้ได้ดีครับ

เพลงข้าคือคนไทย

ศิลปิน เจิน เจิน บุญสูงเนิน

เงียบขรึมใช่ว่าฉันจะโง่งม
อดกลั้นใช่ว่าฉันจะเฉื่อยชา
หนึ่งในคำสอนเหล่าบรรพชนสืบมา
นำพาพวกเราก้าวไป
แผ่นดินแม่ผู้มีแต่ให้เรา
พระคุณใหญ่ยิ่ง ยิ่งกว่าสิ่งใด
แทบไม่ต้องถามประเทศชาติให้อะไร
เป็นไทย คนไทยต้องตอบแทน
ข้าคือคนไทย ไม่เคยลืมชาติพันธุ์
จะอยู่ที่ใด จะตายที่ใด
วิญญาณก็เป็นคนไทย

ข้าคือคนไทย ไม่เคยลืมชาติพันธุ์
จะอยู่ที่ใด จะตายที่ใด
วิญญาณก็เป็นคนไทย

(ซ้ำทั้งหมด)

แผ่นดินแม่ผู้มีแต่ให้เรา
พระคุณใหญ่ยิ่ง ยิ่งกว่าสิ่งใด
แทบไม่ต้องถามประเทศชาติให้อะไร
เป็นไทย คนไทยต้องตอบแทน
ข้าคือคนไทย ไม่เคยลืมชาติพันธุ์
จะอยู่ที่ใด จะตายที่ใด
วิญญาณก็เป็นคนไทย
จะอยู่ที่ใด จะตายที่ใด
วิญญาณ...ฉันก็เป็นคนไทย
---------------------------

ฟัง ๆ ดูแล้วก็ใกล้เคียงกับประโยคอมตะของอดีตประธานาธิบดีผู้ยิ่งใหญ่แห่งสหรัฐอเมริกา จอห์น ฟิซเจอรัล เคเนดี ผู้ล่วงลับ (John Fitzgerald Kennedy) ที่ว่า

“Ask not what your country can do for you, ask what you can do for your country.”

“โปรดอย่าถามว่าประเทศชาติจะให้อะไรกับคุณ แต่กรุณาถามตัวเองว่าคุณจะให้อะไรกับประเทศชาติ”

คงต้องทิ้งท้ายว่า จักทำจักคิดการอันใด ก็ขอให้ตรองการนั้นให้จงหนัก คิดถึงตัวให้น้อยลง คิดถึงแผ่นดินสยามที่เราเหยียบอยู่ทุกเมื่อนี้ให้มากขึ้น อย่าเร่งให้แผ่นดินต่ำลงไปกว่านี้เลย ผิว่ามิสงสารผู้อื่น ก็สงสารปู่ ย่า ตา ยาย บรรพบุรุษของพวกเจ้าเองเถิด ที่ต้องเอาเลือด เอาเนื้อ เอาชีวิตแลความลำบากยากเข็ญเข้าแลกไว้ (ฤๅบรรพบุรุษของเจ้ามิใช่คนไทยหากเป็นพวกขายชาติ เป็นขี้ข้าอ้ายแขกต่างด้าวเท้าต่างเมือง) จำมิได้แล้วฤๅว่าคราใดที่ไทยแตกกัน จับศาสตราขึ้นประหัตประหารกันเองไซร้ ครานั้นความพินาศย่อยยับก็จักมาเยือนกรุงสยามทุกคราไป

แด่คนไทยผู้รักไทย !?!

2007-06-05T12:22:00.000+07:00

เพลงพ่อแห่งแผ่นดิน

เนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 คณะกรรมการเอกลักษณ์ของชาติ ร่วมกับสมาคมนักร้องแห่งประเทศไทย สมาคมดนตรีแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย และศาลาเฉลิมกรุง ได้จัดทำเพลงเฉลิมพระเกียรติ พ่อแห่งแผ่นดิน เพื่อให้ชาวไทยทั่วโลกใช้เป็นสื่อสัญลักษณ์ในการแสดงความจงรักภักดี แด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

โดยมีนักร้องร่วมขับร้องเพลงนี้ทั้งหมด 80 ท่าน ซึ่งเป็นจำนวนมากที่สุดเท่าที่มีการจัดทำเพลงเฉลิมพระเกียรติ

ผู้ประพันธ์คำร้องทั้ง 4 คน คือ ชาลี อินทรวิจิตร,อาจินต์ปัญจพรรค์, สุนทรียา ณ เวียงกาญจน์ และสุรพล โทณะวณิก และผู้ประพันธ์ทำนองทั้ง 4 คน คือ เรืออากาศตรี ศ.พิเศษ ดร.แมนรัตน์ ศรีกรานนท์, วิรัช อยู่ถาวร, พิมพ์ปฏิภาณ พึ่งธรรมจิตต์ และจิรวุฒิ กาญจนะผลิน ต่างพร้อมใจกันถ่ายทอดบทเพลง “พ่อแห่งแผ่นดิน” เพื่อให้คนไทยตระหนักถึง พระอัจฉริยภาพและพระมหากรุณาธิคุณของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว อย่างสมบูรณ์ชัดเจนและงดงามที่สุด ให้สมดังที่พระองค์ทรงเป็นศูนย์ รวมจิตใจของคนไทยทั้งชาติ

(หญิง)อัครศิลปิน กรองศาสตร์ กรองศิลป์ การดนตรี
ร้อยกรอง บทกวี ซึ้งกมล
ตราบฟากฟ้า ครึ้มฝน ต้นไม้ทุกต้น พลอยยินดี
รู้รักสามัคคีเพื่อพ่อแห่งไทย
(ชาย)เหล่าประชา คารวะ สดุดี
แผ่นดินนี้ มีสุข ด้วยองค์ พระทรงชัย
บรรดาชาติชน ชื่นชม สมใจ
ถวายบังคม เทิดไท้ ภูมิพลมหาราชา
(หญิง)ภักดีถวาย ดวงใจ ของไทยทั้งชาติ
มหาราช ปราดเปรื่อง เรื่องของกีฬา
(ชาย)ล้ำเลิศสื่อสาร พลังงานแทนแก้ปัญหา
ฝนหลวง ฟ้าห่วงชาวนาชาติไทย นับว่าโชคดี
(ชาย - หญิง)ทรงนำเศรษฐกิจพอเพียง หล่อเลี้ยงชีวา
เป็นปรัชญา เกริกฟ้า ก้องปฐพี
ไทยทั้งผอง ภูมิใจ ไทยเป็นไทยจนวันนี้
เพราะองค์ภูมิพลที่ คุ้มครองไทย.

ฟังเพลงที่นี่ http://www.yala.go.th/center3/mp3/tk.htm

2007-06-02T22:27:00.001+07:00

ผมไปเจอบทความเรื่อง “การบัญญัติให้พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติในรัฐธรรมนูญ”

เดิมทีเดียวก็คิดจะเขียนเรื่องนี้เหมือนกันเพราะรู้สึกอึดอัดกับผู้ที่เรียกร้องอย่างไร้สติ ติดอวิชชา แต่เมื่ออ่านบทความนี้แล้ว ...
เปลี่ยนใจทันทีครับ เพราะ “ท่านผู้เขียน” อรรถาธิบายได้ละเอียด พิสดารรอบด้าน

ใคร่ให้ท่านทั้งหลายอ่านดูครับ

ที่ http://www.law.chula.ac.th/web/popnews.php?Id=322

2007-06-02T16:47:00.000+07:00

ข้อพิจารณาบางประการจากคำวินิจฉัย

คณะตุลาการรัฐธรรมนูญ
"คดียุบพรรค"

และแล้ววันที่หลายคนรอคอยก็มาถึง ก็แหม... อุตส่าห์ตั้งคณะตุลาการรัฐธรรมนูญขึ้นมารองรับคดียุบพรรคซึ่งน่าจะเลิกไปโดยปริยายหลังจากศาลรัฐธรรมนูญ (ที่รักยิ่ง!?!) ของผมถูกทำให้สิ้นสุดลงตามประกาศ คปค. ฉบับที่ 3 เค้าอุตส่าห์ตั้งองค์กรมาวินิจฉัยเป็นสามารถปานนี้มีหรือจะนั่งอ่านเอกสาร สำนวน เป็นพัน ๆ หน้า เป็นลัง ๆ กันโดยเปล่าประโยชน์ มันก็ต้องมีการแสดงอิทธิฤทธิ์อิทธิเดชกันบ้างสินะ ผมมีธงแบบนี้ไว้ในใจนานแล้วตั้งแต่เห็นรัฐธรรมนูญชั่วคราว แต่ไม่อยากพูด ลองไม่ยุบไทยรักไทยสิ ก็กลายเป็น “มวยล้มต้นคนดู” แหง ๆ อย่างไรเสียก็ต้องถอนทั้งต้น อย่างน้อยก็ 5 ปีหละวะ ถึงกลับเมืองไทยก็ไม่มีโอกาสลงสนาม

ก็เป็นอันว่าตุลาการทั้ง 9 ท่านก็ทำหน้าที่ได้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์แล้วครับ ขอยกย่องทุกท่านที่เขียนคำวินิจฉัยกลางได้ละเอียดพิสดารดีมากครับ
แต่ด้วยความเคารพอย่างยิ่ง ในบรรดาตุลาการทั้ง 9 ท่านนั้น ก็มีถึง 4 ท่านที่เคยสอนหนังสือผมมา
แต่คำวินิจฉัยที่อ่านออกมานั้น มีหลักกฎหมายบางประการที่ผมฟังแล้วคัน ๆ หูอยู่ เลยอยากจะขอใช้โอกาสนี้อธิบายอะไร สักนิด ขอพูดเรื่องกฎหมาย ๆ หน่อย หลังจากโฉบเฉี่ยวไปพูดเรื่องอื่นมาหลายครั้ง ประเดี๋ยวจะผิดที่ ผิดทางไปมากกว่านี้ครับ

เรื่องแรก เรื่องกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ
เรื่องนี้เท่าที่เคยฟัง ๆ มาในห้องเรียน ตั้งแต่เรียนปี 1 ก็จำได้ว่านักวิชาการทุกท่านที่พูดถึงสถานะของกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญจะสอนเหมือนกันหมดว่า กฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายที่มีเนื้อหาเป็นรัฐธรรมนูญ แต่นำมาบัญญัติในรูปกฎหมายธรรมดา เมื่อเนื้อหาเป็นรัฐธรรมนูญและเป็นกฎหมายที่มีขึ้นเพื่อประกอบรัฐธรรมนูญ เพื่อช่วยพยุง หรือค้ำจุนรัฐธรรมนูญแล้วไซร้ มาตรว่าเพลาใดรัฐธรรมนูญถูกทำให้สิ้นสุดลงไป ก็หมายความว่ากฎหมายประกอบที่ออกตามความในรัฐธรรมนูญนั้นทุกฉบับจักต้องสิ้นสุดลงไปพร้อมกับตัวรัฐธรรมนูญทันทีโดยอัตโนมัติ เว้นแต่คณะผู้ก่อการจักออกประกาศฤๅคำสั่งมาระบุบอกเป็นการแจ้งชัดว่าให้ฉบับใดอยู่ต่อไป ในเมื่อหลังจากวันที่ 19 กันยายน มีการออกประกาศมารองรับกฎหมายประกอบบางฉบับเช่น ป.ป.ช. ตรวจเงินแผ่นดิน ให้คงอยู่ต่อไปก็หมายความอยู่ในตัวเองว่าฉบับที่ไม่ได้รองรับ เช่น เลือกตั้ง สส. สว., พรรคการเมือง ต้องสิ้นสุดลงไปด้วย
การที่ไปยกว่าในอดีต พรบ.พรรคการเมืองก็ยังอยู่แม้รัฐธรรมนูญถูกเลิกนั้นเอามาใช้กันไม่ได้ เพราะพรบ.พรรคการเมืองในอดีตเป็นกฎหมายธรรมดา ไม่ใช่กฎหมายประกอบ แต่รัฐธรรมนูญ 40 ให้กฎหมายพรรคการเมืองเป็นกฎหมายประกอบมันจึงต่างกันอยู่ เรื่องนี้คงยังเถียงกันได้อยู่

เรื่องที่สอง เรื่องกฎหมายย้อนหลัง
เรื่องนี้ก็เรียนมาตั้งแต่ปี 1 อีกเช่นกัน เรียนกับอดีต รมต.ประจำสำนักนายกฯ ที่เพิ่งลาออกไปนั่นแหละ ผมไปหยิบหนังสือ (ความรู้เบื้องต้น) อ.หยุดมาเปิดดูก็เห็นลายมือตัวเองจดข้อความสั้น ๆ ข้อความนึงไว้ว่า “กฎหมายที่เป็นโทษ แก่ผู้กระทำจะนำไปใช้ย้อนหลังไม่ได้” และตลอดคำอธิบายในบทที่ 4 เรื่องขอบเขตที่กฎหมายใช้บังคับ หัวข้อกฎหมายใช้เมื่อใดนั้น อ.หยุดใช้คำว่า “กฎหมาย” ตลอด ไม่ได้พูดถึง “กฎหมายอาญา” เลย แต่พูดถึงกฎหมายทั่ว ๆ ไปว่า ห้ามออกกฎหมายย้อนหลังเป็นโทษแก่บุคคล และห้ามออกกฎหมายย้อนหลังเพิ่มโทษบุคคลให้สูงขึ้น
ผมเข้าใจว่าคณะตุลาการกำลังสับสนในคำว่า “โทษ” ซึ่งคำว่า “กฎหมายที่เป็นโทษ” นั้นหมายถึง กฎหมาย (อะไรก็ตาม) ที่เป็น “ผลร้าย” ต่อผู้กระทำ ไม่ใช่ หมายถึงกฎหมายที่มี “โทษทางอาญา” เท่านั้น คำว่า “โทษ” ตรงนี้คือ “ผลร้าย” ทุกอย่าง ไม่ใช่จำกัดแค่ “โทษทางอาญา”

ผมเห็นว่าสองเรื่องนี้ “สำหรับผม” ไม่มีประเด็นกฎหมายอะไรมากมายพอจะเขียนเป็นบทความทางวิชาการ (อย่างที่เคยทำมา) ได้ เพราะบทความที่ผมเขียนเผยแพร่ในเว็บไซต์กฎหมายมหาชนนั้น ผมตั้งใจจะเขียนเฉพาะบทความ “ทางวิชาการ” เท่านั้น แต่ครั้งนี้เขียนสไตล์หนังสือพิมพ์หน่อย ๆ และผมก็ยังนึกไม่ออกว่าถ้าศาลเดินตามหลักกฎหมายที่ผมเห็นจริง ๆ แล้วผลจะออกมาอย่างไร ก็คงต้องยกคำร้องตั้งแต่ประเด็นแรก ๆ เลยกระมัง ซึ่งมันก็จะส่งผลให้การยึดอำนาจที่ทำมาเปล่าประโยชน์ เพราะถอดรากถอดโคนไม่ได้ และก็กลายเป็น “มวยล้มต้มคนดู” อย่างที่บอกตอนต้นครับ

ท้ายที่สุดผมเห็นตามคำสัมภาษณ์ของ “นายหัวชวน” อดีตนายกรัฐมนตรี ที่ว่า “...หากจะทำอะไร ต้องยึดความถูกต้อง อย่าหวังผลระยะสั้น เพราะจะมีผลตามมาภายหลัง แล้วผลนั้นเกิดมาแต่เหตุ ใครทำอะไรไว้ก็ต้องเป็นไปตามกฎ...” ตรงนี้ผมสัณนิษฐานว่าท่านอยากจะพูดถึงเรื่อง "กฎแห่งกรรม" แต่คงยังไม่กล้าเพราะจะแลดูซ้ำเติมเกินไป ผมเลยขอเติมให้เลยละกันว่า "หว่านพืชเช่นไร ได้ผลเช่นนั้น" 555.

สำหรับท่านที่กำลังรออ่านบทความใหม่อยู่ ผมขอ “แง้ม” หน่อยแล้วกันครับว่า ขณะนี้ผมกำลังศึกษาข้อมูลเพื่อเขียนบทความวิชาการซึ่งเป็น “ภาคต่อ” ของบทความชิ้นก่อน ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับวัฒนธรรมทางการเมืองครับ ผมตั้งใจจะเขียนเรื่องนี้เป็นไตรภาคครับ (คงได้รับอิทธิพลทางความคิดจากภาพยนตร์ไตรภาคที่ผมเป็นแฟนอยู่ครับ) บทความภาคแรกที่เผยแพร่ไปแล้วคือ “วัฒนธรรมทางการเมืองของไทย : รัฐธรรมนูญที่แท้จริงซึ่งไม่เคยถูกยกเลิก” นั้นเป็นปฐมบท คือเป็นการอธิบายปัญหาการพัฒนาประชาธิปไตยของไทยครับ กำลังจะมีมัชฌิมบทและปัจฉิมบทซึ่งเป็นแนวทางการพัฒนาประชาธิปไตยทยอยตามมา เหตุที่ผมเลือกศึกษาเรื่องนี้อย่างจริงจังเพราะเห็นว่าลำพัง “กฎหมาย” เพียงอย่างเดียวไม่สามารถ “สร้างสังคมประชาธิปไตย” ได้ครับ (ย้ำว่าสังคมประชาธิปไตย ไม่ใช่แค่ระบอบประชาธิปไตย) แต่ต้องออกตัวก่อนนะครับว่าการจะเขียนงานทางวิชาการสักชิ้น แค่ 6 – 7 หน้านั้นไม่ใช่จะกระโดดลุกขึ้นเขียนได้ทันที ต้องอ่านหนังสือหลายเล่ม กว่าจะตกผลึกความคิดออกมาได้ คงต้องรอกันหน่อยครับ

2007-05-28T09:23:00.001+07:00

ฉลองครบรอบ 30 ปี
มหากาพย์ตำนานสงครามแห่งดวงดาว
ภาพยนตร์ทวิไตรภาคเรื่องแรก
และเรื่องเดียวของมนุษยชาติ

เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2550 ที่ผ่านมานั้นเป็นวันครบรอบ 30 ปีของการออกฉายครั้งแรกของภาพยนตร์เรื่อง STAR WARS ภาพยนตร์ทำเงินสูงสุด เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1977 (พ.ศ. 2520) (ซึ่งต่อมาได้ปรับปรุงเป็น STAR WARS Episode 4 : A NEW HOPE) เป็นการเปิดศักราชของภาพยนตร์แนวผจญภัย แฟนตาซีที่ใช้เทคนิคพิเศษจำนวนมาก และเป็นต้นแบบของภาพยนตร์แบบไตรภาค ให้ภาพยนตร์รุ่นหลังอีกหลาย ๆ เรื่องดำเนินรอยตาม รวมทั้งหนังไทยเราอย่างตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราชด้วย และยังเป็นหนังไตรภาคที่มีถึง 2 ไตรภาคคือ

ไตรภาคแรก EP. 4 – 6 ซึ่งเป็นเรื่องราวการต่อสู่ของฝ่ายจักรวรรดิ (Empire) อันชั่วร้ายซึ่งนำโดย จักรพรรดิแพลพาทีนผู้ซึ่งมีพลังด้านมืดอันแข็งแกร่งน่าสพรึงกลัว กับสมุนมือขวาผู้อยู่ในชุดสีดำทะมึนเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมนามว่า ดาร์ธ เวเดอร์ กับฝ่ายต่อต้านจักรวรรดิซึ่งถูกเรียกว่าฝ่ายกบฏซึ่งมีองค์หญิงเลอา โอกานาแห่งดาวแอลเดอรานเป็นผู้นำและมีลุค สกายวอคเกอร์ เด็กชาวไร่จากดาวทาทูอีนซึ่งเข้ามาร่วมสงครามเพราะอยากเป็นนักบินอวกาศเหมือนพ่อของตน

ส่วนไตรภาคหลัง EP. 1 – 3 เป็นการเล่าเรื่องย้อนถึงที่มาของเหตุการณ์ใน EP. 4 – 6 เป็นเรื่องราวของสาธารณรัฐที่เคยสงบสุขเริ่มเกิดความยุ่งยากตั้งแต่พัลพาทีนเข้ารับตำแหน่งสมุหนายก สงครามโคลนอุบัติไปทั่วกาแล็คซี่ ท้ายสุด แพลพาทีนผู้ซึ่งแท้จริงแล้วคือซิธลอร์ดผู้รอเวลากลับมาแก้แค้นเหล่าอัศวินเจได ได้ล่อลวงแอนาคิน สกายวอคเกอร์อัศวินเจไดผู้หลงผิดเข้าสู่ด้านมืดของพลังกลายเป็นดาร์ธ เวเดอร์ศิษย์คนใหม่ของจักรพรรดิ ให้เข้าร่วมทำลายล้างเหล่าเจไดและสาธารณรัฐแล้วสถาปนาจักรวรรดิเผด็จการขึ้นแทนที่ ขณะเดียวกันแพ็ดเม่ ภรรยาลับ ๆ ของแอนาคินก็ให้กำเนิดเด็กแฝดนามว่าลุค และเลอาซึ่งทั้งสองเป็นความหวังใหม่ (A New Hope) ในการคืนความสันติให้แก่กาแล็คซี่

เอาเป็นว่าคงไม่ต้องบรรยายสรรพคุณกันมากมายเพราะผมเชื่อว่าคงไม่มีใคร ไม่เคยได้ยินชื่อภาพยนตร์เรื่องนี้แต่จะชอบ จะสนใจหรือไม่ ไม่สำคัญ สำคัญแต่ภาพยนตร์เรื่องนี้กลายเป็นแรงบันดาลใจ เป็น Idol ของเด็ก ๆ หรือแม้แต่ผู้ใหญ่หลาย ๆ คน ของเล่น ของสะสมของบางคน เกินครึ่งเป็นของเล่นจากภาพยนตร์เรื่องนี้ ทั้งดาบไลท์ เซเบอร์ โมเดลตัวละครต่าง ๆ หรือแม้แต่หน้ากากเวเดอร์

สำหรับความคืบหน้าจากทางจอร์จ ลูคัส ผู้สร้างหนังเรื่องนี้ ก็มีข่าวแว่วมาว่าคงไม่ทำไตรภาคต่อ EP. 7 – 9 แล้ว (หลังจากมีแฟน ๆ พยายามเรียกร้อง) แต่คงจำทำในรูป TV series แทน โดยอาจเป็นเหตุการณ์ช่วงรอยต่อระหว่าง EP. 3 – 4

ขอพลังจงสถิตกับเราทุกคน
(May the Force Be with Us All)

2007-03-30T08:03:00.000+07:00

ช่วงนี้ผมห่างหายไปเสียนาน เนื่องจาก "ปิดเทอม" จึงไม่มีโอกาสไปใช้ให้คอมที่คณะเลยไม่ค่อยได้เข้า net วันนี้มีคำคมที่เป็นวรรคทองจากภาพยนตร์ ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราชมาฝากครับ

“วรรคทอง” จากภาพยนตร์เรื่องตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช

“ข้าขอสาบานต่อพระรัตนตรัยและเทวดาฟ้าดินว่า ข้าบาเยงนองกะยอดินนรทา จะขอชุบเลี้ยงพระองค์ดำประดุจบุตรของข้าเอง หากวันใดข้าผิดคำสาบานแล้วไซร้ขอให้ได้มีอันเป็นไปเถิด” (พระเจ้าหงสาวดีบุเรงนองรับสั่งให้สัตย์สาบานต่อสมเด็จพระมหาธรรมราชา)

“ข้ามิเห็นคุณอันใด ที่พวกเราชาวสยามจะมาระแวงแก่งแย่งชิงดีกันเอง ราชวงศ์ใดจะรั้งแผ่นดินก็หาสำคัญไม่ ขอเพียงให้สยามได้ปกครองสยาม” (พระองค์ดำทูลสมเด็จพระมหินทราธิราช)

“ไม่ว่าคนหรือสัตว์ก็รักจะได้อิสรภาพด้วยกันทั้งนั้น” (พระองค์ดำรับสั่งกับบุญทิ้ง)

“ก่อนจะได้รับอิสรภาพก็ต้องสู้ สู้เท่านั้นคือทางที่จะได้มาซึ่งอิสรภาพ” (พระมหาเถรคันฉ่องสอนพระองค์ดำ)

“ตราบใดที่ไม่สู้ ไก่เชลยก็จะต้องเป็นไก่เชลยตลอดไป” (บุญทิ้งทูลพระองค์ดำ)

“15 ปี ที่อโยธยาต้องตกเป็นเมืองขึ้นหงสา
15 ปี ที่ต้องทนถูกบีบบังคับและลิดรอนอิสรภาพและความเป็นไท
15 ปี ที่ต้องก้มหน้าคอยทำทุกสิ่งทุกอย่างที่หงสาสั่งมา
บัดนี้ได้เพลาที่อโยธยาจะประกาศเอกราช และเรียกคืนความเป็นไทแล้ว
แม้ว่าจะต้องแลกด้วย เลือด เนื้อ และชีวิตก็ต้องยอม” (สมเด็จพระนเรศวรรับสั่งกับเหล่าทหารทั้งปวง)

“ด้วยพระเจ้าหงสาวดี มิได้ตั้งอยู่โดยครองสุจริตมิตรภาพขัตติยาประเพณี ประพฤติพาลทุจริตคิดจะทำภยันตรายแก่เรา นับแต่นี้ไปเบื้องหน้า กรุงพระมหานครศรีอโยธยากับเมืองหงสาวดี ขาดจากกันแต่วันนี้ไป ตราบเท่ากัลปาวสาน” (สมเด็จพระนเรศวรทรงหลั่งน้ำทักษิโณฑกประกาศอิสรภาพจากหงสา)

“ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มหาบพิธเคยเห็นเครื่องศาสตราวุธที่พ่ออยู่หัวบาเยงนองนำกลับมาแต่อโยธยาศรีรามเทพนคร มหาบพิธใคร่สัมผัสจับต้องมัน แต่อาตมาห้ามไว้ เนื่องด้วยขณะนั้นบารมีของพระองค์ยังมิถึง บัดนี้บารมีของพระองค์เพิ่มพูนถึงที่พระจักรพรรดิราชแล้ว จงนำเครื่องศาสตราทั้งหลายนี้ไปใช้เพื่อประโยชน์ในราชการอโยธยาเถิด” (พระมหาเถรคันฉ่องพูดกับสมเด็จพระนเรศวร)

“ตั้งแต่นี้ข้าจะนอนตายตาหลับ เพราะข้าและบ้านเกิดเมืองนอนของข้าจะคืนคงความเป็นไทยแล้ว”
(พระสุพรรณกัลยารับสั่งกับผุดกรอง)

สติและปัญญา

2007-03-30T07:42:00.000+07:00

กรณีนายแพทย์ประกิตเผ่า ทมทิตชงค์ ถูกทางบ้านเห็นว่ามีอาการป่วยทางจิตแล้วจับตัวส่งโรงพยายาลศรีธัญญา และท้ายที่สุดจิตแพทย์ก็ลงความเห็นว่ามีอาการป่วยทางจิตประเภทหวาดระแวงจริงนั้น มีข้อน่าพิจารณาอยู่ 2 - 3 เรื่องครับ

จากข้อเท็จจริงที่ทางคุณเปมิกา เพื่อนสนิทของหมดเล่าว่า คุณหมอไปบวชเมื่อปี 48 หลังจากนั้นก็สนใจเรื่องสมาธิและการปฏิบัติธรรม

ตรงนี้เองครับที่เป็นจุดที่ทำให้ผมเชื่อว่าหมอมีอาการผิดปรกติทางจิตจริง

นั่งสมาธิแล้วเป็นบ้าได้ด้วยเหรอ?

ได้หรือไม่ได้ผมก็ไม่แน่ใจครับ แต่กรณีแบบนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วในประเทศไทย

เท่าที่มีหลักฐานสืบค้นได้คือ กรณีของ "สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี" หรือ "สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช" ผู้ทรงกอบกู้เอกราชให้สยามเมื่อคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 นั่นแหละครับ

หลักฐานทางประวัติศาสตร์ค่อนข้างชัดเจนว่า

หลังจากคราวศึกอะแซหวุ่นกี้ตีหัวเมืองเหนือซึ่งทัพเจ้าพระยาจักรี (ทองด้วง) และเจ้าพระยาสุรสีห์ (บุญมา) "ทิ้ง" เมืองพิษณุโลกสองแคว อะแซหวุ่นกี้จึงเข้าเมืองได้นั้นแล้ว

สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงโปรดเสด็จไปบำเพ็ญวิปัสสนากรรมฐานยังวัดบางยี่เรือใต้ (วัดอินทาราม) อยู่เป็นนิตย์ หลังจากนั้นไม่นานก็ทรงมีพระสติวิปลาสฟั่นเฟือนไปจากเดิม ทรงสำคัญพระองค์ว่า ทรงบรรลุโสดาปัตติผลหรือ "โสดาบัน"

จึงรับสั่งให้ประชุมพระเถรานุเถระทั้งหลายแล้วถามว่า พระภิกษุที่มิได้บรรลุธรรมขั้นอริยะจะกราบไหว้ฆราวาสผู้บรรลุธรรมได้ฤๅไม่

พระที่เกรงพระอาญาทูลว่าไหว้ได้ แต่พระที่เคร่งครัดในพระธรรมวินัยทูลว่าไหว้ไม่ได้ เพราะอย่างไรเสียพระสงฆ์ก็มีศีลมากกว่าฆราวาส

จึงทรงกริ้วสั่งให้ถอดสมณศักดิ์แล้วเอาไปขังไว้ที่ส้วมในวัดหงส์ แล้วตั้งพระกลุ่มที่ทูลว่าไหว้ได้ขึ้นเป็นใหญ่แทน

และยังมีกรณีอื่น ๆ อีกมากที่แสดงให้เห็นว่ามีพระสติวิปลาสไปจนเกิดกบฏขึ้นที่กรุงเก่าแล้วพระยาสรรค์ก็ไปเข้าด้วยพวกกบฏยกกำลังมายึดพระนครธนบุรีไว้

กระทั้งเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก (ทองด้วง) เร่งกลับมาจากเขมร สอบสวนชำระความแล้วลูกขุน ทูลว่าสมควร "สำเร็จโทษ" ด้วยท่อนจันทน์

เมื่อราชมัลกุมองค์พระเจ้าตากไปประหาร ผ่านหน้าเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกนั้น พระเจ้าตากรับสั่งกับราชมัลว่า "ตัวเรานี้ก็จะสิ้นบุญแล้ว ขอเข้าไปพูดจากับท่านผู้สำเร็จราชการสักคำสองคำเถิด" เมื่อราชมัลไปแจ้งแก่เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกน้ำตาคลอเบ้าแล้วโบกมือไม่ให้เข้าพบ ราชมัลจึงเช้ญตัวพระเจ้าตากไปสำเร็จโทษ

คนที่มีอาการป่วยทางจิตที่ยังไม่ถึงขั้นวิกลจริตนั้นจึงยังรู้สึกอยู่ ยังพูดจารู้เรื่องแต่มีทัศนคติบางอย่างที่ผิดปกตินั่นเองครับ

จริง ๆ แล้วทุกคนมีอาการทางประสาทอ่อน ๆ ด้วยกันทั้งนั้น เช่น บางคนไม่ชอบห้องน้ำเปียก คือห้องน้ำต้องแห้งตลอดเวลา บางคนจะบรรจงบีบยาสีฟันจากข้างล่างขึ้นมา ถ้าใครมาบีบตรงกลางหลอดเข้าไปจะฉุนกึกขึ้นมาทันที

แต่สิ่งเหล่านี้ยังไม่เป็นภัยต่อสังคมเท่านั้นครับ

นี่เป็นตัวอย่างที่แสดงให้เห็นว่า การปฏิบัติธรรมหรือการทำกิจใด ๆ ทั้งปวงจำต้องมี "สติ" กำกับอยู่ด้วยเสมอ ปัญญาอย่างเดียวนั้นไม่พอจำต้องมีสติกำกับด้วย ที่เรียกว่า สติปัญญา นั่นเอง แต่คนทั่งไปมักลืมตัวสติไปมุ่งเน้นอยู่ที่ปัญญาเพียงอย่างเดียว ผมจึงนิยมที่จะเรียกว่า "สติและปัญญา" มากกว่าสติปัญญา

ถ้าจะเรียกให้เป็นคำในยุคนี้ก็คงต้องใช้คำว่า "มีภูมิคุ้มกัน" ให้จิตใจนั่นเองครับ

ผมรู้จักหลายคนที่ไปปฏิบัติธรรมแล้วมีบุคลิกท่าทางเปลี่ยนไป เช่น ดูเงียบลง ไม่ร่าเริง เฮฮาเหมือนแต่ก่อน ท่าเดินก็เปลี่ยนไป ทำนองว่าพวกนี้ IN หรือเข้าใจว่าตัวเองบรรลุแล้วนั่นเอง

สิ่งเหล่านี้ถ้าเป็นไม่มากคงไม่เป็นไร แต่ถ้าเป็นมาก ๆ อย่างกรณีหมอประกิตเผ่าก็อาจเป็นอันตรายต่อสังคมได้ครับ ซึ่งจำเป็นจะต้องบำบัดรักษาโดยจิตแพทย์ผู้เชี่ยวชาญต่อไป

การปฏิบัติธรรมไม่ใช่สิ่งผิด สิ่งอันตราย หรือสิ่งน่ากลัว แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ "จิต" ของเราเอง ถ้าเราควบคุมจิตไม่ได้ จากที่จะเกิดปัญญาและความสงบก็จะกลายเป็นอาการผิดปกติทางจิตครับ

เรื่องพวกนี้ห่างกันแค่เชือกบาง ๆ กั้นอยู่เท่านั้นครับ ถ้าดีก็ดีไป ถ้าไม่ดีก็ "บ้า" ไปเลยครับ

เอาเป็นว่าจะทำอะไรก็ขอให้มีสติอยู่เสมอ

เดินตามทางสายกลาง พอดี มีเหตุมีผล และมีภูมิคุ้มกัน ตามแนวทางเศรษฐกิจพอเพียงนั่นแหละครับดีที่สุด

Brovo!

2007-02-22T13:36:00.000+07:00

เร็วกว่าที่คาดไว้ครับ สำหรับการที่ ดร.สมคิด จาตุศรีพิทักษ์ ประกาศลาออกหรือถอนตัวจากตำแหน่งที่เพิ่งได้รับแต่งตั้งจากรัฐบาล อันนำมาซึ่งเสียงคัดค้านจากบางฝ่าย

ณ จุดนี้ผมคงต้องยกย่อง ชื่นชม ปรบมือและยกนิ้วให้ ดร.สมคิด กับการตัดสินใจในครั้งนี้ครับ (ไม่เหมือนบางท่านที่อ้างพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งคุ้ม...หัวยันเต)

เหตุก็ด้วย ดร.สมคิด กล่าวว่า "...เนื่องจากมีกระแสความไม่เข้าใจสูงมาก จนอาจนำไปสู่ปัญหาของความขัดแย้งในสังคม ผมเองก็ไม่สบายใจ หากความตั้งใจจริงของผมในการช่วยชาติบ้านเมือง แต่ต้องกลับกลายเป็นชนวนให้เกิดความไม่เข้าใจและแตกแยกไปกว่านี้ ซึ่งความแตกแยกไม่ควรจะมีมากไปกว่านี้แล้ว ผมจึงได้กราบเรียนปรึกษากับท่านนายกฯว่า ท่านครับ ภารกิจที่มอบหมายให้ผมในขณะนี้เนื่องจากยังมีผู้ที่ไม่เข้าใจ

ฉะนั้น ผมจึงอยากให้ยุติความขัดแย้งตั้งแต่เนิ่นๆ ไม่ให้เป็นภาระกับท่านนายกฯ เพราะท่านจะต้องใช้สติปัญญาในการแก้ไขปัญหาบ้านเมืองอีกมาก ผมเลยปรึกษาท่านว่าจะถอนตัวก่อนในช่วงนี้ เพื่อให้ความขัดแย้งนี้หมดไป เหลือเวลาอีกเพียง 7-8 เดือน ก็จะมีการเลือกตั้งใหม่ อย่าให้ผมเป็นประเด็นทางการเมืองที่จะเป็นชนวนแห่งความแตกร้าว เพราะใจของผมนั้นตลอด 6 ปีที่ผ่านมา คือ ทำงานให้บ้านเมืองโดยไม่ใช่ทำงานให้บ้านเมืองวุ่นวาย ท่านนายกฯก็อนุญาต การถอนตัวครั้งนี้ไม่ใช่ถอนตัวเพราะความกดดัน แต่ความสมานฉันท์ในบ้านเมืองสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด ถ้าไม่มีความสมานฉันท์ ความสามัคคี บ้านเมืองซึ่งลำบากอยู่แล้ว ในอนาคตอาจลำบากมากยิ่งขึ้น..."

ดังที่ผมกล่าวไปเมื่อครั้งที่แล้วว่า ณ วันนี้ความสมานฉันท์และความรู้รักสามัคคีเป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่เราต้องร่วมกันจรรโลงขึ้นให้จงได้ การที่ท่านนายกสุรยุทธ์ดึง ดร.สมคิดเข้ามาก็เพื่อสร้างความสมานฉันท์ปรองดองกับผู้ที่ "นิยม" พรรคไทยรักไทย แต่ติดที่กลุ่ม "ต้านทักษิณ" อย่างหัวชนฝายังคง "ขวางลำ" อยู่ โดยใช้ "การชุมนุมใหญ่" เป็น "เครื่องมือต่อรองอันทรงพลัง"

ฉะนั้น ตรงนี้อาจจะน่าเสียดายอยู่บ้าง ที่เรายังสร้างความปรองดองของชนในชาติไม่สำเร็จ

จึงต้องจับตาดูต่อไปว่ารัฐบาลนี้ที่เขาว่า "อ่อนหัด" ในทางการเมืองจะสร้างความสมานฉันท์สำเร็จหรือไม่

สมคิดกับองคุลีมาล

2007-02-19T12:27:00.001+07:00

สมคิด กับ องคุลีมาล

ในช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาประเด็นร้อน ๆ ในทางการเมืองก็คงหนีไม่พ้นประเด็นการแต่งตั้ง ดร.สมคิด จาตุศรีพิทักษ์ ให้ทำหน้าที่ประชาสัมพันธ์ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงให้นักลงทุนต่างชาติเข้าใจ ซึ่งก็มีหลายฝ่ายโดยเฉพาะนักการเมืองซีกอดีตฝ่ายค้านในรัฐบาลที่แล้วออกมาแสดงความคิดเห็นคัดค้านหรือไม่เห็นด้วยอย่างมาก ท่านทั้งหลายคงจะได้ยินได้ฟังมาบ้างแล้ว

แต่สิ่งหนึ่งซึ่งผมอยากจะพูดในที่นี้สัก 2 – 3 ประเด็นก็คือ

1. ที่บอกว่า ดร.สมคิด นั้นเดิมเป็นเหมือนวิศวกรหรือสถาปนิกที่ออกแบบระบบเศรษฐกิจแบบทักษิโณมิกส์ จะเปลี่ยนแนวมาเป็นเศรษฐกิจพอเพียงนั้นรับไม่ได้

ตรงนี้ผมเห็นว่าก็เป็นเรื่องความคิดความเชื่อของคุณสมคิดโดยแท้ เราคงไม่อาจไปรู้จิตใจคุณสมคิดได้ว่าท่านคิดอย่างไร ท่านจะหันหลังให้ระบอบทักษิณและกลุ่มอำนาจเก่าโดยเด็ดขาดแล้วอาสามาทำงานในรัฐบาลนี้อย่างจริงใจหรือไม่ ท่านคิดปูทางเพื่อจะลงเลือกตั้งหลังมีรัฐธรรมนูญใหม่เพื่อชิงเก้าอี้นายกหรือไม่ คงไม่มีใครตอบได้

แต่สิ่งหนึ่งซึ่งผมเห็นก็คือ “คนเรานั้นเปลี่ยนกันได้” แน่นอน เรื่องแนวความคิดและอุดมการณ์นั้นเป็นสิ่งที่เปลี่ยนกันได้ บางคนเดิมเคยอยู่ในกลุ่มที่มีแนวทางอย่างหนึ่งแต่เมื่อสถานการณ์เปลี่ยนก็สามารถเปลี่ยนแนวความคิดเพื่อให้สอดคล้องกับสถานการณ์ได้ซึ่งสถานการณ์ในที่นี้ก็ผูกติดอยู่กับ “ผลประโยชน์” นั่นเอง เมื่อใดที่สมประโยชน์ในทางการเมืองกันแล้ว อะไรก็เกิดขึ้นได้ ผมพูดอยู่เสมอว่า “การเมืองคือศิลปะของการทำให้เป็นไปได้” เพราะฉะนั้นเรื่องนี้จึงไม่ใช่เรื่องเหนือความคาดหมายแต่อย่างใด ถ้าหากท่านทั้งหลายศึกษาประวัติศาสตร์การเมืองไทยก็จะพบว่า บรรดาผู้ก่อการแย่งยึดอำนาจจากพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวในนาม “คณะราษฎร” นั้นล้วนเป็นนักเรียนไทยในยุโรปซึ่งพบกันที่ปารีส คณะราษฎรถูกจัดตั้งขึ้นที่นั่น คณะราษฎรหลายท่านที่ในภายหลังกลับเป็นศัตรูทางการเมืองกันเองรัฐประหาร ก่อกบฏกันเอง ทั้งหลวงพิบูล (แปลก) หลวงโกวิท (ควง) และหลวงประดิษฐ์ (อ.ปรีดี) ก็ล้วนเป็นผู้ร่วมก่อตั้งคณะราษฎรแต่ในภายหลังก็เกิด “เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด” ทั้งการจัดตั้งเสรีไทย, รัฐประหารปี 90, กบฏวังหลวงและอื่น ๆ เอาเป็นว่าการเมืองนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าคำว่า “ผลประโยชน์” ก็แล้วกันครับ

2. ที่บอกว่าท่านายกสุรยุทธ์อ่อนหัดทางการเมืองไปพวก “อำนาจเก่า” มาเลี้ยงรังแต่จะทำให้เกิดความแตกแยกในรัฐบาลโดยเฉพาะอย่างยิ่งรัฐมนตรีเศรษฐกิจ

ตรงนี้ผมคิดว่าเป็นหน้าที่ของท่านนายกหรือโฆษกรัฐบาลก็ได้ที่จะต้องแถลงชี้แจงให้ชัดเจนถึงสาเหตุที่นำคุณสมคิดเข้ามาและสถานะหรือขอบเขตงานในหน้าที่ของคุณสมคิดว่ามีแค่การเดินสายประชาสัมพันธ์ไม่ใช่ผู้ช่วยรัฐมนตรีหรือที่ปรึกษาด้านเศรษฐกิจ

ในเรื่องเหตุผลของการนำคุณสมคิดเข้ามานั้นผมไม่ทราบว่าท่านนายกคิดอย่างไรแต่วันนี้ถ้าเป็นผม ผมจะอธิบายให้ทุกฝ่ายเข้าใจว่า

นโยบายของรัฐบาลนี้คือ “ความสมานฉันท์และความรู้รักสามัคคี” ตราบใดที่เรายังแบ่งแยกพวกเขาพวกเรา อำนาจเก่า อำนาจใหม่ ก็รังแต่จะกลับไปสู่สภาพเดิมดังข้อความในประกาศ คปค. และคำปรารภของรัฐธรรมนูญชั่วคราวที่ว่า “สลายความรู้รักสามัคคีของชนในชาติ อย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ชาติไทย” ดังนั้นผมจึงเห็นว่า หมดเวลาแล้วที่จะมองทุกคนของรัฐบาลที่แล้วเป็นศัตรูที่จะต้องห้ำหั่นทำลายล้าง (ใครมีความคิดก็ว่ากันไปตามผิด) แต่ต้องมองว่าทุกคนเป็นคนไทย สิ่งที่ดีที่เป็นประโยชน์แก่ประเทศต่างหากที่ควรจะทำ ช่วยกันนำประสบการณ์ ความรู้ ความสามารถมาช่วยแบ่งเบาพระราชภาระของพระองค์ ช่วยกันสนองงานถวายพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมิดีกว่าหรือ ดังเนื้อเพลงต้นไม่ของพ่อที่ว่า “เหงื่อเราจะเทไปจากหัวใจ เหงื่อเราจะเทไปให้ต้นไม้ของพ่อยังงดงาม” และเพลงของขวัญจากก้อนดินที่ว่า “ช่วยกันทำความดีให้พ่อได้สุขใจ ไม่ต้องเหนื่อยเกินไปอย่างที่เป็นมา” มิดีกว่าหรือ

เมื่อครั้งพุทธกาลมีชายผู้หนึ่งนามว่า “อหิงสกะ” ได้เรียนวิชากับอาจารย์ทิศาปาโมกข์แห่งสำนักตักศิลา อหิงสกะเรียนเก่งเกินหน้าเพื่อร่วมชั้นเรียนจนเพื่อน ๆ พากันริษยาหาทางกำจัดอหิงสกะ จึงไปเป่าหูอาจารย์ว่าอหิงสกะหวังจะขึ้นเป็นเจ้าสำนักแทนอาจารย์และมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับภริยาของอาจารย์ อาจารย์เชื่อ จึงออกอุบายกำจัดอหิงสกะว่า อาจารย์จะสอนเคล็ดวิชาลับสุดยอดคือวิชา วิษณุมนต์ให้หากอหิงสกะไปฆ่าคนให้ครบ 1,000 คน

นับแต่นั้นอหิงสกะก็เที่ยวฆ่าฟันชาวบ้านจากสิบเป็นร้อย จนคนทั่วไปต่างหวดกลัวและขนานนามว่า “องคุลีมาล” ซึ่งแปลว่า ผู้มีนิ้วชี้เป็นมาลัยคล้องคอ องคุลี = นิ้วชี้, มาล = มาลัย

กระทั่งองคุลีมาลฆ่าคนได้ 999 คน เหลืออีกเพียงคนเดียวก็จะครบ 1,000 ก็ไปเจอมารดาของตน ก็กำลังจะฆ่า พอดีพุทธองค์เสด็จมาห้ามไว้ทัน องคุลีมาลจึงหมายจะสังหารพุทธองค์แทน แต่วิ่งตามพุทธองค์เท่าไหร่ก็ไม่ทัน จึงร้องว่า “สมณะ หยุดก่อน ๆ” พุทธองค์รับสั่งตอบว่า “เราหยุดแล้ว แต่เจ้าสิยังไม่หยุด” “เราหยุดแล้วจากการทำความชั้ว การฆ่าสัตว์ตัดชีวิต แต่เจ้านั้นซิยังไม่หยุด” เท่านั้นแหละ อหิงสกะเกิดดวงตาเห็นธรรม (เพราะเป็นคนมีสติปัญญาเป็นเลิศอยู่แล้ว) ทูลขอบวช พุทธองค์ก็เอหิภิกขุอุปสัมปทาให้ แต่ตามเสด็จพุทธองค์ไปยังเชตวันมหาวิหาร

แม้องคุลีมาลจะเป็นมหาโจรที่ทุกคนหวาดกลัวและเกลียดชังเพราะเป็นผู้ที่ฆ่าญาติพี่น้องของตน เมื่อออกบิณฑบาตก็ไม่ได้รับอาหาร ซ้ำบางครั้งยังถูกชาวบ้านเอาก้อนหินขว้างจนบาตรแตก (บาตรสมัยก่อนเป็นดินเผา) แต่ภายหลังด้วยความตั้งใจมั่นก็สามารถบำเพ็ญเพียรจนบรรลุอรหันต์ได้สำเร็จ

ธรรมะในพระพุทธศาสนานั้นมีมากมายแต่เรื่องหนึ่งซึ่งยากจะย้ำเตือนกันในที่นี้ก็คือ บุญกิริยาวัตถุ นั้นมีหลายประการ แต่สิ่งแรกในบุญกิริยาวัตถุคือเรื่อง “ทาน” ทานนั้นมี 3 ลักษณะคือ
- อามิสทาน ทานจากการให้สิ่งของ
- ธรรมทาน ทานจากการให้ความรู้ และ
- อภัยทาน ทานจากการให้อภัย

ดังนั้นการให้อภัยผู้ที่เคยหลงผิดแล้วสำนึกตนได้จึงเป็นการทำบุญอย่างหนึ่งเช่นกัน

เรื่องการให้อภัยนี้สังคมไทยก็ยึดถือมานานตั้งแต่อดีตพระมหากษัตริย์มีพระราชอำนาจที่จะพระราชทานอภัยโทษ แม้ในระบบกฎหมายปัจจุบันก็มีเรื่องการลดโทษเพราะจำเลยรับสารภาพ ก็เป็นการให้อภัยอย่างหนึ่งเช่นกันเพราะจำเลยสำนึกผิดแล้ว รับสารภาพแล้วก็ควรลดหย่อนผ่อนโทษให้

เช่นนี้แล้วเรื่องนี้ สำหรับผมก็อธิบายโดยใช้คำสำคัญอยู่ 3 คำครับคือคำว่า “ผลประโยชน์” “รู้รักสามัคคี” และ “อภัย” ครับ

ป.ล. รัฐบาลนี้อ่อนประชาสัมพันธ์มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก